[wysig] Geskiedenis
[wysig] Die Middeleeuse oorspronge
Net soos die Rynse eweknie het ook die Swabies-Alemanniese Karnaval sy oorspronge in feesvierings, waartydens bederfbare kos voor die begin van die vastyd opgeëet is. Dergelike feeste is volgens historiese oorlewerings in die 13de eeu reeds orals in Middel-Europa gevier, alhoewel hulle van die huidige Karnaval verskil het. Daar was ook 'n groot aantal plaaslike variante van die fees.
Die oormatige feesviering is sedert die 14de eeu vergesel van gebruike soos dans, optogte of Karnavalspele. Ook het etery aanvanklik 'n sentrale rol gespeel soos by die sogenaamde Schembartloop of die karnavalsoptogte van die Neurenbergse gildes, wat in die laat 15de en vroeë 16de eeu gewild geraak het. In ander stede het sogenaamde slagtersdanse plaasgevind - dit was rondedanse, waarby deelnemers worskringe in plaas van hande gevat het.
Volgens die Duitse etnoloog Dietz-Rüdiger Moser het die teenstelling tussen oormatige feesviering en die ontberings van die vastyd in toenemende mate ook 'n teologiese dimensie gekry. In verband met die Augustynse leerstellings van die twee-state-model (De civitate Dei) het die Karnaval volgens hom sinoniem geword met die Staat van die Duiwel (civitas Diaboli), terwyl die vastyd as 'n simbool van die Staat van God (civitas Dei). Danksy hierdie opvatting is duiwels of demone moontlik as vroeë Karnaval-karakters ontwikkel.
'n Ander sentrale figuur van die destydse Karnaval, die nar, het die verganklikheid, goddeloosheid en die dood versinnebeeld. Moser se interpretasie bly egter omstrede. Ander navorsers verwys na die feit dat daar 'n hele reeks winterlike feesvierings bestaan, waartydens maskers gedra word. soos byvoorbeeld Sint-Maarten, Sint-Nikolaas en die Silvester-fees (Oujaarsaand) op 31 Desember.
Terwyl navorsers nog tot by die tagtigerjare van die 20ste eeu algemeen aanvaar het dat die Karnaval 'n nie-Christelike oorsprong sou hê, word die aanwesigheid van die kerk nou as een voorvereiste vir die ontwikkeling van die Karnavaltradisies beskou. Dit is duidelik dat gedurende die Karnaval dikwels skerp kritiek teen die owerhede en die kerk uitgespreek is, sodat daar soms selfs 'n verbod op die Karnaval-feesvierings geplaas is.
[wysig] Reformasie, barok-tydperk en Verligting
As gevolg van die Reformasie is nie net die vastyd in die gereformeerde gebiede nie meer waargeneem nie, dit het in baie gebiede van Middel-Europa ook 'n einde gemaak aan die Karnaval-feesvierings. Nogtans is die tradisie vir 'n tyd lank ook in enkele Protestantse dorpe en stede nog bewaar.
Daar word soms veronderstel dat die inwoners van die gereformeerde stad Basel in Switserland vanweë die Reformasie later met hulle Karnaval-feesvierings (die sogenaamde "Boerekarnaval") begin as ander Swabies-Alemanniese gebiede. Hierdie tydsverskil berus egter op 'n besluit, wat die kerk in die 11de eeu geneem het. Destyds is besluit om die Sondae nie meer by die vasdae te reken nie, en sodoende is die datum Aswoensdag ses dae verskuif teen die begin van die jaar. Die Baselaars en 'n aantal ander stede en dorpe het hierdie datum vervolgens steeds waargeneem.
Terwyl die Karnaval oorspronklik deur relatief eenvoudige vermommings gekenmerk was, is die gedaante van die Karnaval-karakters gedurende die barokstyl-tydperk van die 17de eeu aansienlik opgegradeer en verfyn. Veral die maskers, wat gebruik is, was nie langer van klei of papier gemaak nie. Hulle is nou deur houtsnyers geskep. Kenmerkend vir hierdie periode is die groeiende Italiaanse invloed, wat op die tradisionele Commedia dell'arte baseer.
Ten spyte van die positiewe benadering in die barok-periode het die Karnaval in die tydperk van Verligting 'n slegte naam gekry. Dit is nou beskou as 'n primitiewe gewoonte uit toeka se tyd. Die feesvierings is gevolglik op baie plekke gestaak of selfs verbied.
[wysig] Herlewing in die romantiek en in die 20ste eeu
Die prentjie het eers gedurende die tydperk van die Europese romantiek begin verander, toe die Rynse Karnaval gewild geraak het. Veral in stede soos Keulen, waar die eerste moderne Karnaval in 1823 plaasgevind het, het nou in plaas van die ambagsmanne die welgestelde burgers die fees begin vier. Die Rynse Karnaval is vinnig ook in ander dele van Middel-Europa gevier, insluitend die suidweste van Duitsland, waar dit die tradisionele Swabies-Alemanniese Karnaval geleidelik verdring het.
Eers teen die einde van die 19de eeu het die Swabies-Alemanniese feesvirings plek-plek begin herleef. Toe daar in 1903 vir die sogenaamde "narresprong" (Duits: Narrensprung), die tradisionele optog, net sewe deelnemers byeengekom het, het mense begin nadink oor hul eie Karnaval. Veral kleinburgers en plattelandse gemeenskappe het die Rynse Karnaval nie meer aantreklik gevind nie en besluit om die ou Swabies-Alemanniese gewoontes te laat herleef. In dié tyd is 'n groot aantal oorspronklike narregildes (Duits: Narrenzünfte) nuut gestig.
[wysig] Groepering van aktiwiteite
Vroeg in die 20ste eeu is met die groepering van narregildes begin, en in 1924 is die Vereniging van Swabies-Alemanniese Narregildes (Duits: Vereinigung Schwäbisch-Alemannischer Narrenzünfte, VSAN) gestig. Die politieke situasie in Duitsland was destyds baie onstabiel, en op talle plekke is Karnaval-feesvierings verbied. Die VSAN was dus onder meer daarop gemik om die belange van Karnaval-geesdriftiges teenor die owerhede te beskerm. Daarnaas het die vereniging stappe onderneem om die ou tradisies te bewaar en te laat herleef. Die laasgenoemde het uiteindelik die hoofdoel van die organisasie geword.
Die publiek het heelwat belangstelling getoon, sodat daar selfs 'n beperking op die toelating van nuwe lede geplaas is. Hierdie beleid word nog steeds toegepas, en nuwe lede word slegs aanvaar om suiwer historiese tradisies te kan beskerm. 'n Aantal ander verenigings soos die Federasie van Bo-Rynse Narregildes (1937) en die Narrevereniging Hegau-Bodenmeer (1959) is weens die VSAN se beleid gestig, en die aantal verenigings groei nog steeds.
Die vinnige toename van Karnaval-organisasies word veral toegeskryf aan die gewildheid van die Narre-byeenkomste (Narrentreffen). Oorspronklik was Swabies-Alemanniese Karnavalfeeste 'n plaaslike aangeleentheid, en die feesvierings was beperk tot die eie dorpsgemeenskap. Danksy die stigting van die VSAN en sy susterorganisasies het Karnaval-geesdriftiges die geleentheid gekry om kennis te maak met geesdriftiges en tradisies uit ander dele van die land.
Die eerste Narre-byeenkoms het in 1928 in Freiburg im Breisgau plaasgevind. Die aantal byeenkomste het in die laaste dekades so stewig gegroei dat dit nou as 'n bedreiging vir die tradisionele plekgebonde feesvierings beskou word. Daar is selfs gildes, wat oor geen plekgebonde tradisie meer beskik nie en net gestig is om aan Narre-byeenkomste te kan deelneem. Die VSAN het derhalwe besluit om die aantal Narre-byeenkomste te beperk, alhoewel hierdie soort feeste al hoe meer gewild raak.
Saam met die groepering van aktiwiteite is sedert die begin van die 20ste eeu talle nuwe Karnaval-karakters geskep. Slegs op 'n klein aantal plekke het daar ou tradisionele kostuums bewaar gebly, wat nog steeds gedra kon word. Meestal het mense net oor enkele maskers of kledingstukke beskik, waarvan die oorsprong nie meer presies bekend was nie. Hierdie stukke is by nuwe karakters gevoeg. Dikwels is 'n hele reeks karakters en kostuums geskep. Geesdriftiges in Offenburg het in 1933 'n heksegilde gestig, wat sy oorsprong in sowel sprokies asook Middeleeuse beskouings het. Die Karnaval-heks het intussen een van die gewildste karakters van die Swabies-Alemanniese Karnaval geword. Heksekostuums het egter al sedert die 18de eeu deel uitgemaak van die Karnavalfees in Tirool (Oostenryk). Ook die "snaakse ou wyf" was 'n ou bekende figuur van die Karnaval, en reeds in die Middeleeue het mans in vroueklere verskyn om streke uit te haal. Die Karnaval-heks met haar houtmasker was egter 'n hele nuwe karakter.
In die tyd ná die Tweede Wêreldoorlog het die aantal narregildes skerp gestyg, en hulle is selfs in dorpe gestig waar daar voorheen geen Karnavalfeeste plaasgevind het nie. In die negentigerjare het selfs die meeste klein dorpies in die Swabies-Alemanniese gebiede oor hul eie Karnavalfeeste beskik. Die byeenkomste van die VSAN word deur die plaaslike televisiekanale gebeeldsaai.
[wysig] Die datum van Karnaval
[wysig] 6 Januarie
Kerstyd het op 6 Januarie, die datum vir Epifanie (Driekoninge), geëindig. Eers op hierdie dag kon dus Karnavalfeesvierings begin, soos blyk uit Middeleeuse oorlewerings, en die Swabies-Alemanniese Karnaval het eeue lank op hierdie datum 'n aanvang geneem - in teenstelling met die Rynse Karnaval-tradisies. Volgens 'n ou tradisie word die karnavalmaskers op 6 Januarie afgestof, en nou goht's degege (dit wil sê die eerste feeste en optogte word gehou).
Die belangrikste gebeurtenisse voor die amptelike hoogtepunt van die karnaval is egter gesellige byeenkomste, en dikwels word die program van die komende karnavalseisoen af te kondig of besonderhede van die organisasie te bespreek. In die afgelope dekades het byeenkomste van duisende karnavalgeesdriftiges, wat op naweke gehou word, al hoe meer gewild geraak.
[wysig] Die "Vette Dinsdag"
Ook die etimologiese betekenis van die Duitse woord Fastnacht (letterlik: die nag of aand voor die begin van die vastyd) dui daarop dat die ou fees op die dag voor Aswoensdag gevier is. Die datum vir Aswoensdag is veranderlik en hang af van die datum vir Pase; Paassondag is die eerste Sondag, wat op die eerste volmaan in lente volg. Volgens die Gregoriaanse kalender begin lente op 21 Maart, sodat 22 Maart die vroegste datum vir Paassondag kan wees. Die vastyd voor hierdie datum duur veertig dae tot by die Dinsdag in die sesde week voor Pase. Aangesien die Sondae volgens 'n besluit van die Konsilie van Benevent (1091) nie by die vastyd gereken is nie, het dit gevolglik ses dae vroeër op Woensdag in die sewende week voor Pase begin - op Aswoensdag dus. 4 Februarie is die vroegste datum vir Aswoensdag. Dieselfde term kom voor in Frankryk, Noord- en Suid-Amerika as 'Mardi Gras' wat letterlik dieselfde beteken.
[wysig] Die ou Karnaval
Ondanks die besluit van die Konsilie het 'n aantal plattelandse gebiede, asook Protestantse gebiede, wat hierdie besluite nie aanvaar het nie, Karnaval nog steeds 'n week later op Maandag begin vier. Hierdie tradisie word nog steeds bewaar as die "ou Karnaval" of "Boerekarnaval". Dikwels is Karnaval selfs twee keer gevier, waarby die eerste fees "Boerekarnaval" (Bauernfastnacht) en die tweede "Here-" of "Papekarnaval" (Pfaffenfastnacht) genoem is. Voorbeelde van hierdie tradisie is die sogenaamde Funkensonntage, die Hirschmentig van die narregilde in Furtwangen (Swartwoud) of die datum van die Switserse stad Basel se Karnaval.
[wysig] Die karakters van die Swabies-Alemanniese Karnaval
Die aantal karakters van die Swabies-Alemanniese Karnaval het intussen baie groot geraak. Tydens die byeenkomste van gildes tree hulle in homogene groepe op, wat elkeen een tipe Karnaval-karakter verteenwoordig. Daar is egter ook 'n aantal groepe, wat uit verskillende karakters bestaan. Een van die gewildste motiewe is die drywers, waarby 'n wilde dier-karakter deur met peitse bewapende drywers in bedwang gehou word. Voorbeelde is die Brieler Rössle ("Brieler Perdjie") uit Rotweil of Werners Esel ("Werner se Donkie") uit Bad Waldsee.
In baie gebiede is daar ook enkeling-karakters, wat dikwels 'n sentrale rol by die plaaslike Karnaval speel. Met verloop van tyd het hele families van Karnaval-karakters ontstaan, wat bepaalde eienskappe en take het, soos byvoorbeeld die Gole in Riedlingen.
Alhoewel die afgelope dekades baie nuwe karakters ontwikkel is, behoort die meste tot 'n bepaalde tipe van figure. Ook die meeste nuutgestigte gildes volg 'n lyn van bepaalde karakters.
[wysig] Duiwelsfigure
Die duiwelsfigure behoort tot die oudste bekende karakters soos die Federehannes van die Rottweilse narregilde, wat reeds eeue lank bestaan. Die narregilde van Elzach staan bekend vir sy Schuddig, 'n duiwelsfiguur, wat oorspronklik veral in die Middel-Swartwoud dikwels voorgekom het. Deesdae tree duiwels ook as enkeling-karakters op, wat die rol van heksemeester speel (soos byvoorbeeld by die Offenburgse narregilde). Die Karnaval-feesvierings in die Swartwoud-stad Triberg word deur 'n duiwelsfiguur oorheers, wat in die 19de eeu geskep is.
[wysig] Narre-karakters
Narre-karakters is waarskynlik net soos oud en tree deesdae in 'n groot aantal variante op. Weißnarren ("Witnare") is kenmerkend vir die Baar-platogebied. Die oudste bekende dergelike karakters is die Narro uit Villingen of die Hansel uit Donaueschingen, Hüfingen en Bräunlingen. In Rottweil bestaan daar 'n sogenaamde Biss met'n vroulike metgesel, Gschell. Die meeste Witnarre is manlike figure, wat tydens die Narresprong deur 'n vroulike karakter vergesel word. Hulle dra egter meestal geen vermommings of maskers nie, maar eerder 'n tradisionele kleredrag, soos Donaueschingen se Gretle. Die Witnarre dra 'n wit linnekostuum, wat in bonte kleure beskilder of met borduurwerk versier is.
In teenstelling met die swierige Witnarre word die Blätzle-, Spättle- of Flecklenarren deur hulle ruwe voorkoms gekenmerk, aangesien hulle kostuums van klein stukkies tekstiele vervaardig is. Met verloop van tyd het hulle kostuums egter steeds meer gesofistikeerd geword en bevat nou eweneens borduurwerk, wat per hand aangebring is.
Die tradisionele narre uit die Bodenmeergebied en Opper-Swabe soos byvoorbeeld die Blätzlebuebe uit Konstanz of die narregilde Überlingen se Hänsele dra oorwegend tekstielmaskers, terwyl hulle eweknieë uit die Swartwoud, die Hanseln uit Furtwangen, Gengenbach of Offenburg houtmaskers gebruik.
Die Spättlehansel uit Wolfach is 'n opmerklike uitsondering. Hulle is die enigste Karnaval-karakters in die Swabies-Alemanniese gebied, wat oor plaatmetaalmaskers met 'n beweeglike onderkaak beskik. Die Narro-Altfischer-gilde uit die stad Laufenburg naby die Switserse grens spog met die oudste bekende houtmaskers in die suid-weste van Duitsland.
Die Flecklenarren met hulle kenmerkende stoflappe-kostuums is tydens die barokstyl-tydperk aansienlik verfyn en tree sedertdien as Fransennarren op, soos byvoorbeeld in Schömberg of Rottweil.
Die Bajazzo-karakter het sy oorsprong in Italië en het saam met die Italiaanse en Rynse Karnaval in die 18de en 19de eeu gewild geraak. Die oudste bekende Swabies-Alemanniese weergawes is die Rösle- und Schellenhansele uit Wolfach. Feitlik alle narre het hul tipiese "narre-attribute" soos klokkies, varkensblase of spieëls.
[wysig] Wilde kêrels
In vergelyking met die ander karakters kon boere die sogenaamde "Wilde kêrels" se kostuums maklik self vervaardig. Hulle het dus deur die eeue tot die gewildste karakters ontwikkel. Die kostuums bevat materiaal, wat in die plattelandse gebiede volop was. Daar is byvoorbeeld strooibere gemaak, wat vandag nog in Wilflingen gewild is. Hulle kostuum is byna volledig van strooi gemaak en bevat geen versierings nie.
Hulle eenvoudige voorkms en die feit dat tradisionele materiale deesdae nouliks beskikbaar is, het daartoe gelei dat Wilde kêrels nou minder gewild is by die publiek. Daarnaas kan die kostuums net een seisoen lank gebruik word en moet die volgende jaar opnuut vervaardig word.
In Singen (Hohentwiel) het die huidige Hooriger Bär-karakters vanuit 'n strooibeerkostuum ontwikkel, alhoewel hulle nou van tekstiele gemaak word, oor 'n aantal jare gebruik kan word en oor 'n houtmasker beskik. Die Welschkornnarro uit Zell am Harmersbach het 'n soortgelyke kostuum. Die Nussschalenhansele uit Wolfach verteenwoordig 'n ander soort Wilde kêrels: In plaas van strooi is hulle kostuum met meer as 3�000 halwe neutedoppe versier.
[wysig] Legendariese karakters
'n Groot aantal karakters, wat ná die Tweede Wêreldoorlog ingevoer is, sou eintlik by die Wilde kêrels gereken kan word. Dikwels gaan hulle egter terug op plaaslike legendes of gebeurtenisse. Baie jong narregildes pas hulle nuwe karakters by die plaaslike tradisies aan en kies figure uit die legendes.

Summary:
Die term Swabies-Alemanniese Karnaval verwys na die Karnaval wat in die suidweste van Duitsland, die Franse Elsas, Vorarlberg in Oostenryk en in Noord-Switserland gevier word. Dit verskil duidelik van die Rynse Karnaval, maar het eers in die vroeë 20ste eeu as 'n feesviering in eie reg begin herleef. Terwyl die Rynse Karnaval in die 18de eeu 'n nuwe gedaante gekry het, wat ook in die Swabies-Alemanniese gebiede oorgeneem is, het die Swabe en Alemanne hulle in die 20ste eeu weer op die Karnaval-tradisies van die Middeleeue en die vroeë moderne tydperk toegespits.
Die Swabies-Alemanniese Karnaval in sy huidige vorm word in Baden-Württemberg, dele van Beiere, in Vorarlberg, Switserland en Elsas gevier. In die Swabiese en Alemanniese dialekte van die gebiede word dit gewoonlik Fasnet, Fasnacht of Fasent genoem (Nieuhoogduits: Fastnacht).
Die tipiese kenmerk van die Swabies-Alemanniese Karnaval is die vermomming van die deelnemers met maskers wat gewoonlik van hout, in enkele gevalle ook van tekstiele, papier, klei, plaatstaal of draadgaas gemaak is. Deelnemers verklee hulle in fantasieryke kostuums (Alemannies: Häs). In sommige gebiede word die dikwels kosbare kostuums selfs as familie-erfstukke generasies lank bewaar.


[wysig] Geskiedenis
In die begin van die 16de eeu arriveer die eerste Europeërs in die omgewing opsoek na 'n suidelike deurgang van die Atlantiese na die Stille Oseaan. Die sluit onder meer Ferdinand Magellaan en Pedro de Mendoza in. Laasgenoemde stig die nedersetting 'Nuestra Senora Santa Maria del Buen Aire', die huidige Buenos Aires, in omtrent 1536. In die noordweste van die land, waar goeie landbougrond gevind word, stig die Spanjaarde wat vanuit die onderkoninkryk Bolivia kom, verskillende nedersettings: Mendoza, Tucuman, Cordoba en Salta. Daar word perde geteel, vee vir vleisproduksie aangehou en suiker, tabak en groente verbou. Die noordwestelike deel van Argentinië beleef 'n bloeitydperk in die 17de en 18de eeu as gevolg van handel met die onderkoninkryk Peru, terwyl Buenos Aires slegs 'n tweederangse hawe was. Dit verander eers in 1776, toe Buenos Aires die bestuursentrum word van die nuwe vise-koninkryk 'Rio de la Plata', 'n gebied wat die huidige Argentinië, Uruguay, Paraguay en 'n deel van Bolivia ingesluit het.
In 1816 word Argentinië onafhanklik van Spanje, na 'n kort stryd met die Spaanse besetters, onder leiding van José de San Martin. De Sa Martin, wat ook in Chili en Peru vir onafhanklikheid geveg het, word nog steeds deur die Argentyne as 'n held beskou. In die eerste jare van die jong nasie ontstaan diverse konflikte tussen sentraliste en federaliste, tot in 1853, toe 'n nuwe grondwet aangeneem is.
In die tweede helfte van die 19de eeu gaan Buenos Aires snel vooruit, deels as gevolg van die aankoms van duisende immigrante. Nuwe tegnologieë (vries van vleis, spoorweë) stimuleer landbou en veeteelt. Nuwe gebiede soos Patagonië word verower. Immigrante uit Engeland en Wallis begin skaapteelt op groot estancias. Argentinië word na die Verenigde State die tweede "Beloofde Land" van Amerika.
Vervolgens word Argentinië egter gekenmerk deur aanhoudende politieke konflikte tussen konserwatiewe en liberale elemente en tussen burgers en die weermag . Na die Tweede Wêreldoorlog verskyn die populistiese "peronisme", wat die verhouding tot 'n punt dryf . Tot 1983 word steeds bloediger optredende militêre juntas afgewissel met outoritêre siviele regerings, wat lei tot toenemende ekonomiese probleme, korrupsie, algemene afkeur in die politiek en die nederlaag in die Falklandoorlog teen die Verenigde Koninkryk.
Hierna help vier vrye verkiesings om demokrasie in Argentinië stewig te vestig. Die ekonomie stort egter in 2001 ineen.
[wysig] Politiek
Volgens die grondwet van 24 Augustus 1994 is Argentinië 'n presidensiële federale republiek.
Die Argentynse grondwet van 1853 (hersien in 1994), bepaal 'n skeiding van magte tussen uitvoerende, wetgewende en regsprekende magte, sowel op nasionale as provinsiale vlak. Die president en vise-president word direk verkies vir ampstermyne van vier jaar. Beide mag slegs twee opeenvolgende termyne dien, maar kan na 'n tussenpose van ten minste een termyn vir 'n derde termyn staan.
Die president benoem die ministers. Die grondwet gee aansienlike mag aan die president in die dubbele funksie as staatshoof en regeringsleier. Die president het onder andere die vermoë om in "dwingende en noodsaaklike" omstandighede presidensiële dekrete uit te vaardig. Die huidige regeringsleier is Néstor Kirchner.
Die Argentynse parlement (Congreso Nacional, "Nasionale Kongres") bestaan uit die Senaat (Senado) met 72 setels en 'n Kamer van Afgevaardigdes (Cámara de Diputados) met 257 setels. Sedert 2001 word senators regstreeks verkies en elke provinsie, insluitend die federale hoofstad, word deur drie senators verteenwoordig. Senators dien 'n termyn van ses jaar en afgevaardigdes vier jaar. Verkiesings word elke twee jaar gehou vir een derde van die senaat- en die helfte van die afgevaardigdes se setels. Beide kamers word verkies deur proporsionele verteenwoordiging.
Die belangrikste politieke partye in Argentinië is die Partido Justicialista (PJ, Peroniste), die Unión Cívica Radical (UCR, Radikale Burgerunie), die Frente para Victoria (FPV) en die Alternativa para una República de Iguales (ARI).
Vroue het eers in 1952 stemreg gekry, en omdat daar nog steeds afsonderlike manlike en vroulike kieserslyste bestaan, moet vroue ook in afsonderlike verkiesingslokale stem. In die presidentsverkiesing van 2007 het twee vroulike kandidate meer as twee derdes van die uitgebragte stemme op hulle verenig.
[wysig] Politieke betrekkinge met Suid-Afrika
Suid-Afrikaanse diplomatieke skakeling met Argentinië het in 1938 begin; die land het sy betrekkinge met Suid-Afrika egter op 23 Mei 1986 vanweë Pretoria se beleid van rasseskeiding tydelik verbreek.
Die moontlikheid van 'n Suid-Atlantiese Verdragsorganisasie is in die sewentigerjare voorgestel. Vir 'n dergelike militêre alliansie tussen Suid-Afrika, Argentinië, Brasilië, Chili, Paraguay en Uruguay het destyds veral die Raad vir Inter-Amerikaanse Veiligheid gepleit. Dit het egter nooit tot stand gekom nie.
[wysig] Provinsies
Argentinië bestaan uit 23 provinsies (provincias) en 'n federale distrik (distrito federal). Argentinië maak aanspraak op 'n gedeelte van Antarktika (Antártida), alhoewel hierdie vasteland algemeen as supranasionaal en besit van die wêreldgemeenskap beskou word. Die grondgebied van die Provinsie Tierra del Fuego, Antártida en Islas del Atlántico Sur bevat dus ook internasionale gebiede.
* Die huidige amptelike naam vir die federale distrik is "Ciudad Autónoma de Buenos Aires".
[wysig] Geografie
Meer nog as Suid-Afrika, wat hierdie leuse al in die tagtigerjare ter bemarking van sy toerismebedryf gebruik het, verteenwoordig Argentinië alle klimaatsones - en dus die wêreld - in een land. Die land strek van die tropiese gebiede in die noorde tot by die subantarktiese streke van die suide en beskou ook 'n gedeelte van Antarktika as Argentynse staatsgebied.
Argentinië kan rofweg in drie geografiese gebiede verdeel word: die vrugbare vlaktes van die pampas in die noordelike helfte van die land (die bron van die Argentynse agrariese rykdom); die plato van Patagonië in die suidelike helfte tot aan Vuurland (Terra del Fuego); en die rotsagtige Andes-bergrug langs die westelike grens met Chili, met die Aconcagua as hoogste punt (6�960m).
Belangrike riviere is die Paraguay, die Bermejo, die Colorado, die Uruguay en die langste rivier, die Paraná. Die laaste twee kom saam in die Rio de La Plata voordat dit in die Atlantiese Oseaan uitmond. Die Argentynse klimaat is hoofsaaklik gematig. Die Noorde is subtropies, die suide droog en sub-Antarkties.
[wysig] Ekonomie
Argentinië word volgens sy bruto nasionale inkomste per capita by die ontwikkelende lande met 'n middelinkomste gereken. Die land profiteer van 'n ruim hoeveelheid natuurlike hulpbronne, 'n geletterde bevolking, 'n uitvoergerigte landbousektor en gevarieerde industrie. Vanaf die einde van die jare 80 van die 20ste eeu het internasionale skuld egter hoog opgeloop. Inflasie het 200% bedra en produksie ineengestort.
Om die ekonomiese krisis teë te werk, het die regering besluit om vrye handel, deregulering en privatisering na te volg. In 1991 het radikale monetêre hervorming plaasgevind, waarvolgens die peso aan die Amerikaanse dollar verbind en geldgroei tot die groei in nasionale reserwes beperk is. Die Argentynse peso se onrealisties hoë wisselkoers het 'n negatiewe invloed op die land se mededingendheid uitgeoefen, veral in vergelyking met Brasilië en ander Mercosur-lidstate. As gevolg hiervan en vanweë die gelyktydige liberalisering van die buitelandse handel het 'n massale deïndustrialisasie plaasgevind.
Aanvanklik was die hervorminge 'n sukses. Inflasie het gedaal en die bruto nasionale produk (BNP) het gestyg, maar opeenvolgende ekonomiese krisisse in Mexiko, Asië, Rusland en Brasilië het tot 'n nóg groter ekonomiese val vanaf 1999 gelei. Die regering het met belastingverhogings en besuinigings gereageer ter beperking van die begrotingstekort, wat teen 1999 tot 2,5% van BNP gestyg het. Binnelandse en internasionale beleggers het egter aangehou twyfel in die regering se vermoë om die skulde af te los en die vaste wisselkoers tussen die peso en dollar te handhaaf.
In 2001 het die toestand nog meer versleg deur die groei van die aantal verpligtinge, massale geldopnames by banke en 'n verdere val van verbruikers- en produsentevertroue. Regeringpogings om 'n begroting wat klop te bereik - om so die bankstelsel te stabiliseer en ekonomiese groei te herstel - het geblyk om onvoldoende resultaat op te lewer. Die pas verkose president, Eduardo Duhalde, het daarin geslaag om van die Internasionale Monetêre Fonds 'n lening van 20 miljard dollar te verkry, maar verdere maatreëls is nie toegepas nie. In Januarie 2002 is die peso losgemaak van die dollar en die ekonomie het op 'n lae vlak begin stabiliseer. Die sterk ekonomiese groei van die jare 2003 en 2004 was 'n gevolg van die dramatiese afname in die bruto nasionale produk in die jare voor 2003.
[wysig] Huidige situasie
Die reële bruto binnelandse produk (BBP) het in 2006 met 8,5 persent gegroei - dit was die vierde opeenvolgende jaar waarin baie hoë groeisyfers aangeteken is.
Naas die binnelandse vraag, wat sterk bly toeneem het, was die hoë groei veral te danke aan eksterne faktore soos die lae rentekoersvlak in belangrike lande wat tot 'n sterk groei van die wêreldekonomie gelei het, hoë grondstofpryse op die wêreldmark en 'n ekonomiese opswaai in Latyns-Amerika.
Die ekonomiese groei het ondanks die Argentynse regering se pogings om stabiele pryse te verseker, tot 'n hoër inflasiekoers van byna tien persent gelei. Veral basiese lewensmiddele is deur die prysstygings geraak.
Die nywerheidsektor het danksy die binnelandse vraag in 2006 met 8,9 persent gegroei, terwyl die baie hoë groeikoers van die boubedryf effens tot 18,6 persent verswak het. Ook die groeikoers beleggings het teenoor die jaar 2005 afgeneem van 22,7 tot 18,7 persent, alhoewel hulle aandeel aan die BBP van 19,8 persent in 2005 tot 21,7 persent in 2006 toegeneem het. Die werkloosheidsyfer het afgeneem van 10,1 persent in 2005 tot 8,7 persent in 2006.
[wysig] Landbou
Die hoogs gemeganiseerde landbousektor beslaan sowat 65 persent van die land se totale oppervlakte. Alhoewel die landbou se bydrae tot die bruto nasionale produk slegs 11 persent beloop, is dit nog steeds die belangrikste bron van buitelandse valuta. Die landbousektor word deur 'n klein aantal welvarende gesinne met groot landerye oorheers. Die hoofsaaklike landbouprodukte is koring, mielies, sorghum, lynsaad, soja, sonneblompitte, grondboontjies, katoen, suikerriet, groente, vrugte, wyn, tabak en mate.
Argentinië is nog steeds een van die grootste vleisprodusente ter wêreld, alhoewel sy aandeel aan die wêreldproduksie geleidelik begin afneem. Die hoofsaaklike produkte van die veeteeltbedryf is bees- en skaapvleis, en weivelde beslaan sowat 52 persent van die land se oppervlakte. Oos-Patagonië is die sentrum van die Argentynse skaapteeltbedryf.
Die bosboubedryf beslaan 13 persent van die oppervlakte; bosvelde en woude is die belangrikste bossoorte. Die Quebrachoboom lewer tannien op. Die visserybedryf langs die kus en in internasionale waters word al hoe belangriker.
[wysig] Nywerhede
Die plaaslike nywerheidsbedryf het sy sentrums veral in die metropolitaanse gebiede van Buenos Aires, Córdoba en Rosario en lewer 32 persent van die bruto nasionale produk op. Die swaartepunt van die sektor het in die afgelope dekades van ligte nywerhede en voedselverwerking na die chemiese, ruolie-, yster-, staal-, elektriese, masjienbou- en motorbedryf begin verskuif. Die Argentynse motorfabrikate sluit Anadón, ASA, Biscayne en JVA in, en volgens sommige is Lamborghini Latinoamérica 'n aparte motormerk.
[wysig] Energie
Die belangrikste kragvoorsieningsbronne is waterkragsentrales (41 persent van die totale kragopwekking) en termiese kragsentrales (52 persent). Kernkragsentrales (7 persent) is in Atucha en Río Tercero opgerig.
Argentinië se minerale rykdomme sluit onder meer groot aardgasvelde in; hierdie energiebron speel al 'n beduidende rol en word tans veral vir koskook- en verwarmingsdoeleindes en as alternatiewe brandstof vir voertuie gebruik. Nogtans het die groeiende vraag na aardgas, die wanbestuur van plaaslike energiemaatskappye en die toenemende tekort aan fossiele brandstowwe daartoe gelei dat steeds groter hoeveelhede aardgas uit die buiteland, veral Bolivia, ingevoer moet word.
Herwinbare energiebronne word al hoe belangriker. Naas waterkrag word sedert 1994 steeds meer elektrisiteit deur windkragsentrales voorsien. Windenergie speel in die suidelike provinsie Chubut (Patagonië) met sy winderige klimaat al 'n belangrike rol. Windkrag het 'n baie groot potensiaal in Argentinië en word sedert die laat 1990's deur die regering bevorder. In 2006 was Argentinië nogtans slegs die derde grootste produsent van windenergie in Latyns-Amerika, ná Mexiko en Brasilië.
[wysig] Buitelandse handel
Argentinië voer hoofsaaklik mynbouprodukte en fossiele brandstowwe, plantaardige en voedselprodukte, organiese olies en vette uit. Die belangrikste invoere is masjinerie, instrumente en elektroniese goedere, halfverwerkte nywerheidsgoedere en vervoeruitrusting. Die hoofhandelsvennote is Brasilië, die Verenigde State en die Volksrepubliek van Sjina.
In 2006 het Argentinië se uitvoere met 15 persent gegroei en 'n rekordvlak van 46,6 miljard VSA-dollar bereik. Die invoere het selfs met 19 persent tot 34,2 miljard VSA-dollar gestyg. Agrariese grondstowwe en voedsel het weer sowat vyftig persent van die uitvoerwaarde verteenwoordig. Nogtans het die aandeel van nywerheidsprodukte (32 persent van die totale uitvoere) met 23,5 persent sterk toegeneem. Die belangrikste markte vir Argentynse uitvoere in 2006 was die Suid-Amerikaanse vryehandelsone Mercosur met 'n aandeel van 21,3 persent, die Europese Unie met 17,5 persent en die Noord-Amerikaanse vryehandelsone NAFTA met 12,9 persent.
Invoere (waaronder veral nywerheidsprodukte) het in 2006 vir die vyfde opeenvolgende jaar duidelik toegeneem. 37 persent van die totale invoere het uit Mercosur-lidstate gekom, veral uit Brasilië (34 persent), 17 persent uit die Europese Unie, 16 persent uit die NAFTA-lidstate en 9 persent uit die Volksrepubliek van Sjina. Invoere uit die Volksrepubliek van Sjina het in 2006 met 40 persent toegeneem.
[wysig] Suid-Afrikaanse handel met Argentinië
Dekades lank is die ekonomiese bande met Latyns-Amerika nouliks ontwikkel; die Suid-Afrikaanse handel met Argentinië het stadig gegroei en in 1980 nog steeds minder as 100 miljoen VSA-dollar beloop. 'n Suid-Afrikaanse Kamer van Koophandel bestaan sedert 1973 in Buenos Aires, terwyl sy Argentynse eweknie vyf jaar later in Johannesburg gestig is.
Suid-Afrika se belangrikste uitvoerprodukte op die Argentynse mark was aanvanklik staal, ystererts, asbes en mangaan, terwyl Argentinië leerware, verwerkte voedsel, tekstielgoedere, chemiese produkte en landboumasjiene na Suid-Afrika uitvoer.
[wysig] Demografie
Met 'n bevolking van naastenby veertig miljoen mense en 'n oppervlakte van 2,8 miljoen vierkante kilometer is Argentinië 'n yl bevolkte land. Die metropolitaanse gebied van die hoofstad Buenos Aires behels tans sowat 34 persent van die totale bevolking, terwyl die bevolkingsdigtheid in die suide van die land (Patagonië) tot minder as twee mense per vierkante kilometer daal.
[wysig] Blanke bevolking
Die Argentynse bevolking is 'n mengsel van nasionale en etniese groepe, waarin die nakomelinge van Italiaanse (36 persent) en Spaanse immigrante (29 persent) oorheers. In die tydperk tussen 1850 en 1970 het sowat agt miljoen immigrante hulle in Argentinië gevestig. Daar is tans sowat 230�000 Argentyne van Duitse afkoms en kleiner minderhede van nasate van Engelse, Walliese, Ierse, Franse, Switserse en ander Wes- en Middel-Europese immigrante. In die metropolitaanse gebied van Buenos Aires en in die provinsies Chaco en Misiones is daar groter groepe van Poolse immigrante wat hulle in die 1920's hier gevestig en baie van hul tradisies bewaar het.
Klein groepe Afrikaners - die sogenaamde "bittereinders" - het hulle na die Tweede Vryheidsoorlog in die omgewing van Comodoro Rivadavia (provinsie Chubut) gevestig. Die meeste van die sowat 600 emigrante het in die dertigerjare weer na Suid-Afrika teruggekeer. Veral in die stedelike gebiede woon ongeveer 'n half miljoen immigrante uit Sirië, Libanon en andere lande in die Midde-Ooste. Sedert die negentigerjare het 'n aantal immigrante uit Oos-Asië en die voormalige Sowjetunie hulle in die land gevestig. Die land trek ook sommige sogenaamde ekologiese immigrante uit Europa.
In die laaste jare het die aantal immigrante bestendig afgeneem, terwyl talle hoogs gekwalifiseerde Argentyne hulle in die buiteland gevestig het. Veral gedurende Argentinië se ekonomiese krisis in die tydperk tussen 1998 en 2002 het emigrasiesyfers skerp gestyg.
[wysig] Indigene bevolking
Argentinië word dikwels as 'n Blanke samelewing in Suid-Amerika beskryf, tog is daar ook 'n inheemse bevolking van tussen 1 en 1,5 miljoen nakomelinge van oorspronklik dertig Indiaanse volke wat hoofsaaklik in die noorde, noordweste en suide van die land gekonsentreer is. Baie Indiane is gedurende die sogenaamde Woestynveldtog van generaal Rocas (1875-1879) gedood, terwyl nomadiese volke soos die Huarpes en Pehuenches intussen uitgesterf het.
Die grootste Indiaanse volke is die Kollas in Jujuy en Salta, die Mapuche of Araukaners in Neuquén en Río Negro, en die Wichi en Toba in Chaco en Formosa. Die Coya-Indiane in Noordwes-Argentinië is afstammelinge van die ou Inka-beskawings. Slegs 'n minderheid van indigene Argentyne woon in hul oorspronklike stamgebiede. Die meeste Indiane het hulle in die groot stedelike sentra gevestig waar hulle dikwels in suiwer Indiaanse woonbuurte bly en moeilike lewensomstandighede moet hanteer. Sedert die 1980's word pogings onderneem om die oorspronklike tradisies en leefwyse te bewaar.
Die noordooste met die provinsies Misiones en Corrientes is die enigste streek in Argentinië waar 'n kulturele versmelting tussen Guaraní-Indiane en Spaanse setlaars plaasgevind en 'n groot aantal gemengde huwelike voorgekom het. Oor 'n tydperk van driehonderd jaar vanaf die begin van die Spaanse kolonisasie het naas die Kreole (nasate van Spaanse setlaars) ook 'n groot groep van Mestiese (mense van gemengde Spaans-Indiaanse afkoms) ontstaan.
[wysig] Menslike ontwikkeling
Sowat 97 persent van die Argentynse bevolking is geletterd, en kinders in die ouderdomsgroep tussen 5 en 14 jaar is aan skoolplig onderworpe.
Tans leef sowat die helfte van die bevolking op of onder die broodlyn, en die werkloosheidsyfer het sedert 2001 aan 20 persent genader.
[wysig] Tale
Die enigste amptelike taal is Spaans, hoewel die immigrante se nasate wat ouer as 40 jaar is, hulle eie taal behou het.
[wysig] Godsdiens
Die Argentyne is hoofsaaklik aanhangers van die staatsgodsdiens, die Rooms-Katolisisme (90 persent van die bevolking). Sowat sewe persent van die bevolking is aanhangers van ander Christelike kerke. Die Joodse gemeenskap is met 'n kwart miljoen siele die grootste in Latyns-Amerika. Die Afrikaners in Comodoro Rivadavia en Sarmiento is Nederduits Gereformeerd en Nederduits Hervormd.

Summary:
Die Republiek Argentinië is 'n Spaanssprekende land in die suide van Suid-Amerika, tussen die Andesgebergte en die suidelike Atlantiese Oseaan. Die naam "Argentinië" is afgelei van die Latynse woord argentum ("silwer"), 'n edelmetaal wat 'n belangrike rol gespeel het in die opkoms van Europese kolonialisme in Argentinië.
Argentinië grens in die noorde aan Bolivia en Paraguay, in die ooste aan Brasilië en Uruguay, suid van die Río de la Plata aan die Atlantiese Oseaan en in die weste aan Chili. Argentinië maak aanspraak op 'n sektor van Antarktika (Spaans: Antártida), die Falkland-eilande (Spaans: Islas Malvinas) en ander Suid-Atlantiese eilande (Spaans: Islas del Atlántico Sur) soos Suid-Georgië, die Suid-Shetland-, Suid-Sandwich- en Suid-Orkney-eilandgroep.
In 2001 het ekonomiese probleme, insluitend die wanbetaling van buitelandse skuld, gelei tot bloedige onluste en die val van die regering. Ekonomiese maatreëls soos die ontkoppeling van die peso van die dollar het vervolgens tot ekonomiese herstel gelei en Argentinië is nou ook 'n gewilde toeristebestemming, aangehelp deur die gunstige wisselkoers teenoor meeste belangrike geldeenhede. Argentinië se totale buitelandse skuldlas het in 2009, te midde van die internasionale finansiële krisis, nogtans weer tot 145 miljard VSA-$ gestyg.


[wysig] Historiese oorsig
Modernisme het as 'n neiging te voorskyn gekom in die middel van die negentiende eeu in Wes-Europa. Die oorsprong daarvan kan gevind word in die gedagte dat "tradisionele" vorms van kuns, literatuur, maatskaplike organisasie en die alle-daaglikse lewe verouderd geword het; dit was daarom noodsaaklik om hulle weg te vee. In die opsig is dit geïnspireer op vroeëre revolusionêre bewegings insluitend liberalisme en kommunisme. Modernisme moedig die herondersoek van elke aspek van bestaan aan, van handel tot filosofie, met die doel om uit te vind wat vooruitgang "terughou", en dit te vervang met nuwe, en daarom beter, maniere om die dieselfde doelstelling te bereik. In wese het die modernistiese beweging geredeneer dat die nuwe realiteite van die industriële en gemeganiseerde era permanent en op hande was en dat mense hulle wêreldbeskouing moes aanpas om te aanvaar dat wat nuut was ook goed en mooi was.
[wysig] Voorgangers tot modernisme
Die eerste helfte van die negentiende eeu in Europa is gekenmerk deur 'n aantal oorloë en revolusies, wat die opkoms van idees en doktrines wat nou as die Romantiek bekendstaan onthul het: klem op individuele subjektiewe ondervinding, die belangrikheid van die "Natuur" as 'n onderwerp vir kuns, revolusionêre of radikale uitbreidings van uitdrukking, en individuele vryheid. teen die middel van die eeu het daar egter 'n sintese van hierdie idees met stabiele oorheersende vorms verskyn, gedeeltelik in reaksie op die mislukte Romantiese Revolusies van 1848. Dit is beliggaam deur Otto von Bismarck se realpolitik en deur die "praktiese" filosofiese idees soos positivisme. Die stabiliserende sintese wat onder verskeie name bekend gestaan het — in Groot Brittanje is dit die "Victoriaanse era" — se oorsprong het daarin gelê dat wat reël was dit wat subjektief was gedomineer het.
Sentraal tot hierdie sintese was gemeenskaplike aannames en institusionele verwysingsraamwerke, insluitend godsdienstige norme wat in Christendom aangetref word, wetenskaplike norme aangetref word in klassieke fisika, en doktrines wat beweer het dat die afbeelding van eksterne realiteit van 'n objektiewe standpunt nie net moontlik was, maar ook gewens. Kulturele kritici en historici bestempel die versameling doktrines as Realisme. Die term word egter nie universeel gebruik nie. In filosofie het die rasionalistiese en positivistiese beweging die voorrang van rede en stelsel gevestig.
'n Reeks idees, waarvan sommige direkte voortsetting van die Romantiese skool was, het teen die stroom geloop. Noemenswaardig was die agrariese en herlewingsbewegings in die beeldende kunste en digkuns (b.v. die Prerafaelietiese Broederskap en die filosoof John Ruskin). Rasionalisme het ook reaksies van die anti-rasionaliste in filosofie uitgelok. In besonder, Hegel se dialektiese siening van beskawing en geskiedenis het reaksies van Friedrich Nietzsche en Søren Kierkegaard, wat belangrike invloede op Eksistensialisme was, uitgelok. Al hierdie afsonderlike reaksies is te same gesien as as 'n uitdaging tot die gemaklike idees van sekerheid wat afgelei is van beskawing, geskiedenis of suiwer rede.
Van die 1870's af het die idees dat geskiedenis en beskawing altyd inherent progressief was en dat vooruitgang altyd goed was al hoe meer onder skoot gekom. Skrywers soos Wagner en Ibsen is uitgeskel vir hulle kritiek op kontemporêre beskawing en vir hulle waarskuwings dat versnellende "vooruitgang" sou lei tot die ontstaan van individue afgesonder van maatskaplike norme en geïsoleer van hulle mede mens. Argumente na vore gekom wat nie alleen gevra het of die waardes van die kunstenaar en die samelewing verskil het nie, maar wat ook beweer het dat die Samelewing in teenstelling tot Vooruitgang was en dat dit nie in die bestaande vorm kon vooruitgaan nie. Filosowe het die optimisme van te vore bevraagteken. Die werk van Schopenhauer is as "pessimisties" bestempel vir die idee van die "ontkenning van vrye wil", 'n idee wat beide verwerp is en opgeneem is deur latere denkers soos Nietzsche.
Twee van die mees ontwrigtende denkers van die periode was, in biologie, Charles Darwin en, in politieke wetenskap, Karl Marx. Darwin se evolusieteorie van natuurlike seleksie het godsdienstige sekerheid van die algemene publiek en die sin van menslike uniekheid van die intelligentsia ondermyn. Dit was moeilik om die gedagte dat mense gedryf is deur die selfde impulse as "laer diere" te versoen met die idee van 'n veredelende spiritualiteit. Karl Marx het skynbaar 'n politiese weergawe van dieselfde idee voorgestel: dat probleme met die ekonomie orde nie van verbygaande aard was nie, die resultaat van spesifieke kwaaddoeners of tydelike omstandighede nie, maar dat daar fundamentele teenstrydighede binne die "kapitalistiese" stelsel was. Beide denkers sou verdedigers en gedagteskole tot gevolg hê wat beslissend sou word in die vestiging van modernisme.
Twee idees wat in Frankryk ontstaan het, in die kunste en letterkunde, sou afsonderlik besondere impak hê. Die eerste was Impressionisme, 'n skilderskool wat aanvanklik gefokus het op werk wat nie in ateljees, maar buite (en plein air) uitgevoer is. Impressionistiese skilderye het aangetoon dat mense nie voorwerpe sien nie, maar in plaas daarvan, lig self. Die skool het aanhangers gelok ondanks interne onmin tussen die leidende beoefenaars daarvan, en het het al hoe meer invloedryk geraak. Dit is aanvanklik verwerp van meeste van die kommersiële uitstallings uitgesluit — die regeringsondersteunde Paryssalon — die kuns is by die Salon des Refusés, wat deur Keiser Napoleon III geskep is om al die skilderye wat deur die Paryssalon verwerp is te vertoon, uitgestal. Terwyl baie van die werk in standaardstyle gedoen is, maar deur minderwaardige kunstenaars, het die werk van Manet geweldig baie aandag getrek en kommersiële geleenthede vir die beweging ontsluit.
Die tweede skool was Simbolisme, gekenmerk deur die geloof dat taal uitdruklik simbolies van aard is, en dat poësie en prosa verbindings moet volg wat deur die klank en tekstuur wat die woorde skep. Die digter Stéphane Mallarmé sou besonder belangrik wees vir wat later sou volg.
Terselfdertyd was maatskaplike, politieke, en ekonomiese kragte aan die werk wat die basis sou vorm om te redeneer vir 'n radikaal ander soort kuns en denke. Hieronder tel stoomaangedrewe industrialisasie, wat geboue geproduseer het wat kuns en ingenieurswese in nuwe industriële materiale soos gietyster gekombineer het om spoorwegbrûe en glas-en-yster treinloodse — of die Eiffeltoring, te produseer wat alle vorige beperkings op hoe hoog mensgemaakte voorwerpe kon wees oorkom het— en terselfdertyd 'n radikaal anderse omgewing in stedelike lewe gebied het.
Die ellende van industriële verstedeliking, en die moontlikhede wat deur wetenskaplike ondersoek van onderwerpe gebied is, het veranderinge teweeg gebring wat die Europese beskawing, wat tot op daardie stadium gesien is as asof dit 'n kontinue en progressiewe ontwikkelingstrajek van die Renaissance af gehad het, sou skud. Die telegraaf se vermoeë om oombliklikheid oor afstand moontlik te maak het die ondervinding van tyd self verander.
Die alomvattendheid van die veranderinge kan waargeneem word in hoe baie moderne dissiplines beskryf word, in hulle voor-twintigsteeeuse vorm, as "klassiek", insluitend fisika, ekonomie, en die kunste soos ballet of argitektuur.
[wysig] Die begin van modernisme, 1890 — 1910
Clement Greenberg het geskryf dat "Wat met veilgheid Modernisme genoem kan word" te voorskyn gekom het in die middel van negentiende eeu— en redelik plaaslik, in Frankryk, met Baudelaire in letterkunde en Manet in skilder, en moontlik ook met Flaubert, in prosa. (Dit was 'n ruk later en nie so plaaslik, dat Modernisme in musiek en argitektuur te voorskyn gekom het)." Die "avant-garde" was wat Modernisme aanvanklik genoem is, en die term het behou gebly vir die beskryf van bewegings wat geïdentifiseer word met die omverwerping van een of ander aspek van tradisie of die status quo.
In die 1890's het 'n gedagtestroom begin aanvoer dat dit nodig was om die vorige norme geheel en al opsy te skuif, eerder as om slegs kennis uit die verlede aan te pas in die lig van huidige tegnieke. Die groeiende bewegings in kuns het gepaard gegaan met ontwikkelings soos die Relatiwiteitsteorie in fisika; die groter wordende integrasie van die binnebrandmotor en industrialisasie; en die verhoogde rol van die sosiale wetenskappe in openbare beleid. Daar is geredeneer dat, as die aard van realiteit self bevraagteken moes word, en dat as beperkings wat op menslike aktiwiteit aa die ophef was, dan moes kuns ook radikaal verander. Dus het 'n reeks skrywers, denkers en kunstenaars in die eerste vyftien jaar van die twintigste eeu weg gebreek van die tradisionele maniere om letterkunde, skilder en musiek uit te voer.
Sigmund Freud het 'n beskouing aangebied van subjektiewe state van die onderbewussyn vol primitiewe impulse gebalanseer met selfopgelegde beperkings, 'n beskouing wat Carl Jung sou kombineer met die geloof in natuurlike essensie om 'n gemeenskaplike onderbewussyn voor te stel wat gevul was met basiese tipologië wat die bewussyn sou beveg of omarm. Jung se beskouing het voorgestel dat mense se impulse om maatskaplike norme te oortree nie die produk van kinderagtigheid of onkunde was nie, maar eerder noodsaaklik tot die aard van die menslike dier was, Darwin se idees het toe reeds die konsep van "die mens, die dier" gevestig.
Friedrich Nietzsche het 'n filosofie voorgestaan waarin kragte, spesifiek die 'Wil tot mag', meer belangrik as feite of dinge was. Op soortgelyke manier het die werk van Henri Bergson die 'lewenskrag' oor statiese begrippe van realiteit voorgestaan. Wat al die skrywers verenig het was 'n romantiese wantroue van die Victoriaanse positivisme en sekerheid. Instede daarvan het hulle irrasionele denkprosesse deur die lens van rasionaliteit en holisme voorgestaan, of in die geval van Freud dit probeer verduidelik. Dit was verbind aan 'n eeulange neiging om in terme van holistiese idees te dink, wat 'n groter belangstelling in die okkult en "die lewenskrag" ingesluit het.
Uit die botsing van idees afgelei van die Romantiek, en 'n poging om 'n manier te vind vir kennis om dit wat nog onbekend was te verklaar, het die eerste golf werke voortgespruit wat die implisiete kontrak dat kunstenaars die vertolkers en verteenwoordigers van bourgeois kultuur en idees was gebreek het, al het die skeppers daarvan dit as uitbreidings van bestaande neigings in kuns beskou. Hierdie "modernistiese" bakens sluit in Arnold Schoenberg se atonale einde van sy Tweede Strykkwartet in 1908, die abstrakte ekspressionistiese skilderye van Wassily Kandinsky wat in 1903 begin het en 'n hoogtepunt bereik het met die stigting van Der Blaue Reitergroep in München, en die opkoms van kubisme uit die werk van Pablo Picasso en Georges Braque in 1908.
Die teorieë van Freud was invloedryk in die golf van moderniteit wat geredeneer het dat die verstand 'n basiese en fundamentele struktuur het, en dat subjektiewe ondervinding gegrond is op die wisselwerking van verskillende dele van die verstand. Alle subjektiewe realiteit was volgens Freud se idees gegrond op die werking van basiese drange en instinkte waardeur die wêreld daarbuite waargeneem is. Dit het 'n breuk met die verlede verteenwoordig in die sin dat daar te vore geglo is dat eksterne en absolute realiteit sy stempel op 'n individu kon afdruk, soos byvoorbeeld in John Locke se tabula rasa doktrine.
Die golf van die moderne beweging het in die eerste dekade van die twintigste eeu van die verlede afskeid geneem en het probeer om verskeie kunsvorm op 'n radikale manier te herdefinieer. toonaangewende figure in die letterkundige vleuel van die beweging sluit in:
Komponiste soos Schoenberg, Stravinsky, en George Antheil verteenwoordig modernisme in musiek. Kunstenaar soos Gustav Klimt, Picasso, Matisse, Mondrian, en die Les Fauves, Kubisme en die Surrealistebewegings verteenwoordig verskeie vertakkings van Modernisme in die visuele kunste, terwyl argitekte en ontwerpers soos Le Corbusier, Walter Gropius, en Mies van der Rohe modernistiese idees in die alledaagse stedelike lewe ingevoer het. Verskeie figure buite modernisme in kuns is beïnvloed deur kunidees; John Maynard Keynes was byvoorbeeld bevriend met Woolf en ander skrywers van die Bloomsbury groep.
[wysig] Die ontploffing van modernisme 1910–1930
Op die vooraand van die Eerste Wêreldoorlog het daar 'n groeiende spanning en onrustigheid geheers met die sosiale orde, soos gesien in die Russiese Revolusie van 1905 en die agitasie deur "radikale" partye, ook gemanifesteer in kunswerke in alle media wat die gebruike van die verlede radikaal vereenvoudig of verwerp het. In 1913 het die befaamde Russiese komponis Igor Stravinsky, terwyl hy vir Sergei Diaghilev en die Ballets Russes gewerk het, Le Sacre du printemps (Die Lenteoffer) vir 'n balletstuk, gechoreografeer deur Vaslav Nijinsky gekomponeer wat menslike offer uitgebeeld het, en jong skilders soos Pablo Picasso en Henri Matisse het skokgolwe veroorsaak met hulle verwerping van tradisionele perspektief as manier om skilderye te struktureer—'n stap wat nie een van die Impressioniste, selfs nie Cézanne nie, geneem het nie.
Hierdie ontwikkelings het begin om nuwe betekenis te gee aan wat as 'Modernisme' beskou is: Dit het ontwrigting aangegryp, eenvoudige realisme verwerp of verby dit beweeg in letterkunde en kuns, en tonaliteit in musiek verwerp of dramaties verander. Dit het moderniste onderskei van 19de eeuse kunstenaars wat geneig was om te glo in 'vooruitgang'. Skrywers soos Dickens en Tolstoy, skilders soos Turner, en komponiste soos Brahms was nie 'radikale' of 'Boheme' nie, maar eerder gewaardeerde lede van die samelewing wat kuns geproduseer het wat bygedra het tot die samelewing, al het dit soms minder wenslike aspekte daarvan gekritiseer. Modernisme, hoewel dit steeds "progressief" was, het algaande tradisionele vorms en tradisionele maatskaplike relings gesien as hindernisse tot vooruitgang, en daarom sou kunstenaar voortaan die rol van 'n rebel speel wat omverwerp eerder as inlig.
Futurisme het die neiging vertoonbeeld. In 1909 is F.T. Marinetti se eerste manifes in die Paryse koerant Le Figaro gepubliseer; kort daarna het 'n groep skilders (Giacomo Balla, Umberto Boccioni, Carlo Carrà, Luigi Russolo, en Gino Severini) die Futuriste Manifes medeonderteken. Gemodelleer op die beroemde "Kommuniste Manifes" uit die vorige eeu het sulke manifeste idees vorendag gebring wat bedoel was om uit te lok en volgelinge by mekaar te bring. Futurisme wat sterk deur Bergson en Nietzsche beïnvloed is, was deel van die algemene neiging van Modernistiese rasionalisering en ontwrigting.
Modernistiese filosofie en kuns is steeds as apart gesien, en slegs as deel van die groter sosiale beweging. Kunstenaars soos Klimt en Cézanne, en komponiste soos Mahler en Richard Strauss was "die verskriklike modernes"—die wat verder na die avant-garde geneig het was meer van gehoor as gehoor. Polemieke ten gunste van geometriese of suiwer abstrakte skilder was grootliks beperk tot 'klein tydskrifies' (soos The New Age in die VK) met klein sirkulasies. Modernistiese primitivisme en pessimisme was omstrede maar is nie gesien as verteenwoordigend van die Edwardiaanse hoofstroom, wat meer geneig was tot 'n Victoriaanse vertroue in vooruitgang en liberale optimisme, nie.
Die Eerste Wêreldoorlog en gebeure wat daarop gevolg het was egter die heftige beroerings waaroor laat 19de eeuse kunstenaars soos Brahms hulle oor bekommer het, en aangegryp het. Eerstens het die mislukking van die vorige status quo voor die hand liggend gelyk vir 'n generasie wat gesien het miljoene oor stukkies grond geveg het—voor die oorlog is daar geredeneer dat niemand so 'n oorlog sou veg nie omdat die koste te hoog sou wees. Tweedens het die geboorte van die masjien era lewenstoestande verander—gemeganiseerde oorlogvoering het 'n toetssteen van die finale realiteit geword. Ten slotte het die enorme traumatiese aar van die ondervinding basiese aannames verpletter: Realisme het bankrot gelyk wanneer mens bloot gestel is aan die fundamenteel fantastiese aard van loopgraafoorlogvoering, soos uitgebeeld in boeke soos Erich Maria Remarque se Im Westen nichts Neues (Niks nuut aan die Westerse Front nie). Verder het die siening dat die mensdom stadig maar seker besig was om morele vooruitgang te behaal belaglik gelyk na die sinnelose mense slagting van die eerste Wêreldoorlog. Die Wêreldoorlog het meteens die felle meganiese geometriese rasionaliteit van tegnologie met die nagmerrieagtige irrasionaliteit van die mite saamgesmelt.
Dus het modernisme, wat voor die oorlog so 'n minderheidsmaak was, in die 1920's, op die ou einde die era omskryf. Modernisme is in Europa waargeneem in sulke kritiese bewegings soos Dada, en in konstruktiewe bewegings soos Surrealisme, so wel as in kleiner bewegings soos die Bloomsburygroep. Elkeen van die "modernismes", soos waarnemers dit op die stadium geëtiketteer het, het klem geplaas op nuwe metodes om nuwe resultate te produseer. Weereens was Impressionisme 'n voorganger: die idee van nasionale leerskole is vervang met kunstenaars en skrywers wat idees van internasionale bewegings aangeneem het. Surrealisme, Kubisme, Bauhaus, en Leninisme is almal voorbeelde van bewegings wat vinnig aanhangers ver buite die aanvanklike geografiese basis verkry het.
Uitstallings, teater, film, boeke en geboue het almal gedien om die openbare persepsie dat die wêreld aan die verander is te verstewig. Vyandige reaksie het baie keer gevolg, daar is op skilderye gespoeg, betogings is georganiseer tydens die opening van uitstallings en werke, en politieke figure het modernisme as onheilsaam en immoreel afgekraak. Terselfdertyd het die 1920's bekend gestaan as die "Jazz Era", en het die publiek heelwat entoesiasme vertoon vir die motorkarre, lugvervoer, die telefoon en vooruitgang op ander tegnologiese gebiede.
Teen 1930 was modernisme gevestig, insluitend in die politieke en kunssfeer. teen die tyd het modernisme self verander. Daar was in die 1920's 'n algemene reaksie teen die modernisme van voor 1918, wat klem geplaas het op kontinuïteit met die verlede waarteen terselfdertyd gerebelleer is, en teen die aspekte van daardie periode wat oordrewe gemanierd, irrasioneel, en emosionalisties voorgekom het. Dit het aanvanklik gelyk of die na-oorlogse periode of na sistematisasie of na nihilisme afgestuur het soos moontlik die era se mees paradigmatiese beweging, Dada.
Terwyl sommige kunstenaars die malheid van die nuwe modernisme aangeval het, het ander dit as sielloos en meganisties beskryf. Debatte het onder die moderniste geheers oor die belangrikheid van die publiek, die verhouding tussen kuns tot die gehoor en die rol van kuns in die samelewing. Modernisme het 'n reeks, soms teenstrydige, reaksies tot die situasie soos dit verstaan is en die pogings om universele beginsels daaruit te probeer aflei, beslaan. Uiteindelik is wetenskap en wetenskaplike rasionaliteit, baie keer gegrond op modelle uit die 18de eeuse, die Verligting, gesien as die bron van logika en stabiliteit, terwyl die basiese primitiewe seksuele en onbewuste drange, saam met die oënskynlik teen-intuitiewe werking van die nuwe new masjien era, gesien is as die basiese emosionele bestanddele. Uit die twee pole, ongeag hoe skynbaar onversoenbaar dit is, het moderniste begin om 'n algehele wêreldbeskouing ontwikkel wat ale aspekte van die lewe sou behels en "alles van 'n gil tot 'n grinniklag" kon uitdruk.
[wysig] Modernisme se tweede generasie (1930-1945)
Teen 1930 het Modernisme populêre kultuur binnegedring. Met die verstedeliking van bevolkings is daar begin om daarna te kyk as 'n bron vir idees om die uitdagings van die dag die hoof te bied. Soos modernisme in die akademie vastrapplek gekry het, het dit 'n selfbewuste teorie van die beweging se eie belangrikheid ontwikkel. Populêre kultuur, wat nie van hoë-kultuur afgelei is nie, maar in plaas daarvan uit eie realiteite (veral massaproduksie), het modernistiese innovasie aangewakker. Moderne idees in kuns het in advertensies en kentekens verskyn, waarvan die beroemde Londonmoltreinkenteken 'n vroeë voorbeeld was van die behoefte aan duidelike, maklik herkenbare en onvergeetlike visuele simbole.
'n Ander sterk invloed was Marxisme. Na die oor die algemeen primitivistiese/irrasionalistiese aspek van voor-Eerste Wêreldoorlog Modernisme, wat vir baie moderniste enige verkleefdheid met bloot politieke oplossings uitgesluit het, en die neoklassisisme van die 1920's, soos verteenwoordig deur T. S. Eliot en Igor Stravinsky—wat populêre oplossings tot moderne probleme verwerp het— het die opkoms van Fascisme, die Groot Depressie, en die opmars na oorlog bygedra tot die radikalisering van 'n generasie. Die Russiese Revolusie was die katalis wat politieke radikalisme en utopianisme sou versmelt, met meer uitdruklike politieke standpunte. Bertolt Brecht, W. H. Auden, Andre Breton, Louis Aragon en die filosowe Gramsci en Walter Benjamin is moontlik die bekendste voorbeelde van hierdie Modernistiese Marxisme. Die skuif van die radikale linkse was egter nie universeel nie en Modernisme word nie in die algemeen fundamenteel met die linkse geassosieer nie. Moderniste wat met 'n meer regse inslag sluit in Wyndham Lewis, William Butler Yeats, T. S. Eliot, Ezra Pound, die Nedrlandse skrywer Menno ter Braak en andere.
Een van die mees sigbare veranderings van die periode is die aanneem van voorwerpe van moderne produksie in die daaglikse lewe. Elektrisiteit, die telefoon, die motorkar—en die behoefte om daarmee te werk en leef en dit te herstel—het die behoefte aan nuwe vorms van maniere en sosiale lewe laat ontstaan. Die soort ontwrigtende beweging wat slegs deur 'n klein groep in die 1880's ondervind is, het 'n alledaagse verskynsel geword. Die spoed van kommunikasie wat vir die aandelemakelaars van 1890 gereserveer was, het deel geword van gesinslewe.
Modernisme se invloed op maatskaplike organisering sou ondersoeke na seks en die basiese verbinding van die gesin eerder as die uitgebreide familie. Die Freudiaanse spannings van infantiele seksualiteit en die grootmaak van kinders het meer intens geraak omdat mense minder kinders gehad het en daarom 'n meer spesifieke verhouding met elke kind: die teoretiese het weereens die praktiese, en selfs populêre, geword.
[wysig] Modernisme se doelstellings
Baie moderniste het gegloo dat deur tradisie te verwerp hulle radikaal nuwe manier vir die skep van kuns kon ontdek. Arnold Schoenberg het geglo dat deur tradisionele tonale harmonie te verwerp, die hiërargiese stelsel waarvolgens musiekwerke georganiseer is en wat die maak van musiek vir ten minste een en 'n halwe eeu as gids gedien het, hy 'n geheel en al nuwe manier om klank te organiseer ontdek het, gebaseer op die gebruik van twaalf-note rye . Dit het gelei tot wat teen die na-oorlogse periode as seriale musiek bekendgestaan het. Abstrakte kunstenaars wat die Impressioniste, sowel as Paul Cézanne en Edvard Munch as voorbeelde gebruik het, het van die standpunt uitgegaan dat kleur en vorm die essensiële karakteristieke van kuns was, nie die uitbeeld van die natuurlike wêreld nie. Wassily Kandinsky, Piet Mondrian, en Kazimir Malevich het almal geglo in die herdefiniëring van kuns as die rangskikking van suiwer kleur. Die gebruik van fotografie, wat die verteenwoordigende funksie van visuele kuns tot 'n groot mate uitgedien gemaak het, het 'n strek invloed op die aspek van modernisme gehad. Die kunstenaars het egter ook geglo dat deur die uitbeelding van materiele voorwerpe te verwerp, hulle kuns gehelp het om van 'n materialistiese na 'n spirituele ontwikkelingsfase te beweeg.
Ander moderniste, veral die wat betrokke was by ontwerp, het meer pragmatiese beskouings gehad. Modernistiese argitekte en ontwerpers het geglo dat nuwe tegnologie die ou boustyle uitgedien gemaak het. Le Corbusier het gemeen dat geboue moes dien as "masjiene om in te lewe", analoog aan motorkarre, wat hy gesien het as masjiene om in te reis. Net soos motors die perd vervang het, moes modernistiese ontwerp die ou style en strukture wat van Antieke Griekeland of van die Middeleeue geërf is vervang. In die navolging van die masjien estetika het modernistiese ontwerpers tipies dekoratiewe motiewe in ontwerp verwerp en verkies om klem te lê op die materiaal wat gebruik is en op suiwer geometriese vorms. Die wolkekrabber, soos Ludwig Mies van der Rohe se Seagramgebou in New York (1956 – 1958), het die argetipiese modernistiese gebou geword. Modernistiese ontwerp van huise en meubels het ook tipies eenvoud en duidelikheid van vorm beklemtoon met oopplan binnehuisontwerpe, en die vermyding van warboel. Modernisme het die 19de eeuse verhouding van publiek en privaat omgekeer: in die 19de eeu was publieke geboue horisontaal uitgetrek vir 'n verskeidenheid van tegniese redes, en privaat gebou het vertikaliteit beklemtoon—om meer private ruimte op meer en meer beperkte grond in te pas. Hierteenoor het publieke geboue in die 20ste eeu vertikaal georienteerd geraak en privaat geboue is meer horisontaal georganiseer. baie aspekte van modernistiese ontwerp bly voortbestaan in die hoofstroom van kontemporêre argitektuur aan die begin van die 21ste eeu, alhoewel die dogmatiese benadering plek gemaak het vir meer speelse gebruik van versiering, historiese verwysings en ruimtelike drama.
In ander kunsvorme was sulke pragmatiese oorwegings minder belangrik. In letterkunde en visuele kuns het sommige moderniste daarna gestreef om verwagtings uit te daag hoofsaaklik om hulle kuns meer intens te maak, of om die gehoor te dwing om die moeite te doen om hulle eie vooropgestelde idees te bevraagteken. Die aspek van modernisme was baie keer oënskynlik 'n reaksie op die verbruikerskultuur wat in Europa en Noord-Amerika ontwikkel het in die laat 19de eeu. Terwyl meeste vervaardigers poog om produkte te maak wat bemarkbaar sal wees deur te spreek tot voorkeure en vooroordele, het hoogmoderniste sulke verbruikershoudings verwerp om konvensionele denke te ondermyn. Die kunskritikus Clement Greenberg het die teorie van modernisme in sy essay Avant-Garde and Kitsch uiteengesit. Greenberg het die produkte van verbruikerskultuur "kitsch" genoem omdat die ontwerp daarvan eenvoudig daarop gemik was om maksimum aanloklikheid te verseker, met enige moeilike eienskappe verwyder. Vir Greenberg het modernisme dus 'n reaksie gevorm teen die ontwikkeling van voorbeelde van moderne verbruikerskultuur soos kommersiële popmusiek, Hollywoodfilms, en reklame. Greenberg het dit geassosieer met die revolusionêre verwerping van kapitalisme.
Sommige moderniste het hulleself gesien as deel van 'n revolusionêre kultuur—'n kultuur wat politiese revolusie ingesluit het. Ander het konvensionele politiek sowel as kunskonvensies verwerp in die geloof dat 'n revolusie van bewustheid belangriker was as 'n verandering in politieke strukture. Baie moderniste het hulle self as apolities gesien. Ander, soos T. S. Eliot, het massa populêre kultuur van uit 'n konserwatiewe posisie verwerp. Daar kan inderwaarheid geredeneer word dat modernisme in letterkunde en kuns 'n elitekultuur wat die meerderheid van die bevolking uitgesluit het in stand gehou het.
[wysig] Modernisme se ontvangs en omstredenheid
Die mees omstrede aspek van die moderne beweging was en bly die verwerping van tradisie. Modernisme se klem op vryheid van uitdrukking, eksperimentering, radikalisme, en primitivisme verontagsaam konvensionele verwagtings. In baie kunsvorms het dit baie keer beteken dat gehore ontstel en vervreem is met bisarre en onvoorspelbare effekte: die vreemde en steurende kombinasies van motiewe in Surrealisme, of die gebruik van ekstreme dissonansie en atonaliteit in modernistiese musiek. In letterkunde het dit baie keer die verwerping van verstaanbare storielyn of karakterontwikkeling in romans, of die skep van poësie wat duidelike interpretasie onmoontlik gemaak het.
Die Sowjetunie se Kommunistiese regering het modernisme na die opkoms van Stalin verwerp op grond van beweerde elitisme, al het dit te vore Futurisme en Konstruktivisme; en die Nazi regering in Duitsland het dit as narsisties en onsinnig sowel as "Joods" en "Negers" beskou. Die Nazis het modernistiese skilderye saam met die van die geestesversteurdes in 'n uitstalling genaamd Entartete Kunst (Ontaarde Kuns). Beskuldigings van "formalisme" kon lei tot die einde van 'n loopbaan of erger gevolge. Om die rede het baie moderniste van die naoorlogse generasie gevoel dat hulle die belangrikste bolwerk teen totalitarisme was waarvan die onderdrukking deur 'n regering of ander groep met veronderstelde outoriteit as 'n waarskuwing gedien het dat individuele vryhede bedreig is.
In werklikheid het modernisme hoofsaaklik gefloreer verbruikers/kapitalistiese samelewings, ondanks die feit dat voorstanders daarvan baie keer gekant was teen verbruikerswese. Hoogmodernisme het egter na die Tweede Wêreldoorlog met verbruikerskultuur begin saamsmelt, veral gedurende die 1960's. In Brittanje het 'n jeug subkultuur hulleself selfs "moderns", genoem, wat gewoonlik verkort is na Mods en wat aanhangers was van verteenwoordigende groepe soos The Who en The Kinks. Kunstenaars soos Bob Dylan, Serge Gainsbourg en die Rolling Stones het populêre musikale tradisies met modernistiese digvorms gekombineer en literêre toestelle aangeneem wat afgelei is van Eliot, Apollinaire en ander. Die Beatles het op soortgelyke manier ontwikkel en het modernistiese musikale effekte op verskeie albums geskep, terwyl musikante soos Frank Zappa, Syd Barrett en Captain Beefheart selfs meer eksperimenteel was. Modernistiese toestelle het ook hulle verskyning gemaak in populêre film, en later ook in musiek videos. Modernistiese ontwerp het ook in die hoofstroom van populêre kultuur begin verskyn soos vereenvoudigde en gestileerde vorms gewild begin raak het, baie keer geassosieer met drome van 'n ruimte era hoëtegnologie toekoms.
"Anti-moderne" of "teen-moderne" bewegings streef daarna om holisme, verbinding en spiritualiteit te beklemtoon as teëmiddel tot modernism. Sulke bewegings beskou Modernism as reduksionisties, en daarom blootgestel tot aan die mislukking om sistemiese emergent effekte raak te sien. Baie Moderniste het die standpunt aangeneem, soos byvoorbeeld Paul Hindemith in sy laat aanneming van mistisisme. Skrywers soos Paul H. Ray en Sherry Ruth Anderson, in The Cultural Creatives (2000), Fredrick Turner in A Culture of Hope en Lester Brown in Plan B, het kritiek verwoord van die basiese idee van modernisme self— dat individuele kreatiewe uitdrukking moet aanpas by die realiteite van tegnologie. In plaas daarvan redeneer hulle dat individuele kreatiwiteit alledaagse lewe emosioneel meer aanvaarbaar behoort te maak.
In sommige velde het die effekte van modernisme sterker en meer volhardend gebly as in ander. Visuele kuns het die grootste breuk met die verlede gemaak. Meeste wêreldstede het museums toegewy aan 'Moderne Kuns' wat onderskei word van post-Renaissance kuns (circa 1400 tot circa 1900). Voorbeelde sluit in die Museum of Modern Art in New York, die Tate Modern in London, en die Centre Pompidou in Paris. Die galerye tref geen onderskeid tussen moderniste en postmoderne fases nie en sien beide as ontwikkelings binne 'Moderne Kuns'.

Summary: Modernisme is 'n denkrigting wat die mens se vermoë om die geboude en ontwerpte omgewing met behulp van wetenskaplike kennis, tegnologie en praktiese eksperimentering te skep, verbeter, dekonstrueer en hervorm herbevestig – dus in wese beide progressief en optimisties. Die term dek baie politiese, kulturele en kuns bewegings wat hulle oorsprong in die veranderinge in die Westerse samelewing teen die einde van die 19de eeu en die begin van die 20ste eeu het. Breedweg beskryf modernisme 'n reeks hervormende kulturele bewegings in kuns en argitektuur, musiek, literatuur en die toegepaste kunste wat te voorskyn gekom het in die dekades voor 1914. Moderne (kwantum en relatiewistiese) fisika, moderne (analitiese en kontinentale) filosofie en moderne getalteorie teorie in wiskunde word egter ook beskou as deel van die periode. Met die aangryp van verandering en die teenwoordige behels modernisme die werk van denkers, insluitend kunstenaars, skrywers en ontwerpers wat gerebelleer het teen negentiende eeuse akademiese en historiese tradisies, en die nuwe ekonomiese, maatskaplike en politiese aspekte van 'n ontluikende volledige geïndustrialiseerde wêreld gekonfronteer het. Party mense verdeel die twintigste eeu in bewegings aangedui deur Modernisme en Postmodernisme, terwyl ander dit as apekte van dieselfde beweging sien.


[wysig] Geografie
Slowakye is 'n landgebonde staat en het gemeenskaplike grense met Oostenryk (91 kilometer), Pole (444 kilometer), Tsjeggië (215 kilometer), Hongarye (515 kilometer) en die Oekraïne (90 kilometer). Sy maksimale lengte in wes-oostelike rigting beloop 428 kilometer, sy maksimale wydte in noord-suidelike rigting 195 kilometer.
Die land word in die noorde en in sy sentrum oorheers deur die Hoë Tatra (Vysoké Tatry) en Lae Tatra (Nízke Tatry), wat albei deel uitmaak van die Karpate, die Klein en Groot Fatraberge (Malá Fatra en Veľká Fatra), die Slowaakse Ertsgebergte (Slovenské rudohorie) en baie ander kleiner bergreekse. Veral in die Tatra word Slowakye deur Alpynse landskapsvorme gekenmerk.
In die suide strek die land tot by die Hongaarse Laagvlakte. Die grootste riviere is die middelloop van die Donau met 'n lengte van 170 kilometer, wat grotendeels ook die grens met Hongarye vorm, Tisa, Waag (Váh, met 'n lengte van 400 kilometer vloei dit deur sowat die helfte van Slowakye se grondgebied), Morava en Hron. Gerlachovský štít in die Hoë Tatra is die hoogste bergspits (2�655 meter bo seevlak).
Die Slowaakse klimaat is kontinentaal en gematig, met warm en droë somers en koue, vogtige winters. Die gemiddelde temperature is 0�°C in Januarie, die koudste maand, en 21�°C in Julie en Augustus, die warmste maande. Die hoër geleë gebiede is gewoonlik 130 dae per jaar met sneeu bedek.
[wysig] Etimologie
Reeds in die 15de eeu is na die gebied van die huidige Slowakye as Slováky verwys, en in die 18de eeu het benamings soos Slovakia, Slavonia, Sclavonic en Slowakey/Slowakei in die plaaslike Slawiese en die Duitse taalgebied gebruiklik geraak.
Aangesien die gebied van Slowakye al in die laat 5de eeu deur Slawiese stamme bewoon is, wat vanaf die 9de eu na hulself as Slověne verwys het, is die benaming Slowakye vermoedelik reeds vroeër gebruik. Die oorspronklike Slawiese woordvorm leef voort in afleidings soos die plaaslike eiename Slovák (manlik) en Slovenka (vroulik) en die byvoeglike naamwoord slovenský.
Die Hongare het sedert die 18de eeu na die gebiede van die Koninkryk Hongarye, wat noord van die Theiss- en Donauriviere geleë was, in nie-amptelike taalgebruik dikwels as Bo-Hongarye verwys, terwyl die res van die land Neder-Hongarye genoem is.
Tussen die 16de en 18de eeu het die term Bo-Hongarye in geografiese opsig net die ooste van Slowakye en die aangrensende gebiede van die huidige Noord-Hongarye ingesluit wat nie deur die Turkse Osmane beset was nie. Die term Neder-Hongarye het na Wes- en Sentraal-Slowakye), maar soms ook na die res van die land verwys.
[wysig] Demografie
Slowakye se bevolking het sedert onafhanklikwording op sowat 5,4 miljoen gestagneer. Met 'n gemiddelde ouderdom van 35,5 jaar behoort Slowakye tot die jonger lande in Europa.
Naas etniese Slowake (85,8 persent van die totale bevolking) is daar minderhede van Hongare (9,7 persent), 1,7 persent Roma, 0,8 persent Tsjegge, 0,4 persent Ruthene, 0,2 persent Oekraïners, 0,1 persent Duitsers en klein groepe Pole en Russe.
Volgens die sensus van die jaar 2001 is 68,9 persent van die bevolking Rooms-Katolieke, 12,9 persent ongebonde, 6,9 persent Lutherane (Augsburgse Kerk), 4,09 persent Grieks-Katolieke, 2,04 Gereformeerdes, 1,24 persent Jode en 0,94 persent Ortodokses. Die Joodse bevolking, tans sowat 2�300 mense, het skerp gedaal in vergelyking met die 120�000 mense voor die Tweede Wêreldoorlog. Daar is ook minderhede van onder meer 5�000 Moslems.
Slowaaks, wat deel uitmaak van die Slawiese taalfamilie, is die amptelike taal van Slowakye. Hongaars word veral in die suide gepraat en in 'n aantal gebiede as tweede ampstaal erken.
Alhoewel Slowakye sedert die negentigerjare van die 20ste eeu tot 'n moderne Europese ekonomie ontwikkel het, beskik dit nogtans oor 'n aansienlike plattelandse bevolking. Sowat 45 persent van die Slowake woon in dorpe met minder as 5�000 inwoners, en 14 persent in dorpe met minder as 1�000 inwoners.
[wysig] Geskiedenis
[wysig] Voor die 5de eeu
Die Romeinse Ryk het in die loop van sy uitbreiding na Sentraal-Europa vanaf die jaar 6 n.C. 'n aantal militêre voorposte langs die Donau opgerig. In die tydperk tussen 20 en 50 het die Germaanse volk van die Quadi die sogenaamde Koninkryk van Vannius in die westelike en sentrale gebiede van die huidige Slowakye bewoon.
Sedert omtrent 450 n.C. is die gebied van die huidige Slowakye deur Kelte bewoon, wat in Bratislava en Liptov magtige oppida (versterkte dorpe) opgerig het. Silwermunte met die name van Keltiese konings verteenwoordig die oudste bekende gebruik van 'n alfabet in die gebied.
[wysig] Slawiese state
Die Slawiese bevolking het hulle in die 5de eeu in die gebied gevestig. Wes-Slowakye was in die 7de eeu die sentrum van Samo se Ryk. 'n Proto-Slawiese staat, wat as die Vorstedom van Nitra bekend gestaan het, het in die 8de eeu ontwikkel, en sy heerser Pribina het in 828 die eerste Christelike kerk in Slowakye gewy. Saam met die aangrensende Morawië het die vorstedom sedert 833 die hartland van die Groot Morawiese Ryk gevorm. Hierdie (Proto-)Slowaakse ryk het die hoogtepunt van sy mag en kulturele ontwikkeling tydens die heerskappy van Vors Rastislav met die aankoms van die Slawiese sendelinge en heiliges Kirillus en Methodius in 863 bereik. Koning Swatopluk I het die ryk se magsgebied uitgebrei.
[wysig] Koninkryk van Hongarye
Ná die ontbinding van die Groot Morawiese Ryk in die vroeë 10de eeu het die Hongare die gebied van die huidige Slowakye geleidelik begin beset. Nogtans het Slowakye weens die hoë peil van sy ekonomiese en kulturele ontwikkeling steeds 'n belangrike posisie in hierdie nuwe staat gehandhaaf. Dit is byna twee eeue lank as die outonome Vorstedom van Nitra binne die Hongaarse staatsverband geregeer. Slowaakse nedersettings het na die noordelike helfte van die huidige Hongarye uitgebrei, terwyl Hongaarse setlaars hulle in die suidelike deel van Slowakye gevestig het. Die etniese samestelling het met die aankoms van die Karpaatse Duitsers (sedert die 13de eeu), die Vlachs (sedert die 14de eeu) en Jode nog komplekser geword.
Die Mongole-inval van die jaar 1241 en 'n hongersnood, wat daarop gevolg het, het tot 'n dramatiese verlies van menselewens gelei. Desondanks was die Middeleeuse Slowakye veral gekenmerk deur 'n aantal groeiende stede, die oprigting van talle steenkastele en die ontwikkeling van 'n eie kunslewe. Matthias Corvinus het in 1467 die eerste Slowaakse universiteit in Bratislava gestig, wat egter net 'n kortstondige instelling geblyk te wees het.
Met die uitbreiding van die Ottomaanse Ryk na die huidige Hongarye en die besetting van die stad Boeda in die vroeë 16de eeu, het die magsentrum van die Koninkryk van Hongarye, wat nou as die Koninklike Hongarye bekend gestaan het, na Slowakye begin verskuif, en Bratislava, wat destyds ook Pressburg, Pressporek, Posonium of Posony genoem is, het in 1536 die hoofstad van die Koninklike Hongarye geword.
Die Ottomaanse Oorloë en opstande teen die Habsburgse monargie het egter ook tot grootskaalse verwoestings van veral plattelandse gebiede gelei. Met die Turkse terugtog uit Hongarye in die 18de eeu het ook Slowakye se invloed binne die koninkryk geleidelik afgeneem, alhoewel Bratislava sy posisie as Hongaarse hoofstad tot by die jaar 1848 kon handhaaf. Die regeringsetel is toe na Boedapest verskuif.
Tydens die rewolusie in die Habsburgse gebiede in die jare 1848 en 1849 het die Slowake die kant van die Oostenrykse keiser gekies, veral met die hoop op 'n afskeiding van die Hongaarse deel van die ryk. Uiteindelik het hierdie pogings egter gefaal. In die tydperk van die Oostenryks-Hongaarse Ryk het die Slowake tussen 1867 en 1918 onder toenemende druk van Hongarisering gekom. Die Hongaarse regering het onder meer Slowakye se drie hoërskole en die Matica slovenská in die jare 1874 en 1875 gesluit.
[wysig] Die 20ste eeu
Slowakye het in 1918 by die geweste Boheme en die aangrensende Morawië aangesluit om die nuwe onafhanklike staat Tsjeggoslowakye te vorm. Die provisionele Hongaarse Sowjetrepubliek het die chaos, wat ná die ontbinding van die Keiserryk van Oostenryk-Hongarye geheers het, benut om Slowakye in 1919 aan te val. Sowat 'n derde van die land het tydelik die Slowaakse Sowjetrepubliek geword.
In die tydperk tussen die Eerste en Tweede Wêreldoorlog is die demokratiese en welvarende Republiek van Tsjeggoslowakye voortdurend deur die revisionistiese regerings van Duitsland en Hongarye bedreig. Die staat is uiteindelik met die Ooreenkoms van München in die jaar 1938 opgedeel; Slowakye het destyds 'n onafhanklike staat onder die leierskap van president Jozef Tiso geword en nou bande met Nazi-Duitsland gehandhaaf. Die anti-Nazi-weerstandsbeweging het in 1944 'n gewapende stryd, wat as die Nasionale Slowaakse Opstand bekend staan, begin.
Die Republiek van Tsjeggoslowakye is ná die Tweede Wêreldoorlog in 1945 herstel, maar het vinnig onder die invloed van die Sowjetunie en sy militêre verbond, die Warskouverdrag, gekom. In 1969 het die staat 'n federasie van die Tsjeggiese Sosialistiese Republiek en die Slowaakse Sosialistiese Republiek geword.
Die einde van die Kommunistiese bewind in Tsjeggoslowakye in die sogenaamde fluweelrewolusie van die jaar 1989 het weer tot die verdeling van die land gelei. Op 1 Januarie 1993 het Tsjeggië en Slowakye weer aparte en onafhanklike state geword - 'n gebeurtenis, wat destyds ook die "fluweelskeiding" genoem is. Slowakye het egter binne die Visegrad-Groep steeds nou bande met Tsjeggië en ander Middel-Europese lande gehandhaaf. Op 29 Maart 2004 het Slowakye by die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO) en enkele weke later op 1 Mei ook by die Europese Unie aangesluit.
[wysig] Ekonomie
In die tydperk van Tsjeggoslowakye was die energie-intensiewe metaal- en chemiese nywerhede, die wapenbedryf en kragopwekking sedert die 1950's die steunpilare van die Slowaakse ekonomie. Slowakye was een van die beduidenste sentrums van die Warskouverdragstate se wapenbedryf. Sowat sestig persent van die ondernemings, wat by die metaalverwerkende sektor gereken is, was in werklikheid wapenvervaardigers.
Met die politieke veranderings van die jaar 1989 het hierdie prentjie begin verander, en veral die dienstesektor het sindsdien sterk gegroei terwyl die swaar nywerhede in 'n krisis gedompel het. Die nywerheidsektor se bydrae tot die bruto binnelandse produk (BBP) het van 61 persent in die jaar 1991 tot 24,3 persent in 2003 gedaal. In die jare 2006 en 2007 het hierdie sektor egter weer 'n opswaai beleef, en sy bydrae tot die BBP het in 2007 36,1 persent beloop. Tans vorm die motorbedryf die basis van Slowakye se industriële sektor, en internasionale vervaardigers met fabrieke in die land sluit Volkswagen, Peugeot en Kia in. Danksy die stigting van talle klein privaat ondernemings het die dienstesektor se bydrae tussen 1991 en 2006 byna verdubbel van 33 tot 60,7 persent.
Slowakye het 'n oorwegend suksesvolle oorgang van 'n sentraal-beplande na 'n mark- en uitvoergerigte ekonomie gemaak, en die regering het al in 2001 goed met sy omvattende program van makroekonomiese stabilisering en strukturele hervormings gevorder. Groot dele van die voormalige staatsekonomie is reeds geprivatiseer, en buitelandse beleggings het duidelik gegroei. Die bankesektor word nou deur buitelandse ondernemings beheer. Die wisselkoers van die Slowaakse Kroon teenoor die Euro en VSA-dollar het in die laaste jare begin stabiliseer. Bratislava is naas die Tsjeggiese hoofstad Praag die welvarendste gebied van die EU se nuwe lidstate in Oos-Europa, en sy gewildheid bedreig self die Oostenrykse hoofstad Wene se status as die belangrikste hoofkwartier vir ondernemings wat sake op die Oos-Europese markte doen.
Die ekonomie het in 2006 met meer as sewe persent gegroei, onder meer danksy grootskaalse beleggings van die Suid-Koreaanse motorvervaardiger Kia, wat in laat 2006 met die plaaslike produksie begin het. Slowakye se lone en salarisse is die laagste in die Europese Unie (EU), en ook sy belastingtariewe is aansienlik laer as in die meeste ander Europese lande. Die Slowaakse regering word deur verskeie lande in die EU gekritiseer vanweë hierdie beleid wat dreig om sosiale standaarde in Europa te verlaag.
Naas internasionale motorvervaardigers het die land ook 'n aantal ander groot ondernemings soos Samsung gelok wat hier plat skerms vir die Europese mark vervaardig. Nogtans het buitelandse beleggings nie gehelp om tegnologiese innovasie in die plaaslike ekonomie te bevorder nie, alhoewel die werkloosheidsyfer (9,6 persent in 2008) intussen afgeneem het. Die inflasiekoers het in 2008 3,5 persent bereik en was sodoende duidelik hoër as die gemiddelde koers in die Eurosone.
Die invoering van die Europese geldeenheid Euro op 1 Januarie 2009 het Slowakye se aantreklikheid vir buitelandse beleggers verhoog.

Summary:
Die Slowaakse Republiek of Slowakye (Slowaaks: Slovensko) is 'n jong republiek in Sentraal-Europa, wat op 1 Januarie 1993 losgeraak het van Tsjeggo-Slowakye, wat daardeur opgehou het om te bestaan. Die land word begrens deur Tsjeggië in die weste, Pole in die noorde, Oekraïne in die ooste, Hongarye in die suide en Oostenryk in die suidweste. Die hoofstad Bratislava is ook die grootste stad in die land.
Die land is grotendeels bergagtige gebied, wat tydens die twintigste eeu 'n geheel gevorm het met die taalkundige en kulturele nou-verwante Tsjeggië, wat egter 'n heel ander ontwikkeling meegemaak het. Slowakye het eeue lank deel uitgemaak van Hongarye. Die emansipasie van die Slowaakse volk het later ontwikkel.
Slowakye is tans een van die lidstate van die Europese Unie. Die bevolking het op 18 Mei 2003 in 'n referendum vir toetreding gestem. Dit het uiteindelik plaasgevind op 1 Mei 2004. Sedert 29 Maart 2004 is Slowakye ook 'n lidstaat van die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie (NAVO).