[sunting] Pengiktirafan awal Pergerakan Zionis
Kepercayaan Kristian mengenai kepulangan Yahudi ke Tanah Suci berakar umbi sejak sekian lama bermula lebih awal dari penubuhan Zionisme dan negara Israel. Deklarasi Balfour British pada tahun 1917 bukan sahaja membantu menaikkan lagi pergerakan Zionis tetapi memberikannya satu legitimasi. Kongres Amerika Syarikat meluluskan resolusi bersama pertama menyatakan sokongannya terhadap pendudukan Yahudi di Palestin pada 21 September 1922. Pada hari yang sama, mandat Palestin telah diluluskan oleh Majlis Liga Bangsa.
Woodrow Wilson bersimpati dengan nasib Yahudi di Eropah. Pada tahun 1919 beliau telah berkata bahawa polisi AS adalah untuk "membiarkan" Deklarasi Balfour dikuatkuasakan tetapi tidak akan menyokong Zionisme secara rasmi. Polisi ini berlanjutan sehingga selepas Perang Dunia II.
Semasa peperangan, keputusan dasar luar AS sentiasa ad hoc berpandukan kepada keperluan peperangan. Pada Persidangan Biltmore bulan Mei 1942, pergerakan Zionis menuntut "Palestin dijadikan komanwel Yahudi".
Era selepas peperangan menyaksikan penglibatan penuh Amerika Syarikat dalam agenda politik dan ekonomi Timur Tengah, berlainan dengan sikapnya yang dingin sebelum peperangan. Di bawah pentadbiran Truman, Amerika Syarikat terpaksa berdepan dan menerangkan polisinya di ketiga-tiga sektor yang menyumbang ke arah kepentingan Amerika di rantau itu: iaitu ancaman Kesatuan Soviet, kelahiran negara Israel dan petroleum.”
[sunting] Pengiktirafan negara dan hubungan awal
Pada 14 Mei 1948, Amerika Syarikat, di bawah Presiden Harry Truman, menjadi negara pertama di dunia mengiktiraf kewujudan negara Israel. Pada masa yang sama bekas presiden Amerika dengan dorongan kumpulan sivik, kesatuan pekerja, parti politik, dan ahli komuniti-komuniti Yahudi Amerika dan dunia, menyokong konsep yang dicanangkan dalam deklarasi Balfour oleh Britain pada tahun 1917 mengenai pendudukan Yahudi. Satu isu penting yang mengeruhkan kedudukan Palestin dalam kerajaan A.S. dan Britain adalah beberapa perjanjian yang dibuat oleh pemimpin Palestin dengan Jerman. Jerman didakwa telah berjanji untuk membebaskan Palestin dari belenggu British dan membantu mewujudkan negara berdaulat bagi mereka.[perlu rujukan].
Keputusan menyokong Israel ini masih dipertikai kerana dengan terdapat perbezaan antara Truman dan Jabatan Negara Amerika Syarikat dalam mengendalikan situasi ini. Truman merupakan seorang penyokong pergerakan Zionis, manakala Setiausaha Negara George Marshall bimbang sokongan A.S. ke atas negara Yahudi akan menjejaskan hubungan dengan dunia Islam, menyekat laluan bekalan minyak di Timur Tengah dan menyebabkan ketidakstabilan rantau itu. Pada 12 Mei 1948, Marshall berkata kepada Truman yang dia akan menentang pihak lawan dalam pilihan raya akan datang sekiranya A.S. bertindak mengiktiraf Israel.1 Akhirnya, Truman telah mengistiharkan kewujudan negara Israel hanya 11 minit selepas Israel diisytiharkan. Pengiktirafan rasmi telah diberikan pada 31 Januari 1949.
Dalam situasi geopolitik yang berbeza, polisi A.S. bertujuan menyokong pembangunan negara-negara pengeluar minyak yang bersikap berkecuali dalam konflik Arab-Israel, dan menghalang pengaruh Soviet bertapak di Iran dan Turki. Penggubal dasar luar Amerika telah menggunakan bantuan luar untuk menyokong matlamat-matlamat ini pada tahun-tahun 1950-an dan 1960-an.
Pada tahun-tahun awal, Amerika Syarikat telah membekalkan jumlah bantuan yang sederhana (kebanyakannya dalam bentuk pinjaman) ke Israel, dan penyokong utama Israel ketika itu seperti Perancis membekalkan teknologi ketenteraan canggih. Sokongan ini adalah untuk menentang ancaman dari Mesir di bawah Presiden Gamal Abdel Nasser mengenai terusan Suez.
Semasa krisis Suez pada tahun 1956, A.S. yang bimbangkan sokongan Soviet kepada Mesir, memaksa gencatan senjata ke atas Britain, Perancis, dan Israel. Kemudian, Nasser telah mencadangkan hubungan yang lebih erat antara negaranya dengan Amerika Syarikat. Oleh sebab mahu menyebarkan pengaruhnya di rantau itu, dan mencegah Nasser dari bersekongkol dengan Blok Soviet, polisi A.S. pada masa itu adalah untuk menjauhkan dirinya daripada Israel. Pada awal tahun 1960-an, A.S. bukan sahaja menjual senjata canggih kepada Israel (peluru berpandu anti pesawat Hawk), tetapi juga kepada Mesir dan Jordan.
[sunting] Dasar luar kerajaan A.S.
[sunting] Pentadbiran Johnson (1963–1969)
Semasa pentadbiran Lyndon B. Johnson dasar luar A.S mula memihak sepenuhnya, tetapi tidak tanpa soal, pada Israel. Sebelum Perang Enam Hari pada tahun 1967, pentadbiran A.S. berusaha mengelak menunjukkan ia mempunyai ikatan ketenteraan dengan Israel.
Walaupun Pentadbiran A.S bersimpati dengan keperluan Israel untuk melindungi dirinya dalam perang tersebut, A.S. bimbang yang tindakan Israel akan melampaui batas dan berpotensi menyebabkan ketidakstabilan rantau Timur Tengah. Pengeboman Israel ke atas Jordan selepas Kejadian Samu turut membimbangkan A.S. disebabkan Jordan juga merupakan sekutu A.S. yang menerima dana sebanyak AS$500 juta.
Kebimbangan utama pentadbiran Johnson adalah sekiranya perang tercetus di rantau itu, Amerika Syarikat dan Kesatuan Soviet juga akan terlibat. Perbincangan diplomatik dengan negara-negara di rantau itu dan dengan pihak Soviet, termasuk penggunaan Hotline pertama, tidak mampu mengelakkan peperangan. Apabila Israel melancarkan serangan awal terhadap kelengkapan tentera udara Mesir, Setiausaha Negara Dean Rusk amat kecewa kerana dia berpendapat bahawa penyelesaian diplomatik boleh dicapai.
Semasa peperangan, kapal perang dan pesawat udara Israel telah menyerang sebuah kapal risikan Tentera Laut Amerika Syarikat, iaitu USS Liberty di perairan antarabangsa, sekaligus membunuh 34 orang dan mencederakan 173. Insiden itu disifatkan sebagai satu kesilapan oleh Israel, tetapi telah disangkal oleh Setiausaha Pertahanan Clack Clifford, Pengarah CIA Richard Helms dan CNO Thomas Moorer.
Buat kali pertamanya, Amerika Syarikat gembira melihat suatu negara demokrasi iaitu Israel, berjaya melumpuhkan kuasa ketenteraan negara-negara Arab yang disokong oleh Kesatuan Soviet. Selepas peperangan itu, Washington mempunyai persepsi negara-negara Arab telah memilih untuk bersekongkol dengan Sovet. Dengan itu pada tahun 1968, dengan sokongan padu Kongres, Johnson telah meluluskan penjualan pesawat Phantom II ke Israel, dan bermulalah sokongan Amerika untuk peningkatan kemampuan kuasa ketenteraan Israel melebihi jiran-jirannya. Pada masa yang sama, A.S. masih terus membekalkan senjata ke Lubnan dan Arab Saudi, untuk mengimbangi penjualan senjata Soviet di rantau itu.
[sunting] Pentadbiran Nixon dan Ford (1969–1974)
[sunting] Rancangan Rogers 1970
Pada 19 Jun 1970, Setiausaha Negara William P. Rogers mencadangkan Rancangan Rogers, yang memanggil untuk suatu gencatan senjata 90 hari dan zon bebas tentera pada kedua-dua belah terusan Suez. Ia merupakan suatu usaha untuk mencapai persetujuan dalam rangka Resolusi MKPBB 242, yang memanggil untuk pengunduran Israel dari kawasan-kawasan yang diduduki pada tahun 1967 dan pengiktirafan bersama kedaulatan dan kemerdekaan kedua-dua negara. Pihak Mesir menyetujui rancangan Rogers akan tetapi rancangan ini gagal kerana ketiadaan sokongan dari Israel. Tiada perkara yang berlaku selepas Presiden Sadat dari Mesir pada tahun 1972 tiba-tiba membuang penasihat-penasihat Soviet dari negaranya dan menyatakan kesediaan beliau untuk berunding.
Walaupun bimbang serangan dari Mesir dan Syria, Perdana Menteri Golda Meir membuat keputusan untuk tidak melakukan serangan pertama disebabkan bimbang akan memulaukan Amerika Syarikat yang mana diperlukan bagi Israel membekalkan semula ketenteraaannya. Syria dan Mesir kemudiaannya menyerang, dan memulakan Perang Yom Kippur.
Keputusan untuk tidak menyerang dahulu membuahkan hasil. Sekiranya Israel memulakan serangan, menurut Setiausaha Negara Henry Kissinger, mereka tidak mungkin menerima "walau paku pun". A.S. melakukan operasi strategik dari udara untuk menghantar senjata dan bekalan ke Israel yang kadangkala disebut sebagai "operasi yang menyelamatkan Israel."
Sekali lagi, A.S. dan pihak Soviet bimbang akan tertarik dalam konflik Timur Tengah. Selepas pihak Soviet mengugut akan campur tangan untuk membantu Mesir, A.S. meningkatkan Keadaan Pertahanan (DEFCON) dari empat ke tiga, peringkat tertinggi sewaktu ketiadaan perperangan. Pihak Soviet kemudian mengundurkan dirinya, dan Mesir menarik balik permintaannya untuk bantuan.
Selepas tentera Mesir tersekat di seberang terusan Suez, Kissinger kemudian menyedari bahawa situasi ini merupakan peluang terbaik A.S. kerana Mesir bergantung kepada A.S. untuk menghalang Israel daripada menghapuskan ketenteraannya, yang kini tiada akses ke makanan dan minuman. Keadaan ini bolehlah menjadi titik rundingan untuk membenarkan Amerika Syarikat memeditasikan pertikaian dan memaksa Mesir keluar dari pengaruh Soviet. Kemudiannya Amerika Syarikat memaksa Israel untuk tidak memusnahkan ketenteraan Mesir yang tersekat itu. Dalam satu panggilan telefon dengan duta Israel Simcha Dinitz, Kissinger memberitahu duta itu yang kemusnahan ketenteraan Mesir merupakan satu "pilihan yang tidak wujud".
Selepas perperangan, Kissinger memaksa Israel untuk memberikan tanah sebagai tukaran kepada perdamaian, dan sekaligus menyumbang ke arah fasa pertama perdamaian Israel-Mesir. Sokongan Amerika terhadap Israel menyumbang ke sekatan OPEC 1973 keatasnya, yang kemudian dimansuhkan pada bulan Mac 1974.
[sunting] Pentadbiran Carter (1977–1981)
Tahun-tahun Jimmy Carter didefinasikan penglibatan aktif A.S. dalam proses rundingan damai Timur Tengah, dan sebagai akibat, menyebabkan sedikit sebanyak pergeseran dalam hubungan dua hala A.S.-Israel. Proses-proses di Kem David yang dimulai Carter dilihat oleh sesetengah pihak Israel sebagai memaksa rundingan damai dengan Mesir untuk berundur dan menyebabkan risiko demi perdamaian dengan Mesir. Sokongan Carter untuk tanah air Palestin dan untuk hak politik Palestin menyebabkan pergeseran dengan Israel. Sesetengah pula berpendapat bahawa teks terakhir persetujuan di Kem David adalah bukti kejayaan Menachem Begin dalam menghadkan keperluan Israel dalam berunding dengan pihak Palestin. [perlu rujukan]
[sunting] Pentadbiran Reagan (1981–1989)
Penyokong-penyokong Israel menyuarakan kebimbangan mereka pada awal pentadbiran Ronald Reagan mengenai potensi permasalahan dalam hubungan Israel-Amerika Syarikat, sebahagiannya kerana beberapa pilihan wakilnya punyai hubungan atau perniagaan bersama dengan negara-negara Arab (Setiausaha-setiausaha Caspar Weinberger dan George P. Shultz, umpamanya, merupakan pegawai di Bechtel Corporation, yang mempunyai hubungan erat dengan dunia Arab, lihat lobi Arab di Amerika Syarikat.) Tetapi sokongan peribadi Reagan untuk Israel dan keserasian perspektifnya dengan Israel atas isu keganasan, kerjasama sekuriti, dan ancaman Soviet, membuahkan peningkatan dalam hubungan dua hala.
Pada tahun 1981, Weinberger dan Menteri Pertahanan Israel, Ariel Sharon menandatangani Persetujuan Kerjasama Strategik, menubuhkan rangka kerja untuk konsultasi dan kerjasama secara terus menerus untuk meningkatkan keselamatan dalam negeri kedua-dua negara. Pada bukan November 1983, kedua-dua belah pihak membentuk Kumpulan Bersama Ketenteraan Politik, yang bertemu dua kali setahun, untuk mengimplimentasiikan kebanyakan peruntukan persetujuan itu. Kerjasama ketenteraan udara dan laut bermula pada bulan Jun 1984, dan Amerika Syarikat telahpun membina fasiliti-fasiliti untuk menyimpan peralatan ketenteraan di Israel. Meskipun perang Lubnan 1982 melihat perbezaan ketara antara polisi-polisi Israel dan A.S., seperti penggunaan senjata pembekalan A.S. dalam perang itu dan penolakan oleh Israel terhadap cadangan perdamaian Reagan pada 1 September 1982, ia tidak sedikitpun mengubah pendirian Pentadbiran dalam sokongannya terhadap Israel dan penekanan yang diberikannya oleh Amerika Syarikat.
Hubungan erat A.S.-Israel terus bertambah keeratannya pada penggal kedua pentadbiran Reagan. Israel diberikan status "sekutu bukan NATO penting" pada tahun 1987 yang memberikan akses pada perkembagan sistem senjata Amerika dan peluang untuk mendapat tender dalam kontrak pertahanan A.S. Amerika Syarikat terus memberikan bantuan dana kepada Israel pada kadar AS$ 3 bilion setahun dan mengimplimentasikan perjanjian perdagangan bebas pada tahun 1985. Semenjak itu semua cukai dan duti kastam antara kedua-dua negara ini telah dihapuskan.
Pada tahun 1985 sokongan A.S. untuk rancangan penstabilan ekonomi Israel diberikan dalam bentuk gran $1.5 bilion untuk dua tahun dan nasihat pengeksportan ekonomi.
Pada bulan November 1985, Jonathan Pollard, pekerja perisikan laut A.S. dan isterinya didakwa menjual dokumen rahsia sulit pada Israel. Empat pegawai Israel juga didakwa atas tuduhan yang sama. Kerajaan Israel mendakwa bahawa insiden ini tidak rasmi. Pollard dihukum penjara seumur hidup dan isterinya pula disabitkan dengan dua penggal lima tahun berturut-turut. Orang Israel membantah bahawa Pollard telah diberikan hukuman yang keterlaluan, dan mendukung kesengsaraannya. Pollard diberikan kerakyatan Israel pada tahun 1996 dan pegawai Israel kadangkala membincangkan kesnya dengan pegawai A.S., walaupun tiada tindakan susulan timbul.
Penggal kedua Reagan berakhir dengan apa yang dikatakan oleh ramai orang Israel suatu yang tidak disukakan kerana Amerika Syarikat bertindak membuka dialog dengan Pertubuhan Pembebasan Palestin (PLO) pada bulan Disember 1988. Tetapi, meskipun dialog itu berlangsung, dan kes perisikan Pollard tidak selesai, dan penolakan inisiatif perdamaian Shultz pada musim bunga 1988, pertubuhan-pertubuhan pro-Israel di Amerika menyifatkan Pentadbiran Reagan dan Kongres ke-100 Amerika Syarikat sebagai "yang paling pro-Israel setakat ini" dan memuji hubungan dua hala yang secara amnya baik.
[sunting] Pentadbiran Bush Senior (1989–1993)
Setiausaha Negara James Baker memberitahu Jawatankuasa Hal Ehwal Awam Amerika-Israel (AIPAC, suatu lobi pro-Israel) pada 22 Mei 1989, yang Israel harus berhenti daripada terus mengamalkan polisi-polisi berkembangan wilayahnya, satu komen yang disifatkan sebagai era pro-Israel zaman pentadbiran Reagan telah berakhir. Presiden Bush senior menyebabkan kemarahan Israel apabila mengingatkan perjumpaan akhbar pada 3 Mac 1990 yang Baitulmaqdis Timur merupakan kawasan terjajah dan bukan sebahagian daripada wilayah Israel yang rasmi seperti yang didakwa oleh orang-orang Israel. Amerika Syarikat dan Israel tidak bersetuju atas penakrifan Israel terhadap rancangannya untuk mengadakan pilihanraya untuk deligasi perdamaian Palestin pada musim panas 1989 dan juga tidak bersepakat dalam keperluan menyasat insiden Baitulmaqdis pada 8 Oktober 1990 di mana polis Israel didapati membunuh 17 warga Palestin.
Dengan ancaman Iraq terhadap Israel yang didirikan oleh Perang Teluk, Bush Senior menekankan semula komitmen A.S. terhadap keselamatan Israel. Pergeseran Israel-A.S. kembali tenang selepas bermulanya perperangan pada 16 Januari 1991, apabila Israel diancam peluru berpandu Scud Iraq. Amerika Syarikat menekan Israel untuk tidak bertindak balas terhadap bedilan Iraq kerana ia dipercayai bahawa Iraq mahukan Israel terlibat dan memaksa Mesir dan Syria berhenti dari menyokong Amerika dalam perang Teluk dan bersama Iraq untuk menentang Israel. Israel tidak bertindak balas dan dipuji keranya tindakan terkawal itu.
Bush dan Baker terus instrumental dalam menyebabkan Persidangan Damai Madrid pada Oktober 1991 berjaya memaksa semua pihak untuk turut serta dalam perundingan damai selepas persidangan ini. Ia dilaporkan bahwa Pentadbiran Bush Senior tidak punyai hubungan erat dengan kerajaan Yitzhak Shamir di Israel. Hanya selepas Parti Buruh memenangi pilihan raya Israel barulah hubungan bertambah baik. Kerajaan pimpinan parti Buruh Israel menyetujui pemberhentian pembinaan pendudukan Yahudi di kawasan-kawasan jajahan Palestin pada 19 Julai, iaitu sesuatu yang tidak dipersetujui kerajaan pimpinan Shamir meskipun ia merupakan syarat untuk pemberian dana pinjaman dari Amerika Syarikat.
[sunting] Pentadbiran Clinton (1993–2000)
Israel dan PLO menukar surat saling mengiktiraf pada 10 September 1993 dan menandatangani Deklarasi Prinsip pada 13 September 1993. Presiden Bill Clinton mengumumkan pada 10 September yang Amerika Syarikat dan PLO akan mengadakan semula dialog mereka. Pada 26 Oktober 1994, presiden Clinton menyaksikan penandatanganan perjanjian damai Israel-Jordan dan Presiden Clinton, Presiden Mesir Mubarak, dan Sultan Hussein dari Jordan menyaksikan tandatangan di Rumah Putih berkait perjanjian sementara antara Israel dan Palestin pada 28 September 1995.
Presiden Clinton menghadiri pengebumian Perdana Menteri Israel yang dibunuh, Yitzhak Rabin di Baitulmaqdis pada bulan November 2005. Di lawatannya ke Israel pada bulan Mac 1996, Presiden Clinton menawarkan sebanyak AS$ 100 juta dalam bantuan untuk kegiatan anti-keganasan Israel, peruntukan AS$ 200 juta untuk sistem anti-peluru berpandu Arrow dan lebih kurang AS$ 50 juta untuk senjata anti-peluru berpandu laser. Presiden Clinton tidak bersetuju dengan tindakan Perdana Menteri Israel yang baru Benjamin Netanyahu untuk mengembangkan pendudukan Yahudi di kawasan-kawasan jajahan Tebing Barat, dan dilaporkan yang Clinton percaya bahawa Netanhayu menjadi penyebab masalah rundingan damai yang terpaksa ditundakan. Presiden Clinton menjemput rundingan diadakan di Pusat Persidangan Sungai Wye di Maryland, dengan berakhirnya tandatangan satu perjanjian pada 23 Oktober 1998. Pelaksanaan persetujuan Wye telah digantung oleh Israel pada Disember 1998 kerana Netanyahu mendakwa pihak Palestin mengugut akan mengistiharkan satu negara (negara Palestin bukan sebahagian persetujuan Wye). Pada bukan Januari 1999, persetujuan Wye telah ditunda sehingga pilihan raya Israel pada bulan Mei.
Ehud Barak dipilih sebagai Perdana Menteri Israel pada 17 Mei 1999 dan menang undi percaya kerajaannya pada 6 Julai 1999. Presiden Clinton dan Perdana Menteri Barak mengadakan hubungan yang lebih erat semasa perjumpaan empat hari antara 15 Julai dan 20 hari bulan yang sama berbanding hubungan sebelumnya dengan Netanyahu yang disifatkan keruh. Presiden Clinton menjadi perantara antara Barak dan Yasser Arafat di Rumah Putih, Oslo, Shepherdstown, Kem David dan Sharm al-Shaykh dalam usaha mencapai kedamaian sejagat.
[sunting] Pentadbiran Bush Junior (2001–2009)
Presiden George W. Bush dan Perdana Menteri Ariel Sharon berhubung secara baik pada perjumpaan-perjumpaan bulan Mac dan jun 2001 mereka. Pada bulan 4 Oktober 2001, Sharon menggertak Pentadbiran Bush sebagai meraih sokongan negara-negara Arab dan mengenepikan kepentingan Israel untuk sokongan perang terhadap anti-keganasan sebagai tukaran. Rumah Putih menyifatkan kata-kata demikian sebagai tidak bertanggungjawab. Dengan tidak meminta maaf kerana komen itu, Sharon menyatakan bahawa Amerika Syarikat tidak memahami beliau. Juga, Amerika Syarikat mengritik amalan Israel dalam membunuh rakyat Palestin yang kononnya terlibat dalam aktiviti keganasan, yang kepada orang Israel kelihatan tidak konsisten dengan polisi A.S. dalam memburu Osama bin Laden, "mati ataupun hidup".
Kesemua Pentadbiran A.S. telah membangkang tindakan Israel menduduki tanah-tanah Palestin sebagai menyusahkan kewujudan satu negara Palestin. Akan tetapi Presiden Bush menegaskan perlunya mengambil kira "realiti di akar umbi, termasuk kewujudan beberapa pusat populasi Israel," (iaitu pendudukan), mengatakan bahawa "ia tidak realistik untuk mendapat kembali keadaan seperti masa seperti gencatan senjata 1949 lalu." Beliau kemudian menekankan bahawa ia semuanya perlu dirundingkan antara kedua-dua belah pihak.
Pada masa keganasan, pegawai-pegawai A.S. telah menyeru Israel supaya pantas berundur dari kawasan-kawasan Palestin yang diambil semula pada ketika operasi-operasi keselamatan. Pentadbiran Bush telah menyifatkan yang resolusi-resolusi Majlis Keselamatan PBB "seimbang" dengan mengveto resolusi yang tidak memenuhi piawaian itu.
Setiausaha Negara Condoleezza Rice tidak menamakan Wakil Khas ke Timur Tengah dan menyatakan bahawa dia tidak akan terlibat dalam perundingan isu antara Israel dan Palestin. Dia menyatakan bahawa dia lebih suka kedua-dua pihak saling memberikan kerjasama, meskipun dia telah pergi ke rantau itu beberapa kali pada tahun 2005. Pentadbiran Bush menyokong tindakan Israel berundur dari Gaza sebagai satu cara kembali ke proses perdamaikan dan mengadakan penyelesaikan dua negara, Israel dan Palestin yang berjiran dalam keadaan aman dan selamat. Pengusiran penduduk Yahudi dari semenanjung Gaza dan empat pendudukan kecil di utara Tebing Barat selesai pada 23 Ogos 2005.
Presiden telah menghalang permintaan rahsia Israel untuk bom-bom letupan bunker untuk menyerang tempat kegiatan aktiviti nuklear Iran, menurut beberapa pegawai A.S. dan asing yang lain. Alasan yang diberikan adalah kerana dia telah membenarkan tindakan perisikan untuk menyabotaj tindak-tanduk Iran dalam mencapai senjata nuklear.
Pentadbiran Bush juga terkejut akan satu permintaan Israel untuk terbang merentasi Iraq untuk meletupkan Natanz, satu-satunya bandar Iran yang diketahui punyai kilang pengkayaan uranium. Rumah Putih menolak secara terus permintaan itu, akan tetapi disebabkan tekanan Israel yang melarat mereka terpaksa mendedahkan rancangan mereka untuk menyerang infrustruktur Iran, dan rancangan ini dijangka akan dilaksanakan semasa pentadbiran Barack Obama.
[sunting] Semasa konflik Israel-Lubnan 2006
[sunting] Pembekalan Israel
Pada 14 Julai, Kongres AS diberitahu mengenai satu potensi jualan minyak jet bernilai sebanyak AS$210 juta kepada Israel. Agensi Perhubungan Keselamatan Bersama George Bush mengatakan bahawa penjualan minyak JP-8, sekiranya tercapai, akan "membolehkan Israel terus menyelengara inventori kapal terbangnya bagi terus beroperasi." dan "minyak jet akan digunakan untuk mengekalkan keamanan dan keselamatan dalam rantau itu." Ia dilaporkan pada 24 Julai yang Amerika Syarikat sedang memberikan Israel bom-bom letupan pemusnah kubu untuk menyerang Hezbollah di Lubnan dan memusnahkan terusan-terusan mereka.
Media Amerika juga mempersoalkan sama ada Israel telah melanggar satu perjanjian untuk tidak menggunakan bom-bom berangkai yang dibekalkan ke atas orang awam. Bukti yang terdapat pada konflik itu menunjukkan bom-bom yang disebutkan digunakan pada kawasan-kawasan awam, dan sesetengah partikel yang turun tidak meletup dan menyebabkan bahaya pada penduduk awam Lubnan. Israel sebagai membalas kenyataan-kenyataan ini menegaskan ia tidak sama sekali melanggar undang-undang antarabangsa.
[sunting] Menentang Gencatan Senjata Spontan Tanpa Syarat
Pada 15 Julai, Majlis Keselamatan PBB menolak usul dari Lubnan untuk memangil gencatan senjata antara Israel dan Lubnan. Suratkhabar Israel Haaretz melaporkan bahawa A.S. merupakan satu-satunya ahli dari badan beranggota sebanyak 15 negara itu yang menentang sebarang tindakan diambil.
Pada 19 Julai pentadbiran Bush menolak panggilan untuk satu gencatan senjata. Setiausaha Negara Condoleezza Rice menyatakan bahawa untuk gencatan senjata perlulah beberapa syarat-syarat untuk dipatuhi.
John Bolton yang merupakan wakil A.S. ke PBB pada ketika itu juga menolak gencatan senjata, atas alasan tidak menyelesaikan masalah secara mendalam. Katanya "Pandangan yang anda boleh dengan hanya memaksa gencatan senjata seperti ia satu jalan penyelesaian, saya rasa itu terlalu simplistik."
Pada 26 Julai, menteri-menteri luar dari Amerika Syarikat, Eropah, dan Timur Tengah berjumpa di Rome dan berazam untuk "berkerja segera dengan untuk mencapai gencatan senjata untuk menamatkan keganasan sekarang ini," meskipun A.S. terus menyokong kempen Israel semasa persidangan itu dan hasil perjumpaan tidaklah begitu memberangsangkan pada pemimpin-pemimpin Eropah dan Arab.
[sunting] Isu-isu terkini
[sunting] Pemberian bantuan ketenteraan dan ekonomi Amerika Syarikat
Sejak tahun 1970-an, Israel telah menjadi salah satu penerima teratas bantuan luar Amerika Syarikat. Walaupun kebanyakkan adalah bantuan ketenteraan, pada masa lalu sebahagiannya dikhaskan untuk bantuan ekonomi. Pada 2004, penerima kedua teratas bagi bantuan ekonomi daripada Amerika Syarikat adalah Israel, iaitu selepas Iraq. Dari segi per kapita, nilai kepada Israel diletak pada kedudukan pertama.
Pada 2007, Amerika Syarikat telah meningkatkan bantuan ketenteraan kepada Israel lebih daripada 25% kepada purata AS$3 bilion setahun bagi tempoh selama 10 tahun, dan menamatkan bantuan ekonomi.
Pada 1998, para pegawai Israel, Kongres dan pentadbiran telah bersetuju untuk mengurangkan AS$1.2 bilion dalam Tabung Sokongan Ekonomi (TSE) kepada kosong untuk 10 tahun berikutnya, sementara pada masa yang sama meningkatkan Tabung Ketenteraan Luar (TKL) daripada AS$1.8 bilion kepada AS$2.4 bilion. Berasingan dari potongan berjadual, terdapat tambahan AS$200 juta bagi bantuan melawan keganasan, AS$1.2 bilion bagi melaksanakan perjanjian Wye, dan tambahan belanjawan bantuan bernilai AS$1 bilion untuk tabung ketenteraan luar bagi tahun kewangan 2003. Bagi tahun kewangan 2005, Israel menerima AS$2.202 bilion untuk TKL, AS$357 juta untuk TSE, dan bantuan penyelesaian imigran sebanyak AS$50 juta. Bagi tahun 2006, pihak pentadbiran telah memohon AS$240 juta untuk TSE dan AS$2.28 bilion untuk TKL. H.R. 3057, telah diluluskan oleh Kongres A.S pada 28 Jun, 2005, dan Senat A.S pada 20 Julai, telah meluluskan jumlah ini. Kongres dan Senat A.S juga telah menyokong AS$40 juta bagi bantuan penyelesaian imigran daripada negara bekas Kesatuan Soviet dan mengetahui rancangan Israel bagi membawa pulang Yahudi Habsyah yang masih tinggal ke Israel dalam masa tiga tahun.[perlu rujukan]
Akbar-akhbar Israel telah melaporkan bahawa Israel sedang memohon kira-kira AS$2.25 bilion bantuan khas dalam bentuk gabungan jaminan geran dan pinjaman selama empat tahun, dengan satu per tiga akan digunakan bagi menempatkan semula pangkalan-pangkalan tentera dari Semenanjung Gaza ke Israel dalam rancangan pengunduran daripada Genting Gaza dan selebihnya bagi membangunkan kawasan Negev dan Galilee, Israel dan untuk kegunaan lain-lain, tetapi bayaran bagi ganti rugi ke atas peneroka atau aspek-aspek awam ekoran tindakan pengunduran ini. Pasukan Israel telah melawat Washington bagi membentangkan unsur-unsur permohonan, dan perbincangan awal sedang berjalan. Tiada permohonan rasmi telah dibentangkan kepada Kongres A.S. Dalam meringankan beban kos yang dihadapi oleh Amerika Syarikat dalam Taufan Katrina, delegasi Israel yang bertujuan untuk membincangkan bantuan ini telah membatalkan perjalanan ke Washington.
Kongres telah menggubal peruntukan-peruntukan khas lain mengenai bantuan kepada Israel. Sejak 1980-an, TSE dan TKL telah disediakan sebagai satu geran pindahan wang tunai, bukan diberikan untuk projek-projek tertentu, dipindahkan secara sekaligus dalam bulan pertama bagi tahun kewangan, berbanding secara peningkatan berkala. Israel dibenarkan membelanjakan satu per empat daripada TKL untuk membeli peralatan dan perkhidmatan ketenteraan di Israel, termasuk penyelidikan dan pembangunan, selain daripada Amerika Syarikat. Akhirnya, bagi membantu Israel daripada kemerosotan ekonominya, A.S telah menyediakan AS$9 bilion dalam bentuk jaminan-jaminan pinjaman selama tiga tahun, penggunaan pendekatan ini dilanjutkan sehingga 2008. Setakat bulan Julai 2005, Israel tidak menggunakan AS$4.9 bilion jaminan-jaminan ini.
[sunting] Washington menentang rundingan damai dengan Syria
Syria telah berulang-kali meminta Israel untuk menyambung semula rundingan damai dengan kerajaan Syria. Perbahasan dalaman dalam kerajaan Israel masih berlanjutan berkenaan kesungguhan jemputan Syria untuk berunding. Beberapa pegawai Israel menyatakan terdapat beberapa perbincangan yang tidak diketahui rakyat telah diadakan tanpa mendapat kebenaran rasmi dari kerajaan Israel.
Amerika Syarikat mendesak Israel berhenti dari mengadakan hubungan awal dengan Syria bagi menguji sama ada Damsyik bersungguh-sungguh mengumumkan keinginan mereka untuk mengadakan rundingan dengan Israel. Setiausaha Negara A.S. Condoleezza Rice telah bersungguh-sungguh dalam menyatakan pandangan Washington dalam perkara ini kepada pegawai-pegawai Israeli bahwa rundingan awal dengan Syria tidak akan diadakan. Selama beberapa tahun Israel telah mematuhi desakan Washington bagi menolak dari kembali ke meja rundingan secara rasmi. Bagaimanapun sekitar Mei 2008, Israel telah memberitahu A.S. bahawa ia telah memulakan rundingan damai dengan Syria dengan ditaja oleh Turki.
[sunting] Penjualan senjata ke China
Israel dan Amerika Syarikat juga telah lama membincangkan penjualan beberapa peralatan keselamatan dan teknologi sensitif kepada beberapa negara, seperti Republik Rakyat China. Pentadbiran A.S. juga percaya yang penjualan-penjualan sedemikian berpotensi mengundang masalah kepada tentera-tentera A.S. yang ditempatkan di Asia.
Pada tahun 2000, Amerika Syarikat telah memujuk Israel supaya tidak menjual Phalon, iaitu satu sistem amaran awal terbang yang canggih kepada China. Pada tahun 2005, Jabatan Pertahanan A.S. marah dengan persetujuan Israel untuk menaiktaraf kenderaan udara tanpa pemandu (UAV) yang telah dijual oleh Israel kepada China pada tahun 1999. China telah menguji UAV ini dengan dengan menyeberangi Selat Taiwan pada tahun 2004. Jabatan Pertahanan A.S telah menggantung kerjasama teknologi dengan Tentera Udara Israel mengenai cadangan pesawat F-35 Lightning II disamping kerjasama-kerjasama yang lain, menggantung penghantaran peralatan ketenteraan, dan enggan untuk berkomunikasi dengan Pengarah Kementerian Pertahanan Israel, Jeneral Amos Yaron, yang dipercayai oleh pegawai-pegawai Pentagon mengadakan helah mengenai perjanjian Harpy. Mengikut kata seorang wartawan terkemuka Israel, Jabatan Pertahanan A.S. menuntut dibongkarkan lebih kurang 60 persetujuan Israel dengan China, dan pemeriksaan penyeliaan sistem keselamatan Israel dan memorandum persefahaman mengenai penjualan senjata untuk mencegah berlakunya masalah-masalah ini pada masa hadapan.
[sunting] Kontrak dengan Venezuela
Pada 21 Oktober 2005, laporan telah menyebut bahawa tekanan daripada Washington telah memaksa Israel mengantung kontrak besar dengan Venezuela bagi menaik taraf 22 buah jet pejuang F-16 buatan Amerika Syarikat. Kerajaan Israel telah meminta kebenaran dari A.S. bagi meneruskan perjanjian, akan tetapi tidak dibenarkan.
[sunting] Baitulmuqaddis
Semenjak menawan Baitulmuqadis Timur pada Perang Enam Hari 1967, Israel telah berkeras menuntut Baitulmuqaddis sebagai ibu negaranya yang kekal abadi. Amerika Syarikat tidak bersetuju dengan pandangan ini dan percaya bahawa status Baitulmuqaddis masih boleh dirunding. Ini berdasarkan pelan pembahagian wilayah Palestin 1947 PBB, yang memanggil kepada pengantarabangsaan Baitulmuqaddis. Seruan ini diterima pada masa berkenaan oleh pemimpin-pemimpin gerakan Zionis dan ditolak oleh negara-negara Arab. Juga sebelum 1967, Baitulmuqaddis terletak di sempadan yang dipertikaikan, dan kebanyakan negara yang mengiktiraf Israel meletakkan kedutaan mereka di Tel Aviv. Deklarasi Prinsip yang ditandatangan oleh Israel dan Palestin pada tahun 1993 juga mengatakan bahawa status bandar suci itu masih tertahluk kepada perundingan. Pentadbiran-pentadbiran A.S. telah mengkitiraf bahawa status Baitulmuqaddis tidak selesai dengan menyimpan kedutaannya di Tel Aviv. Pada tahun 1995 pula, kedua-dua dewan Kongres A.S. mengundi supaya kedutaannya harus dipindahkan ke Baitulmuqaddis; dan yang masih menghalang tindakan ini adalah keengganan Pentadbiran A.S. untuk menuntul penalti bagi ketidakpindahan ini. Perundangan A.S. telah mengiktiraf status Baitulmuqaddis sebagai ibu negara buat beberapa perihal, dan keengganan Pentadbiran A.S. melakukan seperti yang Kongres kehendaki telah mengundang balasan dalam rang undang-undang Pengiktirafan Hubungan Luar, yang diluluskan di Dewan pada 20 Julai 2005.
[sunting] Pandangan awam
Keputusan timbangan naik turun setiap tahun, meskipun kedua-dua pihak mendapat simpati yang bertambah semenjak 1998 dan mereka yang tidak ada kesukaan bilangannya telah turun. Peratusan tertinggi telah sentiasa konsisten menyokong Israel (Tinjauan Gallup). Serangan September 11 dan Perang Israel-Hezbollah 2006 menyaksikan peningkatan sokongan rakyat Amerika terhadap Israel, dan rata-rata rakyat Amerika menyalahkan Hezbollah atas sebab perperangan dan jumlah orang awam yang terkorban. Sokongan Israel memuncak pada Perang Teluk 1991, dan juga simpati terendah bagi pihak Palestin, yang kepemimpinannya menyokong Saddam Hussein.
Menjelang Julai 2006, 44% rakyat Amerika berpendapat bahawa "Amerika Syarikat menyokong Israel dengan kadar yang betul," 11% berpendapat "terlalu sedikit", dan 38% berpendapat "terlalu banyak". Sesetengah di Amerika Syarikat mempersoalkan bantuan dan komitmen yang diberikan kepada Israel, dan berhujah bahawa tindakan berat sebelah ini adalah bayaran yang mahal berbanding hubungan yang lebih baik dengan negara-negara Arab. Mereka yang lainnya pula menegaskan yang Israel sebagai negara demokrasi adalah satu sekutu yang membantu dan strategik, dan percaya bahawa hubungan A.S. dengan Israel mengetengahkan kepentingan A.S. di Timur Tengah. Tinjauan Gallup Poll pada 2002-2006 yang menilai rakyat Amerika mengikut parti (Republikan/Demokrat) dan ideologi (konservatif/sederhana/liberal) mendapati bahawa meskipun sokongan terhadap Israel adalah paling ketara pada yang berhaluan paling kanan (Republikan konservatif), mereka yang terdapat di paling kiri (Demokrat liberal) juga mempunyai peratusan lebih tinggi yang bersimpati dengan Israel. Walaupun kadaran berbeza, setiap kumpulan ada majoriti yang menyokong Israel, diikuti oleh berkecuali, dan akhirnya yang menyokong Palestin. . Tinjauan Gallup dari 1-4 Februari termasuk kemaskini tahunan mengenai kepentingan negara yang dinilai rakyat Amerika seluruh dunia, dan meminta rakyat Amerika memberikan sukatan kepada kepentingan kepada Amerika apa yang berlaku di negara-negara ini. Israel adalah satu negara yang paling disenangi dan dikatakan penting apa yang berlaku di sana kepada Amerika Syarikat.
Pendapat Israel mengenai A.S. secara keseluruhannya baik sekali. Orang-orang Israel adalah penyokong kuat Amerika dari segi konsep demokrasi, cara melakukan perdagangan, muzik, filem dan televisyen; sains dan teknologi, penyebaran idea-idea Amerika dan lain-lain.
Pendek kata, hubungan rakyat A.S. dengan Israel dan rakyat Israel dengan A.S. bagai aur dengan tebing.
[sunting] Penghijrahan
Seperti Amerika Syarikat, Israel adalah negara pendatang. Israel menyambut pendudukan oleh Yahudi berfahaman Zionis. Zionisme adalah satu ideologi pendudukan Yahudi ke atas tanah Palestin. Pendatang-pendatang yang paling ramai adalah dari negara-negara Timur Tenggah dan Eropah di mana Yahudi dicaci.
Amerika Syarikat memainkan peranan yang penting dalam membantu Yahudi menduduki tanah Palestin dalam masa yang singkat. Tidak lama selepas pengistiharan Israel, Presiden Truman menawarkan pinjaman sebanyak $135 untuk membantu Israel berhadapan dengan pendatang-pendatang Yahudi yang membanjiri Palestin. Dalam masa tiga tahun pertama penubuhan Israel, bilangan pendatang Yahudi negara ini telah melebihi penduduk asal.
Penghijrahan telah terus berlaku sepanjang sejarah Israel. Semenjak tahun 1989, Israel mendaftar masuk sebanyak satu juta orang Yahudi dari Kesatuan Soviet. Amerika Syarikat bekerjasama dengan Israel untuk membawa Yahudi dari negara-negara Arab, Habsyah dan Kesatuan Soviet ke Israel.
[sunting] Ekonomi
Hubungan ekonomi penting dijalankan antara A.S. dan Israel dengan termeterainya Perjanjian Perdagangan Bebas (FTA), iaitu FTA pertama yang pernah ditandatangani oleh Amerika Syarikat. Pada 20 tahun lamanya FTA membenarkan perdagangan dua hala yang berkembang pesat. Israel menjadi negara dagangan antara terbesar dengan A.S. di Timur Tengah dan eksport utama Israel adalah ke Amerika Syarikat. Ekonomi-ekonomi Israel dan Amerika berpandukan kebebasan pasaran, kompetitifan, sokongan liberalisasi perdagangan antarabangsa dan sistem pertukaran multilateral. Terdapat dialog yang sentiasa diadakan oleh kerajaan Israel dan Amerika Syarikat untuk mengeratkan lagi hubungan perdagangan yang penting ini.
[sunting] Pertukaran korporat
Beberapa Dewan Perdagangan Amerika-Israel kawasan diwujudkan bagi membantu pengembangan syarikat-syarikat Amerika dan Israel menembusi pasaran satu sama lain.[perlu rujukan] Syarikat-syarikat seperti Motorola, IBM, Microsoft dan Intel telah memilih Israel bagi menubuhkan pusat-pusat Penyelidikan dan Pembangunan. Israel mempunyai lebih banyak syarikat yang tersenarai di NASDAQ berbanding mana-mana negara lain di Amerika Utara.
[sunting] Perkongsian strategik
A.S dan Israel terlibat dalam kerjasama strategik, politikal dan ketenteraan yang luas. Antara bentuk kerjasama ini adalah bantuan, pengkongsian perisikan, latihan ketenteraan bersama dan komitmen bersama bagi mempertahankan pandangan terhadap demokrasi. Bantuan ketenteraan Amerika kepada Israel datang dalam bentuk-bentuk berbeza ia termasuk geran, peruntukan projek khas dan pinjaman. Kira-kira 75% daripada bantuan ini dibelanjakan di Amerika Syarikat, menyediakan pekerjaan bagi rakyat Amerika, menjana industri pertahanan dan pertumbuhan ekonomi Amerika Syarikat.
[sunting] Memorandum persefahaman
Untuk membincangkan ancaman keselamatan di Timur Tengah, termasuk pergerakan ketenteraan dan aktiviti kesediaan, kerjasama dalam perdangangan pertahanan dan akses ke fasiliti pembaikian dilakukan dengan tandatangan suatu Memorandum Persefahaman dan ini merupakan titik tolak kerjasama keselamatan dan koordinasi antara kerajaan Amerika dan Israel. Kerjasama komprehensif antara Israel dan Ameria Syarikat pada isu keselamatan menjadi rasmi pada tahun 1981 dengan tandatangan Menteri Pertahanan Israel Ariel Sharon dan Setiausaha Pertahanan Amerika Casper Weinberger menandatangani Memorandum Persefahaman yang mengiktiraf "persahabatan erat antara Amerika Syarikat dan Israel dan binaan-binaan pada perhubungan keselamatan bersama yang wujud antara kedua buah negara." Memorandum ini memanggi beberapa tindakan.
[sunting] Sistem Peluru Berpandu Arrow
Satu aspek hubungan strategik A.S. - Israel adalah pembangunan bersama program peluru berpandu anti balistik Arrow. Direka bagi memintas dan memusnahkan peluru berpandu yang balistik, Arrow merupakan sistem pertahanan peluru berpandu paling maju di dunia. Pembangunan itu dibiayai oleh kedua-dua Israel dan Amerika Syarikat. Arrow bukan sahaja melindungi Israel, ia telah juga menyediakan A.S, penyelidikan dan pengalaman yang perlu bagi membangunkan sistem persenjataan pertahanan tambahan.
[sunting] Menentang keganasan
Pada April 1996, Presiden Bill Clinton dan Perdana Menteri Simon Peres telah menandatangani Perjanjian Melawan Keganasan A.S-Israel. Kedua negara ini bersetuju untuk meningkatkan kerjasama dalam berkongsi maklumat, latihan, pentiasatan, penyelidikan dan pembangunan serta membuat polisi.
[sunting] Keselamatan dalam negeri
Pada peringkat persekutuan, negeri dan tempatan terdapat kerjasama erat Amerika Syarikat dan Israel berkenaan Keselamatan Dalam Negeri. Israel adalah antara negara-negara pertama yang berkerjasana dengan Jabatan Keselamatan Dalam Negeri A.S. dalam membuat inisiatif baru untuk mengembangkan keselamatan dalam negeri. Dalam rangka kerja ini, terdapat banyak bidang kerjasama, termasuk kesediaan dan perlindungan permusafiran dan perdagangan. Pegawai-pegawai penguatkuasaan undang-undang dan keselamatan dalam negeri Amerika dan Israel lazimnya berjumpa di dua-dua negara untuk teknik menentang keganasan dan idea-idea baru mengenai perisikan dan pencegahan ancaman.
Pada Disember 2005, Amerika Syarikat dan Israel menandatangani perjanjian untuk memulakan tindakan mendapat tahu perihal penyeludupan nuklear dan bahan-bahan radioaktif lain dengan memasang peralatan khas di Haifa, perlabuhan Israel yang paling maju aktivitinya. Percubaan ini adalah sebahagian daripada program ketidakproliferasi A.S. Pentadbiran Keselamatan Nuklear Nasional Jabatan Tenaga A.S. yang berkerjasama dengan rakan-rakan asingnya untuk mengenalpasti, mencegah dan mengetahui aktiviti penyeludupan dalam bahan-bahan radioaktif dan nuklear.

Summary:
Hubungan dua hala Israel-Amerika Syarikat merupakan faktor penting dalam dasar Amerika Syarikat di Timur Tengah. Kongres Amerika Syarikat meletakkan keutamaan dalam hubungan dua hala yang erat dan saling tolong-menolong. Sokongan ketara ke atas Israel adalah pemberian bantuan luar yang sentiasa dipantau oleh Kongres selain daripada isu lain yang yang timbul dalam hubungan dua hala. Sikap mengambil berat Kongres ini telah mempengaruhi polisi pentadbiran dalam jangka masa lebih kurang 60 tahun sehingga ke hari ini.
Hubungan dua hala ini telah berkembang dari polisi bersimpati dengan nasib Yahudi dan sokongan untuk penubuhan satu negara Yahudi pada tahun 1948 ke satu perkongsian luar biasa yang menghubungkan negara kecil tetapi kuat dari segi ketenteraan iaitu Israel, kepada kebergantungan dengan Amerika Syarikat untuk kekuatan ekonomi dan ketenteraannya, pada masa yang sama kuasa besar seperti Amerika Syarikat untuk mengimbangi kepentingannya di rantau Timur Tengah. Sesetengah warga Amerika mempersoalkan komitmen yang diberikan kepada Israel, dan berhujah bahawa komitmen ini bertentangan dengan hubungan di antara A.S. dengan negara-negara Arab yang lain. Selebihnya pula berpendapat bahawa negara demokrasi Israel merupakan sekutu strategik dan hubungan dua hala, dengan Israel memperkuatkan pengaruh Amerika di Timur Tengah. Israel merupakan salah satu daripada dua negara sekutu asal bukan dari gabungan NATO di Timur Tengah. Kini terdapat tujuh negara sekutu bukan NATO di Timur Tengah Besar.


[sunting] Asal-usul
Idea gembira untuk menggunakan perayaan cuti proletariat sebagai cara untuk mencapai hari bekerja lapan jam dicetuskan di Australia. Para pekerja mengambil keputusan pada tahun 1856 untuk mengajurkan sehari pemberhentian sepenuhnya bersama dengan mesyuarat-mesyuarat dan hiburan sebagai demonstrasi demi hari bekerja lapan jam. Hari bagi perayaan ini ditetapkan pada 21hb April. Pada mulanya, pekerja Australia itu mengajurkan ini hanya bagi tahun 1856. Tetapi perayaan pertama ini membawa kesan yang sangat kuat pada golongan proletariat Australia, menghidupkan mereka dan membawa pemberontakan baru, sehingga keputusan diambil untuk mengulangi perayaan tersebut setiap tahun.
Sebenarnya, apakah yang dapat memberikan para pekerja semakin banyak keberanian dan kepercayaan pada kekuatan mereka sendiri daripada pemberhentian bekerja yang mereka sendiri telah menganjurkan? Apakah yang dapat memberikan lebih banyak keberanian kepada hamba-hamba abadi kilang-kilang dan bengkel-bengkel daripada pengaturan askar-askar mereka? Maka, idea perayaan proletariat diterima dengan laju dan, dari Australia, bermula menyebar ke negara-negara lain sehingga akhirnya ia telah menguasai seluruh dunia proletariat.
Di Amerika Syarikat, perarakan Hari Buruh yang pertama telah diadakan pada 5 September, 1882 oleh Pusat Kesatuan Buruh di bandaraya New York untuk memperingati pencapaian serta sumbangan tenaga pekerja di sana. Namun banyak kesatuan pekerja yang lebih radikal mahukan tarikh 1 Mei sebagai hari buruh. Pada tahun 1886, mereka mengambil keputusan bahawa 1hb Mei patut menjadi hari berhenti bekerja antarabangsa. Pada hari ini, 200,000 pekerja meninggalkan tempat bekerja dan menuntut hari bekerja lapan jam. Kemudiannya, pihak polis dan serangan perundangan menghalang para pekerja selama beberapa tahun daripada mengulangi demonstrasi [saiz] ini. Pada tahun 1887, Presiden Grover Cleveland telah memilih Isnin pertama bulan September dan bukannya 1 Mei sebagai hari buruh di AS kerana bimbang para pekerja akan memperingati rusuhan pekerja yang berlaku pada 4 Mei 1886. Pada 1894 Presiden Grover secara rasminya mengisyhtiharkan Isnin pertama bulan September sebagai hari buruh.
Sementara itu, gerakan pekerja di Eropah telah bertumbuh dan menjadi segar. Perluahan paling kuat oleh gerakan ini berlaku di Kongres Pekerja Internasional pada tahun 1889. Di Kongres ini, yang dihadiri oleh empat ratus wakil, keputusan diambil bahawa hari bekerja lapan jam mesti menjadi yang pertama dituntut. Dengan itu, wakil kesatuan-kesatuan Perancis, pekerja Lavigne dari Bordeaux, mengutarakan bahawa tuntutan ini diluahkan di semua negara melalui pemberhentian bekerja antarabangsa. Wakil dari pekerja-pekerja Amerika menarik perhatian kepada keputusan komrad-komrad dia untuk bermogok pada 1hb Mei, 1890, dan Kongres mengambil keputusan untuk mengadakan perayaan proletariat antarabangsa pada tarikh ini.
Dalam kes ini, seperti tiga puluh tahun sebelum itu di Australia, para pekerja hanya memikirkan demonstrasi sekali. Kongres telah mengambil keputusan bahawa pekerja dari semua negara akan berdemonstrasi bersama bagi hari bekerja lapan jam pada 1hb Mei, 1890. Tidak ada sesiapa yang berucap mengenai pengulangan cuti itu bagi tahun-tahun akan datang. Sememangnya, tidak ada sesiapa yang dapat meramalkan betapa pantas idea ini akan berjaya dan betapa lajunya dipupuk oleh kelas-kelas pekerja. Namun, ia cukup untuk meraihkan Hari Mei [Pekerja] hanya sekali supaya semua orang memahami dan berpendapat bahawa Hari Mei mesti menjadi perayaan tahunan dan berterusan.
Satu haribulan Mei menuntut pengenalan hari bekerja lapan jam. Tetapi malah selepas matlamat ini telah dicapai, Hari Mei tidak dilepaskan. Selagi perjuangan pekerja menentang borjuasi dan kelas pemerintah berterusan, selagi segala tuntutan-tuntutan belum dicapai, Hari Mei akan menjadi perluahan tahunan bagi tuntutan-tuntutan ini. Dan apabila hari-hari yang lebih baik muncul, apabila kelas pekerja sedunia telah memenangi kejayaannya, pada masa itu juga umat manusia akan meraihkan Hari Mei dalam kehormatan bagi perjuangan-perjuangan pahit dan kemelaratan masa yang lalu.
[sunting] Persatuan Pekerja atau Buruh
Hari Buruh Antarabangsa juga merupakan cuti antarabangsa yang diraikan pada 1 Mei dalam memperingati kejayaan pergerakan buruh pada 1886 Mogok Haymarket di Chicago, Illinois. Negara-negara lain selain daripada Amerika Syarikat dan United Kingdom, di mana bentuknya mungkin berbeza dari segi konotasi. Hari 1 Mei biasanya dirujuk sebagai dirujuk sebagai Hari Buruh. Dalam kebanyakan tempat di dunia, residen keas bekerja melawan keras untuk menjadikan Hari Mei ini suatu keranda-yang dikenali hari ini.
Kanada, Amerika Syarikat, Australia, dan New Zealand meraikan Hari Buruh pada tarikh lain, yang mana ia bergantung kepada sejarah asal untuk meraikan bagaiman cuti bagaimana cuti berkenaan wujud pada tarikh tersebut. sila lihat Hari Setia (Loyalty Day) dan Hari Undang-undang(Law Day).
Hari Mei telah lama menjadi titik fokus kepada demonstrasi oleh pelbagai kumpulan sosialisme, komunisme, dan anarkisme. Dalam abad ke-20, cuti berkenaan mendapat persetujuan daripada Kesatuan Soviet; perayaan dalam negara-negara komunis semasa era Perang Dingin sentiasa mengandungi perarakan ketenteraan dan menunjukkan rakyat biasa di dalam keadaan menyokong kerajaan.
[sunting] Hari Mei di United Kingdom
Di United Kingdom, acara-acara politik kadangkala memecahkan mereka kepada dua kem. Pergerakan Buruh perdana meraikan Hari Mei mereka pada hari Isnin pertama di dalam bulan Mei, yang mana ia adalah hari cuti kebangsaan dan mungkin atau mungkin tidak wujud pada 1 Mei. Perarakan berskala kecil telah dianjurkan parti-parti politik (biasanya termasuk tetapi tidak terhad kepada Parti Buruh, Parti Pekerja Sosialis, Parti Sosialis Scotland, Parti Komunis Britain dan kumpulan berhaluan kiri yang lain). Keraian sebegini biasanya ditandakan dengan perkhemahan arak di tempang letak kereta dan penjualan bahan-bahan propaganda Marxist.
Hari sebenar 1 Mei di U.K., walau bagaimanapun ,secara umumnya digambarkan dengan perarakan-perarakan umum dan demonstrasi yang dianjurkan oleh kumpulan-kumpulan anarki , walaupun dalam tahun-tahun kebelakangannya ia juga melibatkan kumpulan-kumpulan komunis, secara khususnya mereka daripada cawangan Trostsky.
[sunting] Hari Mei di Jerman
Hari Mei pada masa kini masih mempunyai kepentingan politik, dengan kesatuan pekerja dan parti-parti politik sering menggunakan hari Mei ini untuk aktiviti-aktiviti dan kempen-kempen politik,tetapi sejak 1987 ia juga dikenali sebagai mogok besar oleh radical berhaluan kiri, termasuklah senario punk rock, Autonome, dan lain-lain lagi, tetapi juga ramaja-remaja "biasa" yang benci kepada polis. Walau bagaimanapun, Hari Mei 2005 di Berlin adalah yang paling aman dalam jangkamasa 23 tahun years.
Tahun-tahun kebelakangan ini, neo-nazi dan kumpulan-kumpulan lain berhaluan radikal kanan seperti NPD juga menggunakan hari ini untuk mengaturkan demonstrasi-demonstrasi awam, biasanya membawa kepada pertempuran dengan pembantah berhaluan kiri, yang mana ia menjadi satu perisitiwa keganasan di bandar bersejarah Leipzig di 1998 dan 2005.
[sunting] Hari Mei Eropah(EuroMayDay)
Semejak 2001, EuroMayDay telah menjadi sebahagian daripada keraian Hari Pertama dari bulan Mei, yang bertujuan untuk mengemaskini isi kandungan politik dalam tradisi Hari Mei. Titik rujukan EuroMayDay adalah bukan pada kelas pekerja industri, tetapi lebih kepada pekerja-pekerja sementara/fleksi/net yang semakin bertambah dan tidak menentu. EuroMayDay bertujuan untuk mencipta satu penentang yang jelas terhadap ketidaktentuan pekerjaan dan kehidupan. EuroMayDay berasal daripada Milan, Italy, yang mana ia mulanya merebak ke Barcelona in 2004 dan kemudiannya ke bandar-bandar seluruh Europah pada 2005. Dalam tahun 2005, lebih kurang 200.000 orang ramai mengambil bahagian dalam EuroMayDay.
Dalam tahun 2005, rangkaian EuroMayDay menggunakan slogan Ketidaktentuan dunia mariklah kita bersatu dan lancarkan mogok untuk satu Eropah yang bebas dan radikal(Precarious of the world let's unite and strike 4 a free open radical Europe.Middlesex Declaration of Europe's Precariat 2004 lahir daripada acara Beyond ESF yang diadakan selari dengan Forum Sosial Europah yang diadakan di London pada September 2004. Dalam tahun 2006, lebih banyak bandar mengambil bahagian dalam EuroMayDay. Bilangan penglibatan peserta telah bertambah dari 5000 orang di Milan pada tahun 2001 kepada 50.000 dalam tahun 2003 dan 100.000 orang dalam tahun 2004 (Milan dan Barcelona). Bandar-bandar EuroMayDay telah memasukkan Amsterdam, Barcelona, Copenhagen, Hamburg, Helsinki, Jyväskylä, L'Aquila, Leon, Liege, London, Maribor, Marseilles, Milan, Naples, Palermo, Paris, Seville, Stockholm and Vienna.

Summary: Hari Pekerja atau Hari Buruh adalah satu nama untuk pelbagai cuti tahunan yang diraikan pada 1 Mei (atau dalam permulaan bulan Mei). Akan tetapi sebenarnya hari ini disebut juga sebagai Hari Pekerja Antarabangsa, yang mana ia merupakan peringatan tentang kejayaan ekonomi dan sosial bagi pergerakan pekerja. Tarikh 1 Mei digunakan kerana pada tahun 1884,Persekutuan Persatuan Pekerja dan Buruh, yang diinspirasikan oleh kejayaan Parti Labour 1872 di Kanada, meminta lapan-jam waktu berkerja di Amerika Syarikat, dikuatkuasakan pada 1 Mei, 1886. Ini mengakibatkan mogok umum dan Mogok Haymarket tahun 1886, tetapi beransur-ansur juga di pejabat selama lapan-jam waktu bekerja.


[sunting] Kelahiran
Putera Charles dilahirkan pada 14 November, 1948 di Istana Buckingham, London. Ayahnya adalah Putera Philip, Duke Edinburgh, anak sulung kepada Putera Andrew dari Greece dan Puteri Alice dari Battenberg. Pada waktu kelahirannya, ibunya adalah Puteri Elizabeth, Duchess Edinburgh, anak perempuan sulung kepada Raja George VI dan Elizabeth Bowes-Lyon. Ibunya adalah orang yang pertama dalam susunan untuk mewarisi takhta Inggeris di waktu kelahiran Charles. Charles dibaptiskan di dalam Music Room di Istana Buckingham pada 15 Disember 1948 oleh Ketua Biskop Canterbury, Dr Geoffrey Fisher. Ibu bapa pembaptisannya adalah Raja George VI, Ratu Mary, Puteri Margaret, Puteri Victoria dari Hesse dan the Rhine, David Bowes-Lyon, Lady Brabourne, Raja Haakon VII dari Norway dan Putera George dari Greece.
Di bawah surat kurnia yang dikeluarkan oleh moyang Charles, Raja George V, gelaran "Putera" dan gaya "His Royal Highness" (Yang Teramat Mulia) hanya diberikan kepada anak dan cucu raja di sebelah lelaki dan untuk anak sulung Putera Wales. Disebabkan Charles merupakan cucu raja di sebelah wanita, dia seharusnya mewarisi gelaran "Duke Edinburgh" dari bapanya dan digayakan "Earl dari Merioneth". Bagaimanapun, gelaran "Putera" dan "Puteri" dengan gaya "HRH" kini diberikan kepada semua anak-anak Ratu Elizabeth dengan surat kurnia baru yang dikeluarkan oleh George VI. Dengan cara ini anak-anak kepada waris takhta di sebelah perempuan mempunyai status diraja. Oleh itu sejak lahir, Charles dikenali sebagai Yang Teramat Mulia Putera Charles dari Edinburgh.
[sunting] Kehidupan awal
Pada 1952, ibunya menaiki takhta dan menjadi Ratu Elizabeth II. Putera Charles dengan segera menjadi Duke Cornwall menurut piagam dari Raja Edward III yang memberi gelaran "Duke" kepada anak sulung raja yang berdaulat. Di dalam Scottish Peerage pula, Charles diberi gelaran Duke Rothesay, Earl dari Carrick, dan Baron untuk Renfrew, Pembesar Isles, dan Putera dan Pemandu Utama Scotland (Duke of Rothesay, Earl of Carrick and Baron of Renfrew, Lord of the Isles, and Prince and Great Steward of Scotland.).
Charles kini menjadi pewaris takhta yang dipegang ibunya. Beliau menghadiri upacara pertabalan ibunya di Westminster Abbey bersama nendanya, Ratu Elizabeth,dan ibu saudaranya, Puteri Margaret.
[sunting] Pendidikan
[sunting] Sekolah
Seperti anak-anak kerabat diraja yang lain, seorang pengasuh telah dilantik untuk mendidik Charles. Beliau telah diasuh oleh Catherine Peebles yang telah mendidiknya dari usia 5 hingga 8 tahun. Pada 1955, Istana Buckingham telah melakukan suatu perkara yang tidak pernah dilakukan kepada seorang pewaris takhta, iaitu menghantar Charles untuk dididik di sekolah dan tidak lagi di rumah seperti kelazimannya. Charles telah menghadiri sekolah Hill House School di barat London dan kemudiannya di Sekolah Persediaan Cheam di Berkshire, di mana Duke Edinburgh juga pernah dididik.
Charles menamatkan pendidikannya di Gordonstoun, sebuah sekolah berasrama peribadi yang terletak di timur laut Scotland. Telah dilaporkan bahawa Charles benci dengan masanya di sini kerana kerap menjadi sasaran untuk dibuli. Kini, Charles tidak menghantar kedua anaknya ke Gordonstoun tetapi di Kolej Eton.
Pada 1966, Charles telah berada selama dua penggal di menghadiri selama dua penggal di Sekolah Menengah Geelong di Victoria, Australia di mana beliau telah melawati Papua New Guinea dengan tutornya, Michael Collins Persse. Sekembalinya ke Gordonstoun beliau mengikut jejak ayahnya dengan menjadi ketua pelajar. Beliau meninggalkan Gordonstoun dengan dua A- levels dalam mata pelajaran sejarah dan bahasa Perancis.
[sunting] Universiti
Menurut tradisi, waris kepada takhta akan berkhidmat dalam angkatan tentera selepas tamat sekolah. Bagaimanapun, Charles telah mengubah perkara ini dengan melanjutkan pelajarannya di peringkat universiti di Kolej Triniti, Cambridge di mana beliau mempelajari antropologi dan kaji purba, dan kemudiannya sejarah. Charles berjaya meraih ijazah kelas kedua. Charles adalah anggota pertama keluarga diraja British yang menerima ijazah dari universiti. Beliau juga telah menghadiri Universiti Kolej Wales, Aberystwyth, dengan tujuan untuk mempelajari bahasa Wales, menjadi putera Inggeris pertama untuk membuat demikian.
[sunting] Putera Wales
Ratu Elizabeth II dengan secara rasmi mengangkat anaknya sebagai Putera Wales dan Earl Chester pada 1958 walaupun upacara pengurniaan tidak mengambil tempat sehingga 1 Julai 1969. Ia merupakan sebuah upacara istiadat yang dilangsungkan di Istana Caernarfon di utara Wales, tempat di mana gelaran "Putera Wales" diciptakan pada kurun ke-13. Dulunya, upacara pengurniaan dilangsungkan di berbagai tempat termasuk Istana Westminster, tempat duduk Parlimen dan Pekan Wales. Swansea, dikurniakan status 'bandar' untuk menandakan peristiwa ini.
Istiadat pengurniaan juga telah membangkitkan permusuhan di kalangan nasionalis Wales dan mereka mengancam untuk melakukan keganasan dan pengeboman semasa upacara tersebut, walaupun ancaman ini lebih berkait dengan kempen mereka untuk memerdekakan Wales dan juga hak lebih besar untuk bahasa Wales. Dua anggota kumpulan nasionalis, Mudiad Amddiffyn Cymru telah cuba untuk melancarkan bom sehari sebelum upacara pengurniaan, tetapi mati akibat percubaan mereka.
Pada lewat 1970-an, Putera Charles menjadi anggota diraja pertama selepas Raja George I untuk menghadiri sebuah mesyuarat Kabinet atas undangan Perdana Menteri Parti Buruh pada masa itu, James Callaghan supaya dia dapat mengetahui akan tugas seharian kerajaannya.
Pada awal 1980-an, Charles telah meluahkan keinginannya untuk menjadi Gabernor-Jeneral Australia. Namun pada masa ini, pandangan rakyat Australia adalah hanya orang Australia sahaja yang seharusnya layak dijadikan Gabernor-Jeneral dan oleh itu hasrat Charles tidak kesampaian. .
[sunting] Kisah percintaan
Kisah percintaan Charles sering menjadi topik spekulasi dan buah mulut orang ramai. Beliau sering dikaitkan dengan beberapa orang wanita termasuk Georgiana Russell (anak perempuan Duta Britain ke Sepanyol), Lady Jane Wellesley (anak perempuan kepada Duke ke-8 Wellington), Davina Sheffield, model Penthouse Fiona Watson, pelakon Susan George, Lady Sarah Spencer (kakak kepada Lady Diana Spencer), Lady Tryon (isteri kepada Baron Tryon ke-3), dan Jane Wad (janda). Tetapi, tiada dari mereka yang dianggap layak untuk berkahwin dengannya.
Sebagai pewaris takhta, Charles mesti memilih seorang wanita yang dara dan juga anggota agama Protestan Gereja England dan juga mempunyai salasilah keluarga yang baik. Dilaporkan bahawa isterinya yang kedua Camilla yang telah menolong Charles memilih Lady Diana Spencer, gadis 19 tahun, anak kepada Earl Spencer yang ke-8 dan bekerja sebagai penolong tajaka, sebagai calon isteri. Istana Buckingham mengumumkan pertunangan Charles dan Diana pada 24 Februari 1981.
[sunting] Perkahwinan pertama
Pada 29 Julai 1981, Putera Charles dan Lady Diana dikahwinkan di Katedral St. Paul di hadapan 3,500 tetamu jemputan dan disaksikan sekitar 750 juta orang di seluruh dunia. Semua raja-raja dan ketua negara Eropah telah hadir dalam upacara ini kecuali Perdana Menteri Greece, Constantine Karamanlis, yang terkilan kerana kad jemputan yang diterimanya menunjukkan Constantine II, sebagai raja Greece. Perkara ini dianggap cuba melawan perlembagaan Greece kerana negara itu kini ditadbir sebagai sebuah republik. Presiden Ireland Utara, Patrick Hillery juga dinasihatkan oleh perdana menterinya, Charles Haughey supaya tidak menghadiri majlis tersebut kerana peranan Britain di Ireland Utara.
Disebabkan perkahwinannya dengan pewaris takhta, Lady Diana kini menerima gelaran "Puteri Wales" dengan gaya, "Her Royal Highness" (Yang Teramat Mulia). Dia sering dikenali rakyat Britain sebagai Princess Diana, walaupun gelaran rasminya hingga penceraian ialah, " Her Royal Highness The Princess of Wales" (Yang Teramat Mulia, Puteri Wales). Pasangan itu mendiami sebuah rumah di Highgrove, dekat Tetbury di Gloucestershire dan di Istana Kensington. Hampir serta merta, Diana menjadi bintang tarikan, dikejar oleh paparazzi, dengan setiap langkahnya (termasuk setiap perubahan fesyen rambutnya) diikuti dengan teliti oleh berjuta orang.
Bagaimanapun, perkahwinan mereka menghadapi berbagai masalah. Pengkritik-pengkritik Diana mengatakan bahawa beliau adalah tidak stabil dan bertabiat, satu demi satu dia telah mememcat setiap kakitangan Putera Wales dan juga tidak bersemuka dengan kawan-kawan dan ahli keluarganaya termasuk ibunya, bapanya, abangnya, Duchess York dan juga penyanyi Elton John. Ramai daripada kakitangannya sendiri telah dilaporkan meletakkan jawatan akibat perangainya. Putera Charles juga telah dipersalahkan kerana hubungan sulitnya dengan Camilla Parker-Bowles, sering menjadi tuan rumah kepada pesta malam di Highgrove dengan Camilla sebagai hosnya dan sering menganggap Diana sebagai tidak setarafnya. Dalam tempoh lima tahun, perkahwinan yang ramai menganggap seperti sebuah cerita peri, kini berada di pinggir kemusnahan. Yang ironiknya, putera dan puteri Wales mempunyai latar belakang yang agak sama, keduanya mengalami zaman kanak-kanak yang penuh dengan masalah, keduanya mengambil peranan mereka di khalayak ramai dengan serius dan keduanya memang terkenal dengan kerja kebajikan masing-masing (Diana sering dikenali dengan kerjanya dalam menolong pesakit AIDS manakala Charles terkenal dengan badan kebajikannya, "The Prince's Trust").
Kedua-duanya kemudian mengaku mempunyai hubungan luar nikah iaitu Charles dengan Camilla Parker-Bowles dan Diana dengan James Hewitt, seorang pegawai tentera. Walaupun Charles dan Diana secara rasmi masih merupakan sebuah pasangan, mereka tidak lagi tinggal bersama-sama: Charles tinggal di Highgrove dan Diana di Istana Kensington. Pihak media sering memperbesar-besarkan perpisahan mereka yang agak lama dan juga ketidak selesaan masing-masing apabila berada bersama-sama. Sehingga 1992, sudah jelas bahawa perkahwinan mereka hanya kekal di nama sahaja. Pasangan itu berpisah secara rasmi dengan golongan media mengambil pihak untuk melaporkan pandangan masing-masing. (lihat: Peperangan Waleses).
Perkahwinan Putera dan Puteri Wales berakhir dalam perceraian pada 28 Ogos 1996. Perkahwinan ini telah menghasilkan dua orang anak, Putera William dari Wales dan Putera Henry dari Wales.
[sunting] Kematian Diana, Puteri Wales
Diana, Puteri Wales telah terbunuh dalam satu kemalangan semasa berada di dalam keretanya yang sedang dikejar oleh paparazzi pada 1997 di Paris. Putera Charles dipuji kerana pengendaliannya selepas kematian Diana, khususnya perkara mengenai protokol-protokol istana. Sebagai contoh, Diana kini bukan lagi anggota keluarga diraja dan oleh itu, upacara perkebumian bukan tanggungjawab keluarga diraja tetapi keluarga Diana sendiri. Charles tidak mengendahkan perkara tersebut dan telah terbang ke Paris untuk mengiringi jenazah bekas isterinya dan membawanya pulang ke Britain. Charles juga mendesak pihak istana untuk memberikan Diana sebuah upacara pengkebumian diraja. Dengan itu, sebuah upacara rasmi yang istimewa telah diciptakan untuk Diana atas permintaan Charles.
[sunting] Hubungannya dengan Camilla Parker Bowles
Dalam sebuah temu bual di televisyen pada 1994, Charles mengaku bahawa hubungan luar nikahnya dengan seorang yang tidak disebut menjadi lebih erat apabila "sudah jelas bahawa perkahwinannya dengan Diana tampak berakhir". Ia kemudian disahkan bahawa orang yang dimaksudkan ialah Camilla lantas mengakhiri beberapa tahun spekulasi dari media. Sebenarnya pada 1993, tabloid-tabloid Britain berjaya mendapat rakaman perbualan telefon bimbit pada 1989 di antara Charles dan Camilla di mana Charles menyatakan kesesalannya kerana Camilla terpaksa menanggung malu disebabkan hubungan mereka.
Selepas Charles bercerai dengan Diana, hubungan beliau dengan Camilla Parker Bowles menjadi lebih terbuka dan Camilla seolah-olah isterinya yang tidak rasmi. Bagaimanapun, dengan kematian Diana pada 1997, kemunculan Camilla di pandangan awam dihentikan buat sementara. Bagaimanapun pada 1999, selepas sebuah pesta meraikan hari jadi ke-50 kakak Camilla, Annabel Elliott. Charles dan Camilla dilihat difotografikan bersama di khalayak ramai. Ramai yang menganggap bahawa ini merupakan sebuah tanda bahawa perhubungan mereka sudah menjadi "rasmi". Dalam satu lagi usaha yang dilakukan supaya dia diterima oleh rakyat Britain, Camilla telah bertemu dengan Ratu Elizabeth pada Jun 2000. Akhirnya pada 2003, Camilla berpindah ke kediaman Charles di Highgrove dan Clarence House.
Perkahwinan mereka kekal ekslusif disebabkan isu-isu utama yang memerlukan resolusi dan penerimaan. Sebagai Gabenor Tertinggi Gereja England pada masa hadapan, isu Charles mengahwini Camilla dilihat sebagai sebuah kontroversi yang besar oleh beberapa pihak. Kedua-dua Charles dan Camilla telah bercerai dengan pasangan masing-masing tetapi kerana bekas suami Carmilla masih hidup, perkahwinannya dengan Charles mungkin dibelenggu masalah. Namun lama-kelamaan, pendapat rakyat dan Gereja England berubah kepada pendapat bahawa perkahwinan cara sivil boleh diterima oleh semua.
[sunting] Perkahwinan kedua
Pada 10 Februari 2005, telah diumumkan oleh Clarence House bahawa Putera Charles dan Camilla Parker Bowles akan berkahwin pada 8 April pada tahun yang sama, dalam satu majlis sivil di Istana Windsor diikuti dengan sebuah upacara kebaktian di Chapel St. George di perkarangan istana. Namun lokasinya bertukar ke Guildhall, Windsor kerana keluarga diraja risau jika Istana Windsor digunakan untuk majlis mereka, maka mereka juga harus membuka istana tersebut untuk perkahwinan orang lain menurut undang-undang. Pada hari Isnin, 4 April, telah diumumkan bahawa majlis perkahwinan mereka akan terlewat sehari ke 9 April untuk memberi peluang kepada Putera Charles untuk menghadiri upacara perkebumian Paus John Paul II di Rom.
Diumumkan juga bahawa selepas perkahwinan, Camilla Parker Bowles, sebagai isteri kepada Putera Wales, akan mendapat gelaran Duchess Cornwall dengan gaya, Her Royal Highness (Yang Teramat Mulia). Apabila Putera Charles menjadi raja kelak, Camilla akan dikenali sebagai, Her Royal Highness, The Princess Consort. Gelaran ini dikatakan berdasarkan gelaran yang diberikan oleh Ratu Victoria kepada suaminya, Putera Albert yang digelar Prince Consort.
Putera Wales dan Duchess Cornwall telah berada di Scotland bagi merayakan ulang tahun perkahwinan mereka yang pertama.
[sunting] Kediaman rasmi
Kediaman rasmi Putera Wales di London adalah Clarence House, rumah yang pernah didiami oleh Ratu Elizabeth, Ibu Ratu. Bangunan dari kurun ke-18 ini telah menjalani pemulihan dan pengubahsuaian supaya ia dapat digunakan oleh Charles, isterinya, dan kakitangan mereka. Kediaman rasmi Charles yang dulu di sebuah pangsapuri di Istana St. James. Beliau juga mempunyai sebuah estet swasta, Highgrove di Gloucestershire dan di Scotland beliau menggunakan estet Birkhall berdekatan Istana Balmoral yang dulunya dimiliki oleh Ratu Elizabeth, Ibu Ratu.
Penginapan rasmi putera-putera Wales yang lampau adalah di Marlborough House tetapi ia tidak digunakan lagi. Marlborough House telah diberikan kepada Sekretariat Komanwel oleh Ratu Elizabeth II untuk kegunaan mereka selepas kematian Queen Mary, balu kepada Raja George V pada 1953, yang juga merupakan penghuni terakhir rumah tersebut.
[sunting] Gelaran utama yang digunakan
Sejak kelahirannya hingga ibu beliau menjadi Ratu pada 1952, Charles dikenali sebagai:
Sejak penabalan ibunya hingga 1958, beliau dikenali sebagai:
Sejak 1958, beliau dikenali sebagai:
Gelaran penuhnya (jarang digunakan):
His Royal Highness The Prince Charles Philip Arthur George, Prince of Wales, Duke of Cornwall and Earl of Chester, Duke of Rothesay, Earl of Carrick, Baron of Renfrew, Lord of the Isles, Prince and Great Steward of Scotland, Knight Companion of the Most Noble Order of the Garter, Knight of the Most Ancient and Most Noble Order of the Thistle, Great Master and First and Principal Knight Grand Cross of the Most Honourable Order of the Bath, Member of the Order of Merit, Knight of the Order of Australia, Companion of the Queen's Service Order, Member of Her Majesty's Most Honourable Privy Council, Aide-de-Camp to Her Majesty.
Dengan kemangkatan Elizabeth II, andainya Putera Charles mahu menyimpan namanya, beliau akan dikenali sebagai Raja Charles III apabila menaiki takhta. Namun, Putera Charles mengatakan bahawa beliau tidak begitu suka dengan nama "Charles" kerana kaitannya dengan kejadian-kejadian buruk dalam sejarah diraja Britain. Contohnya, peristiwa Charles I yang telah dipancung akibat Perang Saudara Inggeris pada permulaan pentadbiran Britain yang singkat sebagai sebuah republik oleh Oliver Cromwell. Anak Charles I, Charles II dibuang negeri selama 18 tahun dan pulang ke England pada 1660 dan mendapat gelaran "Raja yang Ria" disebabkan ramai perempuan-perempuan simpanannya. Nama "Charles" juga sering dikaitkan dengan Bonnie Putera Charlie, seorang bangsawan dari Scotland yang ingin mengambil takhta Inggeris dan memerintah sebagai Charles III. Langkah Putera Charles untuk tidak menggunakan namanya apabila ditabal kelak bukanlah perkara yang tidak pernah berlaku. Contohnya, tiga daripada enam raja Britain pada masa lampau telah memilih nama yang lain daripada nama lahir mereka. Dilaporkan bahawa nama yang mungkin dipilih oleh Charles kelak adalah "George VII" bagi memperingati mendiang datuknya. .

Summary:
Charles, Putera Wales (Charles Philip Arthur George Mountbatten-Windsor) (dilahirkan 14 November 1948), adalah anak sulung kepada Ratu Elizabeth II dan Putera Philip, Duke Edinburgh. Beliau adalah pewaris takhta United Kingdom dan 15 lagi negara di dalam Kerajaan Komanwel. Beliau telah memegang gelaran "Putera Wales" sejak 1958 dan digayakan dengan HRH Putera Wales, dan di Scotland, HRH Putera Charles, Duke Rothesay. Menurut perlembagaan UK, beliau berada dalam barisan pertama untuk menaiki takhta, tetapi berada di tempat ketiga dalam susunan keutamaan, selepas Ratu dan Duke Edinburgh.
Putera Charles terkenal dengan kerja-kerja kebajikannya terutama sekali dengan badan kebajikannya sendiri iaitu "The Prince's Trust". Jadual beliau dipenuhi dengan tugas-tugas diraja yang diambil alih dari kedua ibu bapanya yang semakin lanjut usia. Beliau juga terkenal dengan perkahwinannya dengan mendiang Lady Diana Spencer dan kemudiannya dengan Camilla, Duchess Cornwall.


[sunting] Rumusan
Sebagai satu strategi pemasaran awam yang dimulakan oleh Robert W. Woodruff, syarikat ini telah menghebahkan bahawa rumusan minuman Coca-Cola merupakan suatu rahsia perdagangan dalam perniagaan moden yang diketahui oleh beberapa orang pekerja sahaja. Rahsia ini termasuklah, ramuan yang dikenali "7X" yang selama ini dianggap sebagai komponen kamiran untuk Coca Cola. Walaupun begitu, sehingga kini tiada sesiapa yang mengetahui "X" itu merujuk kepada apa — walaupun adalah dipercayai pekerja Coca Cola mencampuradukkan minuman ini menurut nombor yang diberi kepada ramuan tertentu dan bukannya nama, untuk mengelakkan kemungkinan pekerja melakukan kejuruteraan terbalik keatas resipi Coca-Cola. Namun demikian, pembuat minyak wangi dan ahi sains pemakanan — melalui kaedah analisis yang moden — mampu mengenalpasti komposisi produknya, satu fakta yang disokong oleh kewujudannya banyak perisa minuman kola dan minuman bergas, seperti Pepsi.
Namun, terdapat khabar angin yang menyatakan resipi asal Coca Cola mengandungi kekacang mongolia, dan pada pertengahan 80-an apabila rahsia ini dibongkar oleh kerajaan Mongolia, mereka telah menaikkan harga komoditi ini.(Coca Cola telah membeli kekacang mongolia secara senyap melalui beberapa pengedar). Akibatnya, Coca Cola terpaksa menggantikannya dengan kekacang mongolia tiruan. Selepas itu, sama ada disebabkan usaha mereka untuk membuat keuntungan apabila ramuan rahsia mereka menjadi semakin mahal, atau perisa tiruan mereka tidak menjadi (dan syarikat ini memerlukan lebih masa agar orang ramai melupakan rasa Coca-Cola yang sebenar), 'Coke' yang baru telah diperkenalkan.
[sunting] Model pengeluaran francais
Pengeluaran dan pengedaran Coca-Cola adalah mengikut model francais. Syarikat Coca-Cola hanya menghasilkan sari sirap yang dijual kepada pelbagai pembotol yang memegang francaisnya di seluruh dunia. Para pembotol ini menghasilkan minuman siap dengan mencampurkan sari sirap dengan air turas dan gula (ataupun pemanis buatan). Selepas mengisikan minuman dalam tin dan botol, mereka akan menjual dan mengedarkannya kepada kedai runcit, restoran, mesin layan diri, dan pengedar perkhidmatan makanan. Biasanya, pembotol-pembotol juga dikehendaki bertanggungjawab untuk kesemua pengiklanan dan promosi jualan di dalam kawasan mereka.
Syarikat Coca-Cola merupakan pemilik saham minoriti bagi beberapa pembeli francais yang terbesar, seperti Coca-Cola Enterprises dan Coca-Cola FEMSA, tetapi hampir setengah daripada jumlah jualan sejagat adalah dihasilkan oleh pembotol-pembotol yang sepenuh bebas.
Oleh sebab gula dan pemanis ditambahkan oleh pembotol, kemanisan minuman Coca-Cola telah dikatakan berbeza-beza dari satu kawasan ke satu kawasan supaya dapat menyesuaikan rasa minuman kepada rasa orang tempatan.
[sunting] Reka bentuk
Sebahagian besar Logotip Coco-Cola yang termasyhur telah dikatakan dicipta oleh Frank Mason Robinson, rakan kongsi John Pemberton, pada tahun 1885. Adalah Robinson yang memberikan nama kepada minuman ini, dan beliau juga memilih askara kursif yang tersendiri untuk logo itu. Muka taip yang digunakan merupakan askara Spencer telah diperkembangkan pada pertengahan abad ke-19 dan digunakan untuk tulisan tangan yang rasmi di Amerika Syarikat pada waktu itu.
Botol Coca-Cola yang serupa termasyhur, dan digelarkan "botol kontur" dalam syarikat, telah dicipta oleh Earl R. Dean. Menurut legenda, selepas menerima pesanan untuk botol yang benar-benar tersendiri daripada pembotol Benjamin F. Thomas, Dean memutuskan untuk menentukan adakah bentuk kedua-dua bahan di belakang nama produk (iaitu, koka dan kekeras kola) dapat bertindak sebagai ilham. Beliau mencari dalam Ensiklopedia Britannica dan dengan cepatnya terpaksa menyingkirkan gagasan itu. Bagaimanapun, beliau masih menyelak-nyelak halaman sewaktu ternampak sebuah gambar lenggai koko, dengan bentuk kembung serta alur tersendiri.
Pada November 1915, Syarikat Root Glass mempatenkan reka bentuk botol itu, dan memulakan pengeluaran pada tahun 1916. Telah dikatakan bahawa pemilik Syarikat Root Glass menjadi salah seorang yang terkaya di Indiana oleh sebab botol ini, sedangkan Dean tidak mendapat apa-apa selain daripada gaji biasanya.
[sunting] Pengiklanan
Pengiklanan Coca-Cola membawa kesan yang utama terhadap kebudayaan Amerika, dan sering diberi penghargaan kerana merekacipta imej moden Santa Claus sebagai orang tua yang berpakaian merah dan putih; bagaimanapun, imej itu memang telah pun menjadi biasa sebelum Coca-Cola memulakan promosi imej itu pada tahun-tahun 1930-an dalam kempen-kempen pengiklanan musim sejuknya. Pada 1970-an, sebuah lagu daripada iklan Coca-Cola berjudul "Aku Ingin Mengajari Dunia Bernyanyi" ("I'd Like to Teach the World to Sing"), yang digubah oleh Roquel Billy Davis, menjadi lagu single yang disuka ramai, tetapi tiada buktinya bahawa jumlah jualan minumannya bertambah.
Pengiklanan Coke merebak kerana salah satu daripada matlamat Woodruff adalah untuk memastikan bahawa setiap orang di Bumi minum Coca-Cola sebagai minuman pilihannya. Pengiklanan Coke hampir sentiasa ada, khususnya di kawasan-kawasan selatan Amerika Utara, seperti Atlanta yang merupakan tempat asal Coke.
Cogan kata pengiklanan Coca Cola telah banyak kali ditukar dalam sejarah panjangnya, termasuk "Berhenti sejenak yang menyegarkan" ("The pause that refreshes"), "Aku ingin membelikan dunia sebotol Coke" ("I'd like to buy the world a Coke"), dan "Coke ialah itu" ("Coke is it") (sila lihat Cogan kata Coca-Cola).
[sunting] Kritikan
[sunting] Legenda bandar dan kegunaan luar biasa
Legenda bandar mengenai Coca-Cola yang terlalu banyak telah menyebabkan "Halaman Rujukan Legenda Bandar" ("Urban Legends Reference Pages") untuk mengekhaskan satu bahagian yang berasingan dalam laman webnya untuk "Legenda Coke". Satu dakwaan yang palsu mengatakan bahawa pada suatu masa, Coke berwarna hijau, ataupun dikarbonatkan secara tidak sengaja sewaktu seorang kerani memancutkan sirap ke dalam gelas yang salah.
Coca-Cola telah menjadi sasaran legenda bandar yang mencela bahawa minuman itu mengandungi terlalu banyak asid (nilai pHnya sebanyak 2.5 merupakan pertengahan antara cuka dengan asid gaster), ataupun air berkarbonatnya membawa kesan yang terancam.
Legenda bandar biasanya merupakan "fakta melawak", umpamanya:
Kesemua dakwaan ini adalah palsu. (Sedangkan peronda lebuh raya tidak menggunakan Coca-Cola untuk tujuan ini, telah dibuktikan dalam rancangan televisyen "MythBusters" bahawa Coca-Cola merupakan agen pencuci pencuci yang baik.)
Satu kegunaan Coke yang luar biasa adalah sebagai bahan kawalan karat — asid fosforik di dalam Coke dapat menukarkan oksida besi menjadi ferum fosfat. Oleh sebab itu, ia boleh dipergunakan untuk rawatan antikakisan peringkat permulaan bagi barang-barang besi dan keluli. Menurut berbagai-bagai laman web, asid dalam Coca-Cola juga boleh dipergunakan untuk menyadur anod titanium.
Bertentangan dengan kepercayaan popular, kokaina, iaitu ekstrak daun koka, tidak pernah ditambahkan ke dalam Coca-Cola secara langsung. Oleh sebab kokaina memang wujud dalam daun koka, terdapatnya sedikit kokaina juga di dalam minuman. Pada hari ini, Coca Cola menggunakan daun koka "terpakai" yang telah menjalani proses ekstrak kokaina untuk memberi rasa pada minumannya. Oleh sebab proses ini tidak dapat mengekstrak alkaloids kokaina pada peringkat molekul, minuman itu masih mengandungi kesan perangsang.
[sunting] Kesan jangka panjang kepada kesihatan
Sedangkan ramai pakar pemakanan percaya bahawa "minuman bergas dan makanan yang kaya dengan kalori tetapi tidak bernutrien boleh padan dengan diet yang baik", telah dianggapi secara am bahawa Coca-Cola dan minuman bergas yang lain adalah berbahaya jika terlalu meminumnya, khususnya terhadap kanak-kanak yang minumnya sebagai ganti dan bukannya sebagai pelengkap untuk diet seimbang. Kajian telah mendedahkan bahawa peminum minuman bergas mempunyai pengambilan yang lebih rendah untuk kalsium (boleh mengakibatkan osteoporosis), magnesium, asid askorbik, riboflavin, dan vitamin A.
Coca-Cola juga membangkitkan kritikan untuk penggunaan kafeinanya. Industri minuman bergas telah menganggap kebanyakan daripada kritikan ini sebagai mitos bandar. Terdapat beberapa laporan yang mengatakan bahawa Coco-Cola boleh menagihkan, walaupun kebenaran cakap ini masih belum dipastikan.
[sunting] Keasidan
Sejak 1920-an, banyak bukti telah dikemukakan untuk memastikan bahawa Coca-Cola tidaklah lebih berbahaya berbanding minuman bergas yang serupa, ataupun jus buah-buahan berasid seperti jus epal Mr Juicy. Dalam keadaan yang biasa, keasidannya tdiak mengakibatkan bahaya yang langsung.
Uji kajian 2005 oleh Akademi Pergigian Pediatri Amerika mendapati bahawa pH mulut selepas berkumur dengan Coca-Cola adalah 5.5, 5.6, and 5.7 in 5, 10, dalam jangka masa 20 minit (masing-masing). Tiada satu pHnya yang termasuk dalam julat genting untuk merosakkan enamel gigi. Diet Coke didapati mempunyai asid yang kurang sedikit.
Kesaksamaan uji kajian ini boleh dipersoalkan. Pada tahun 2003, xxx mendapat bantuan sebanyak AS$1 juta] daripada Coca-Cola untuk membiayai penyelidikan pendidikannya.
Coca-Cola juga telah membangkitkan kritikan kerana penggunaan asid fosforiknya. .
[sunting] Sirap glukosa berfruktosa tinggi
Sejak akhir dekad- 1980-an di Amerika Syarikat, Coke telah dibuat daripada sirap glukosa berfruktosa tinggi sebagai untuk gula glukosa/fruktosa, kecuali Coke Kosyer untuk Passover ("Kosher for Passover") yang tidak boleh dibuat daripadanya. Penggantian ini telah disebabkan oleh harga gula yang semakin tinggi pada waktu ini. Terdapatnya beberapa kumpulan orang yang mengkritik langkah ini kerana jagung untuk sirap jagungnya mungkin datangnya daripada tumbuhan gen terganti.

Summary:
Coca-Cola ialah minuman kola berkarbonat yang dikeluarkan oleh Syarikat Coca-Cola (The Coca-Cola Company; NYSE:KO) dari Atlanta, Georgia, Amerika Syarikat. Minuman ini merupakan salah satu daripada jenama komersil yang terkenal di dunia dengan jualan sejagat yang amat meluas. Setelah menerima nama samaran Coke yang digunakan secara meluas, Syarikat Coca-Cola kemudian telah mendaftar nama ini sebagai cap dagangannya.
Dicipta sebagai ubat paten pada hujung abad ke-19, Coca-Cola telah diperoleh oleh usahawan Asa Griggs Candler, dan melalui taktik pemasarannya yang amat bijaksana, Coke berjaya mendominasi pasaran minuman bergas di seluruh dunia pada abad ke-20. Walaupun sekali sekala dikritik kerana kesannya kepada kesihatan dan dituduh kerana perlakuan kesalahan oleh syarikat itu, Coca-Cola masih merupakan minuman bergas yang amat popular di seluruh dunia.


Sejarah
Semenanjung Melayu berubah menjadi pusat perdagangan di Asia Tenggara apabila China dan India memulakan perdagangan mereka melalui Selat Melaka. Banyak kerajaan awal wujud pada abad ke-10 berasal daripada bandar pelabuhan. Ini termasuk Langkasuka dan Lembah Bujang di Kedah, Beruas dan Gangga Negara di Perak, serta Pan Pan di Kelantan. Pada awal abad ke-15, Kesultanan Melaka wujud dan kemakmuran ekonominya telah menarik minat penakluk daripada Portugis, Belanda dan Britain untuk mewujudkan petempatan atau koloni di Selat Melaka.
Petempatan selat koloni diraja Britain diwujudkan pada 1826, dan Britain sedikit demi sedikit menyebarkan pengaruh dan kawalannya ke atas seluruh semenanjung. Penempatan selat ini terdiri dari Pulau Pinang, Singapura dan Melaka. Pada 1867, Inggeris menjadi semakin agresif dan mula mendapatkan negeri-negeri Melayu yang lain. Disebabkan perang saudara, gangguan kongsi gelap Cina, Britain telah dipilih untuk menyelesaikan masalah masalah penduduk Negeri-negeri Selat. Akhirnya, Perjanjian Pangkor ditandatangani yang mengakibatkan perluasan kuasa Britain ke negeri-negeri Melayu (iaitu Perak, Pahang, Selangor dan Negeri Sembilan yang dikenali juga Negeri-negeri Melayu Bersekutu). Negeri-negeri lain yang dikenali sebagai Negeri-negeri Melayu Tidak Bersekutu iaitu Perlis, Kedah, Kelantan dan Terengganu berada di bawah kuasa Thailand.
Di Borneo pula, Borneo Utara Britain dahulunya berada di bawah pemerintahan Kesultanan Sulu (sekarang Sabah) ditabalkan sebagai Koloni Diraja British, manakala Sarawak menjadi milik keluarga Brooke. Akibat penaklukan Jepun pada Perang Dunia II dan kebangkitan komunis, sokongan untuk kemerdekaan semakin kuat. Apabila Britain mahu mewujudkan Malayan Union selepas perang berakhir, masyarakat Melayu bangun menentang dan mahukan sistem yang pro-Melayu, menolak kemasukan Singapura dan mahukan sistem kewarganegaraan tunggal (berbanding dwiwarganegara, yang membolehkan kaum pendatang mendapat status warganegara Malaya dan negara asal mereka). Kemerdekaan untuk Semenanjung Tanah Melayu diperolehi pada 1957 di bawah nama Persekutuan Malaya, tanpa penyertaan Singapura.
Persekutuan yang baru diwujudkan di bawah nama Malaysia pada 16 September 1963 melalui penyatuan Persekutuan Malaya, Singapura, Borneo Utara (kemudian dinamakan Sabah) dan Sarawak. Kesultanan Brunei yang pada mulanya menyatakan hasrat untuk menyertai Malaysia menarik diri akibat tentangan sebahagian masyarakat Brunei yang kecewa kerana sultan mereka tidak disenarai dalam bakal Yang Di-Pertuan Agong. Pada awal penubuhan Malaysia, banyak perkara berlaku misalnya cubaan Indonesia menakluk Malaysia, dan tuntutan Sabah oleh Filipina. Selain itu, pada 1965, Singapura menarik diri daripada Malaysia dan rusuhan kaum terjadi pada 1969.
Kini Malaysia masih lagi mempunyai beberapa masalah dengan jirannya seperti masalah penambakan tanah oleh Singapura dan isu harga air. Dengan Indonesia juga terdapat sedikit perselisihan mengenai pemberian konsesi carigali minyak di perairan Sabah serta masalah pekerja asing tanpa izin (PATI). Namun segala masalah tersebut dirundingkan secara aman dengan semangat setiakawan. Tambahan lagi, rakyat Malaysia dan jiran-jirannya berasal dari rumpun yang sama. Terutamanya dengan rakyat Indonesia, Malaysia telah banyak menjalin ikatan dengan rakyat di negara itu.
Politik
Persekutuan Malaysia merupakan sebuah negara raja berperlembagaan. Malaysia diketuai oleh Yang di-Pertuan Agong yang dipilih daripada sembilan sultan negeri Melayu untuk berkhidmat selama lima tahun.
Sistem ini adalah berdasarkan Westminster kerana Malaysia merupakan bekas tanah jajahan Britain. Kuasa pemerintahan lebih banyak dipegang oleh cabang eksekutif berbanding perundangan. Pilihan raya umum pula perlu diadakan setiap lima tahun sekali.
Kuasa eksekutif ditetapkan oleh kabinet yang dipimpin oleh Perdana Menteri. Berdasarkan perlembagaan Malaysia, Perdana Menteri mestilah seorang anggota Dewan Rakyat, yang pada pendapat Yang di-Pertuan Agong, memimpin kumpulan majoriti dalam parlimen. Manakala kabinet merupakan ahli parlimen yang dipilih daripada Dewan Rakyat atau Dewan Negara.
Parlimen terbahagi kepada Dewan Rakyat dan Dewan Negara. Dewan Negara mempunyai 70 orang senator (iaitu panggilan yang diberikan kepada ahli Dewan Negara). Pemilihan ahlinya boleh dibahagikan kepada dua:
Dewan Rakyat pula mempunyai seramai 222 ahli, dan setiap ahli mewakili satu kawasan pilihan raya. Ahli-ahli dipilih atas dasar sokongan ramai melalui pilihan raya. Setiap ahli Dewan Rakyat memegang jawatan selama lima tahun, dan selepas itu pilihan raya yang baru akan diadakan. Kuasa perundangan dibahagi antara kerajaan persekutuan dan kerajaan negeri.
Kuasa politik di Malaysia amat penting bagi memperjuangkan sesuatu isu dan hak oleh yang demikian kuasa memainkan peranan yang amat penting dalam melakukan perubahan.
Geografi
Malaysia terdiri daripada dua kawasan utama yang dipisahkan oleh Laut China Selatan. Kedua dua kawasan mempunyai bentuk muka bumi yang hampir sama, iaitu daripada pinggir laut yang landai sehinggalah hutan tebal dan bukit bukau. Iklim Malaysia ialah khatulistiwa.
Putrajaya ialah pusat pemerintahan yang baru dibina dengan tujuan untuk mengelakkan kesesakan lalu lintas di Kuala Lumpur. Pejabat Perdana Menteri telah berpindah ke Putrajaya pada 1999 dan keseluruhan pejabat kerajaan pusat selesai berpindah ke Putrajaya pada 2005. Hanya beberapa pejabat kerajaan seperti RTM dikekalkan di Kuala Lumpur, selain Parlimen. Kuala Lumpur kekal sebagai ibu negara Malaysia. Bandar raya lain termasuk Ipoh, George Town, dan Johor Bahru.
Ekonomi
Malaysia merupakan sebuah negara berpendapatan sederhana, berubah daripada sebuah negara pengeluar bahan mentah seperti getah, bijih timah dan sebagainya pada 1971 kepada negara berekonomi pelbagai sektor melalui Dasar Ekonomi Baru. Pada dasarnya, pertumbuhan Malaysia adalah bergantung kepada eksport bahan elektronik seperti cip komputer dan sebagainya. Akibatnya, Malaysia merasai tekanan hebat semasa kegawatan ekonomi pada 1998 dan kemerosotan dalam sektor teknologi maklumat pada tahun 2001. KDNK pada tahun 2001 hanya meningkat sebanyak 0.3% disebabkan pengurangan 11% dalam bilangan eksport tetapi pakej perangsang fiskal yang besar telah mengurangkan kesan gawat tersebut.
Malaysia mempunyai persekitaran makroekonomi yang stabil (di mana kadar inflasi dan kadar pengangguran kekal di bawah 3%), simpanan pertukaran wang asing yang sihat, dan hutang luar yang kecil. Ini membolehkan Malaysia untuk tidak lagi mengalami krisis yang sama seperti Krisis Kewangan Asia pada 1997. Walaubagaimanapun, prospek jangka panjang kelihatan agak kabur disebabkan kurangnya perubahan dalam sektor korporat terutama sekali sektor yang berurusan dengan hutang korporat yang tinggi dan kompetitif.
Selain getah dan sawit yang banyak di semenanjung, Sabah dan Sarawak juga kaya dengan sumber asli seperti kayu balak, petroleum dan gas asli.
Demografi
Populasi Malaysia terdiri dari pelbagai bangsa dan agama, dengan kaum Melayu menjadi etnik terbesar di Malaysia dengan 54�% dari jumlah keseluruhan warganegara. Perlembagaan Malaysia Perkara 160(2) mentakrifkan orang Melayu ialah mereka yang bertutur dalam bahasa Melayu sebagai bahasa seharian, mengamalkan adat resam melayu dan beragama Islam. Hal ini hanya terpakai di Malaysia sahaja, tidak termasuk dinegara-negara lain yang juga dikenali sebagai sebahagian dari rumpun Melayu. Kira kira satu perempat daripada penduduk Malaysia ialah kaum Cina, dan 7% lagi terdiri daripada kaum India. Hampir 85% daripada kaum India di Malaysia merupakan masyarakat Tamil.
Lebih separuh populasi Sarawak dan 66% populasi Sabah terdiri daripada kaum bumiputera bukan Melayu. Kemasukan kaum lain sedikit sebanyak mengurangkan peratusan penduduk peribumi di kedua-dua negeri itu. Antara kaum bumiputera yang utama di Sabah dan Sarawah ialah Kaum Kadazan-Dusun, Dayak dan Iban. Sehingga abad ke 20, kebanyakan daripada mereka mengamalkan kepercayaan tradisional tetapi kini telah ramai yang sudah bertukar kepada Kristian ataupun Islam.
Selain itu, Malaysia juga mempunyai penduduk yang berasal daripada Eropah (dipanggil Eurasia) dan Timur Tengah. Kepadatan penduduk Malaysia tidak seragam dengan 17 juta daripada 25 juta rakyat Malaysia menetap di Semenanjung Malaysia.
Kebudayaan
Budaya Malaysia merujuk kepada kebudayaan kesemua masyarakat majmuk yang terdapat di Malaysia:
Lihat juga daftar kaum di Malaysia.
Negeri dan Wilayah
Malaysia terdiri daripada 13 buah negeri dan 1 Wilayah Persekutuan (terdiri daripada 3 daerah) yang dilambangkan sebagai empat belas jalur dan bucu bintang di Jalur Gemilang:
Negeri
Wilayah Persekutuan
Sukan
Sukan utama dan popular di Malaysia ialah badminton, bola sepak, skuasy dan boling.
Antara atlet yang popular ialah:
Tokoh utama di Malaysia
Organisasi
Fakta lain
Pencapaian semasa
(laporan World Economic Forum (WEF) yang berpengkalan di Geneva. dalam Berita Harian 10 Feb 2008)

Summary: Malaysia (Jawi: مليسيا) ialah sebuah negara persekutuan yang terletak di Asia Tenggara. Malaysia mempunyai dua kawasan utama yang terpisah oleh Laut China Selatan; iaitu Semenanjung Malaysia, bersempadankan Thailand di utara dan Singapura di selatan; dan Malaysia Timur, bahagian utara Pulau Borneo yang bersempadan dengan Indonesia di selatan dan Brunei di utara. Malaysia adalah salah satu negara perintis ASEAN.