[aldatu] Historia
[aldatu] Proiektuaren hasiera
Proiektua 1972ko apirilaren 18an hasi zen martxan jartzen. Egun hartan Iberduerok Mungiako alkateari zentral nuklear bat eraikitzeko nahia agertzen zuen gutuna bidali zion. Gutunak apirilaren 26n izan zuen erantzuna: Mungiako Udalak, obren bahimena ukatu zuen, eskatutako zonaldea Hiri Antolaketa Planean, "nekazal-zonaldea" zen eta. Hala ere maiatzaren 23an Dirección General de Energíak (Energiaren Zuzendaritza Orokorra) baimena eman zion Basordas kalan bi erreaktore nuklear jarri ahal izateko. Abuztuaren 3an obrak jada hasiak ziren eta orduan jaso zuten 5.500.000 pezeten truke bertan eraikitzeko baimena.
Obrak jada martxan zeuden eta 1973ko irailaren 27n beste hiru zentral irekitzeko asmoz azaldu zuen, Debako zentral nuklearra (Itziar-Deban), Ispasterko zentral nuklearra (Ea eta Ispaster bitartean) eta Tuterako zentral nuklearra (Arguedasen).
[aldatu] Herri mugimenduaren antolaketa
Proiektuak geroz eta kontrako jarrera gehiago piztu zituen herritar askoren artean. Hori dela eta herri mugimendu bat osatzen hasi zen. 1974ko martxoaren 14an Espainiako Industria Ministerioak bi erreaktoreak Lemoizen jartzeko baimena eman zuen. Ekainaren 10ean Debako Udalak aurka bozkatu zuen eta 28an Gipuzkoako Foru Aldundiak ere bere kezka azaldu zuen, baita Donostiako udalak ere. Uztaila eta Abuztuan Debako hainbat herritarrek, egoera ikusita hitzaldi ziklo bat abiarazi zuten eta Debako Udalak Informe sobre la proyectada central nuclear de Deva edo geroago Liburu Beltza gisa ezagutu zena kaleratu zuen. Bertan ikerketa luze bat egiten da proiektuaren inguruan. Testuak bere ondorioetan honakoa dio hitzez-hitz :
Egon ziren kexak direla eta abuztuaren 29an Iberduero bera hasi zen hitzaldiak ematen. Handik hilabete batera Gaceta del Norten kontrako erantzun bat agertu zen, 38 orrialdeko informearen laburpen batekin.
1975an oraindik ere zentralaren aurkako mugimendua antolatzen zegoen eta Tuteran hainbat ekimen egin ziren. Txillidak logotipo bat diseinatu zuen eta oso ohikoa bilakatu zen. 1976an Gipuzkoak Foru Aldundiak informe bat argitaratu zuen Debako zentralaren desegokitasuna azaltzen. Maiatzean Euskal Kosta ez-nuklearra elkartea sortu zen Bizkaian eta uztailaren 3n 150.000 sinadura aurkeztu zituzten proiektuaren aurka. Abuztuaren 29an lehenengo martxa izan zen, guztira 50.000 pertsonek hartu zuten parte Plentzia eta Gorlizen artean egin zen martxan. Mungia eta Lemoizko biztanleek ia osotasunak testu bat aurkeztu zuen zentralaren aurka eta udalaren erantzun eza ikusita salaketa egin zuten udalen aurka.
1975 eta 1976an Ea/Ispaster, Deba eta Tuterako zentralak gelditu zituzten, presioak zirela eta lehenengo biak eta Gobernuaren erabakiz hirugarrena. Modu honetan Lemoizkoa baino ez zen geratzen egin behar ziren proiektuen artean.
1977ak aldaketa bat suposatu zuen. Mobilizazioak handiagotzen joan ziren eta ETAk lehenengo ekimena egin zuen zentralaren aurka. Martxoaren 31n Bizkaiko Foru Aldundiak zentrala egin behar zen ingurunea parke izateari utzi eta orube industrial bilakatu zuen. Ekainaren 3an ETAk El Correon deia egin eta gero 3 lehergailuk egin zuten eztanda zentral nuklearraren jantokietan. Lehenengo ekintza izan zen. Ekainaren 8 eta 18an Mungia eta Lemoizko udalek Bizkaiko Aldundiari kontra egin eta lurrak berriro parke bilakatu zituzten. Egun horietan ere ekainaren 30ean Bilbon manifestaldi bat egiteko baimena eskatu zuten eta debekatu zuten. Azkenean uztailaren 14n baimendu zuten eta 150.000 manifestari bildu ziren lanak geratzeko eskatuz. Irailaren 29an Eginek John Componer ekologistari elkarrizketa egin zion eta "hau bezalako zentrala ez luke inork aseguratu AEBtan" esan zuen.
Urriaren 1ean zentralean isuri-elektriko etxola batean bonba batek eztanda egin zuen. Hiru egun geroago 2 diputatu eta parlamentari batek Iberdueroekin harremanak zituztela jakin zen. Abenduaren 18an ETAko komandu bat Lemoizko zentral nuklearrean sartzen saiatu zen. Goardia Zibilarekin tiroketa bat izan eta gero, David Alvarez Peña zauritu zuten. Ospitalera eraman zuten. Hurrengo egunak tentsio-egunak izan ziren: abenduaren 19an manifestaldia egon zen Plentzian eta komertzio askok itxi zuten. Hurrengo egunean manifestaldia egin zen Algortan. 21ean 7 pertsona atxilotu zituzten, euren artean Mario Alvarez Peña, zaurituaren anaia. Kartzelan sartu zuten Goardia Zibilak iraintzeagatik. Bilbon manifestaldia egin zen bere alde eta jende asko joan zen ospitalera odola ematera. Abenduaren 27an EIA lehen aldiz agertu zen zentral nuklearren aurka.
[aldatu] Tentsioaren igoera
1978 urte gogorra izan zen Lemoizko Zentral Nuklearraren eraikuntzan. Aurreko urtea zauritu larri batekin bukatzen bazen urtarrilaren 14an lehenengo hildakoa izan zen. Hori baino lehenago, urtarrilaren 1ean Iberduerok bere buruaren defentsa egin zuen, zentral nuklearrik gabe txirotasun ekonomikoa egongo zela esanez. Hurrengo egunean "Ez, ez, ez" izeneko agerkaria egin zuten zentralaren aurkariek. Urtarrilaren 5ean Mungiako udalak bere dimisioa aurkeztu zuen. Urtarrilaren 8an 3.000 pertsona bildu ziren Bermeon egin zen manifestaldian. Urtarrilaren 11n HASIk zentralaren aurka zegoela esan zuen.
Goian esan bezala urtarrilaren 14an David Alvarez Peña hil zen, Lemoizen egoeragatik egondako lehenengo hildakoa. Ondoren istilu larriak egin ziren Iruñea eta Gasteizen. Donostian Iberdueroren bulegoak txikitu zituzten. Hurrengo egunean Plentzian David Alvarezen hileta izan zen eta bertan milaka pertsona bildu ziren, hiriburuetan bezala. Azpeitia, Durango eta Tolosan Iberdueroren aurkako ekintzak egon ziren. Urtarrilaren 19an beste manifestaldi bat egon zen Bilbon eta Espainiako Poliziak gogorki oldartu zen manifestarien aurka, hainbat zauritu sortuz.
Urtarrilaren 25ean bigarren aldiz eskatu zen Bizkaiko Gobernu Zibilaren aurrean zentralaren inguruko adostasun bat bila zedila. PSOE eta PNVk ere idazkia sinatu zuten. Hiru egun geroago hainbat mobilizazio egon ziren eta Eibarren molotov koktelak jaurtiki zizkioten Iberdueroren egoitzari. Otsailaren 7an Iberduerok eztabaida publiko bat onartu zuen, Getxoko Erromo auzoan. Azken aldia ere izango zen. Otsailaren 18tik aurrera Donostian egunero egin zituzten kontzentrazioak Iberdueroko egoitzaren aurrean.
Otsailaren 25ean manifestaldiak egin ziren Euskal Herriko hainbat puntutan eta itxialdiak egon ziren hainbat udaletxetan. Otsailaren 28an ETA (m) eta ETA (pm)k lehergailuak jarri zituzten Iruñea, Barakaldo, Gernika, Gasteiz, Amurrio, Zarautz, Deba, Azpeitia, Egia eta Erromoko entrepresa elektrikoetan. Bi egun geroago Donostian gose-greba bat hasi zen eta CCOO sindikatua zentralaren aurka agertu zen. Martxoaren 5ean beste hainbat manifestaldi oso jendetsu egin ziren herri askotan. Martxoaren 12n Trokan martxan egin zen, zentraletik kilometro batera igaroz eta 100.000 lagun bildu ziren bertan. Goardia Zibilarekin tentsio-une handiak bizi izan ziren. Manifestaldiaren bukaeran Pako Letamendia eta Juan Maria Bandresek hitz egin zuten, biak Euskadiko Ezkerrako hautetsiak.
Martxoaren 17an ETAk berriro ere ekintza burutu zuen zentralaren aurka, erreaktorean bertan. Gero jakin izan zenez zentralari abisua eman zioten eta gero Radio Popularri. Hala ere Goma2ak lehertu zuenean Alberto Negro eta Andres Guerra langileak hil ziren. Hildakoak eragin zituen lehenengo ekintza armatu honek larritasun handia sortu zuen. Deia egunkariaren arabera eragindako kaltea 500 eta 600 milioi pezeta artekoa izan zen. Martxoaren 20an Lemoizko zentrala eraikitzen ari ziren langileek erreferendum bat eskatu zuten. Martxoaren 22n Alianza Popular alderdia zentralaren alde agertu zen. Momentu horretan proiektu osoaren kostea 80.000 milioi pezetatan kalkulatzen zen. Apirilaren 4an Euskal Herriko Erakunde Unitarioa sortu zen, zentralaren aurka zeuden alderdi, sindikatu eta komiteekin. Hiru egun geroago Gatika eta Lemoizen Iberduerok zituen 4 elektraindar zutaberen aurkako lehergailuak jarri zituen ETAk.
Maiatzaren 3an Juan de Ajuriagerra eta Txiki Benegas Espainiako "Junta de Energia Nuclear"rrarekin bildu ziren eta Eximbankek dirua eman zuen zentrala eraiki ahal izateko. Maiatzaren 9an berriro ere Goma2a jarri zuten Iberdueroren azpiestazio batean, Usurbilen. Maiatzaren 24an lehenengo aldiz iritsi zen Lemoizko kasua Espainiako Gorteetara, Francisco Letamendiaren eskutik.
Udan ekimen gutxiago egon ziren, baina urriaren 8an berriro ere nuklearren aurkako dinamika hasi zen, Itziarren kontzentrazio eta martxa bat burutuz. Egun horretan lehenengo aldiz proposatu zuten argindarra ez ordaintzea. Abenduaren 12an bi lehergailu indargabetu zituzten. 15ean Jose Antonio Torre Altonaga (Medius) atxilotu zuten Mungian.
1979 aurreko urtea bezain bortitza izan zen. Urtarrilaren 12an Mungian manifestaldi baten debekua eman zen eta urtarrilaren 14n David Alvarezen heriotzaren urteurrenean Guardia Zibilak kontentrazio bat galeratu zuen. Hainbat zauritu egon ziren herri ezberdinetan eta Donostian Jaime Chivite koma-egoeran sartu zen. Otsailaren 25etik 28ra Ezkerraldean hainbat mobilizazio egon ziren, itxialdiekin. Martxoaren 13n ETAko bi militante atxilotu zituzten Frantzian. Martxoaren 20an Iberduerok Santurtzin zuen itsasontzi baten sokak askatu ziuzten. Martxoaren 23an Albisturren ETA (pm)k ekintza egin zuen Iberdueroren dorre baten aurka.
Martxoaren 28an, ordea, nazioarte mailako gertakari batek izua zabaldu zuen. Harrisburgen dagoen Three Mile Island zentral nuklearrak istripua izan zuen, adituek ezinezko gisa katalogatzen zutena motakoa. Hilabete batzuk geroago Jimmy Carter presidenteari txosten bat aurkeztu zioten non horrelako 57 istripu jada egon zirela esaten zen, guztiak ezkutuan gordeak. Egoera honek aldaketa handia suposatu zuen nuklearren inguruko eztabaidan.
Martxoaren 30ean Bilbon alderdiak biltzen zituen eztabaida bat antolatu zen. Bertan EAJk "ez gaude alde, kontra ezta ere, txosten baten zain..." esan zuen. Hau oso loturik zegoen Harrisburgen bi egun lehenago gertatutakoarekin. Hala ere tentsioak jarraitu zuen eta apirilaren 8an Donostian egin zen manifestazio batean poliziek Juan de Heredia soldadua balaz zauritu zuten. Egun horretan bertan PSOE zentral nuklearren aurka agertu zen eta Lemoizkoa ixtea eskatu zuen. Apirilaren 22an mobilizazioak egon ziren han-hemenka eta herri batzuetako udalek (adibidez, Barakaldo) geldiaraztea eskatu zuten. Guzti horren emaitza apirilaren 23an Consejo General Vascok kontsulta bat egitea adostea izan zen.
Apirilaren 27an Bilbon Euskadi ala Lemoiz lelopean manifestaldia egin zen eta 100.000 lagun bildu ziren. Hurrengo egunean Larrabetzun zentrala gelditzea eskatu zuen udalak eta Frantziako Hego-Mendebaldeko Garapen Planean Baionatik 40 kilometrotara beste zentral bat egin behar zela ezagutu zen. Ildo berean maiatzaren 5ean Iberduerok zentral gehiago irekitzeko baimena eskatu zion Gobernuari.
Maiatzaren 11n Lemoizerako zen materiala portuan deskargatzeari uko egin zioten bertako langileek. Bilbo, Santurtzi, Portugalete, Leioa eta Antsoaingo udalek Lemoizen paralizazioa eskatu zuten, hiru egun geroago Lizarrak ere berdin egin zuen. Egun horretan Santurtzin deskargatu ezin zuen Covadonga itsasontzia Bordelera joan zen, baina bertan langileek ere materiala deskargatzeari uko egin zioten, euskal langileekin harreman baitzuten.
Maiatzaren 15ean Covadongako kapitainak itsasontzia Noreña III portura eraman zuen, bertan deskargatuz. Santanderren poliziaren begiradapean deskargatu zuten dena, portuetako langileen protestarekin. Hurrengo egunean Espainiako Kongresuan eztabaida egin zen proiektuaren inguruan. Txiki Benegasek "Lemoizko berehalako geldiaraztea" eskatu zuen, Marcos Vizcayak "Herriak erabaki dezala" esan zuen.
Maiatzaren 22n Diario 16 egunkariak Estibadoreen Estatu-Koordinadora ETArekin bat egiten zuela salatu zuen, ez baitzuten nahi izan materiala porturatu. Maiatzaren 24an Nafarroako 5 alkate (Agoitz, Oltza, Kaseda, Galipentzu eta Oibar) Tuterako zentralaren aurka eta Bardeetako Poligonoaren aurka agertu ziren. Bost egun geroago Arabako Foru Aldundia Lemoiz eta Garoñaren aurka azaldu zen. Maiatzaren 31n Lemoizko langileen paroa eta manifestaldia egin zen eta LABeko 5 kide atxilotu zituzten.
Ekainaren 2n Tuteran Euskal Herriko Nuklearren aurkako Komiteak jaialdia deitu zuen Energia Nuklearraren aurkako ekintzaren Nazioarteko Eguna zela eta. Jai egunak ziren, baina ekainaren 3an Guardia Zibilak Gladys del Estal hil zuen tiro bat jota. Honen ondoren istilu larriak egon ziren herri eta hiri askotan. Hurrengo eugnean greba orokorra egin zen Tuteran. Herriko alderdi batzuek (PSOE, PCE, Ezker Abertzalea eta UGT eta ELA besteak beste) Nafarroako Gobernadoreren dimisioa eskatu zuten eta Bardeetatik AEBetako armadak ihes egin zezala eskatu zuten, Euskal Herritik Espainiako indar polizialen desagertzea eta talde errepresiboen disoluzioa. Hurrengo egunean Greba Orokorra Hego Euskal Herrian hedatu zen, istilu ugarirekin. Hala ere gertakariak ez zituen boterean zeudenak mugiarazi. Ekainaren 7an Nafarroako Foru Erkidegoak ez zuen gertaera gaitzetsi eta ekainaren 9an UCDko kide batek "Tuterako konzentrazio antinuklearra, Nafarroarako probokazio bat izan zen" adierazi zuen.
Ekainaren 13n ETAk zentraleko turbinetan bonba bat jarri zuen. Zentrala desalojatu zuten baina bertan oraindik zegoen Angel Baños Espada langilea hil zen. Egoera asko okertu zen honen ondorioz eta ekainaren 21ean Lemoizko langileek euren lan-eskubidea bermatzen bazen erreferendum batean erabakitzen zena onartuko zutela esan zuten. Ekainaren 26n desobedientzia zibilerako lehenengo deialdi zabala egon zen, 100.000 azalpen-orriren banaketarekin.
Uztailaren 18n Harrisburgera joan zen CGVren Batzordeak Lemoiz gelditzea hobe zela esan zuen. Uztailaren 24an Lemoizera martxa egin zen, Baionatik abiatua. Donostia eta Zarautzen egin behar ziren ekitaldiak debekatu zituzten. Zutabearen izena David Alvarez zen. Uztailaren 28an Tuteratik Gladys del Estal zutabea abiatu zen. Egun horretan bertan Donostiako Egia auzoan zegoen oroitarria puskatu zuten eta zuhaitzak apurtu. Uztailaren 30ean David Alvarez zutabearen aurka oldartu ziren lehenengo CRSak eta muga gurutzatu ondoren (Ipar Euskal Herriko hiritarrek ezin izan zuten) Guardia Zibilak. Iruñean, hala ere, Gladys del Estal zutabeari ongietorria emateko milaka pertsona bildu ziren. Hurrengo egunean Guardia Zibilak bizkarrean tiro batez zauritu zuen Usurbilgo gazte bat. Abuztuaren 10ean Mungian martxako 3 zutabeak bildu ziren eta azkeneko egunean 20.000 lagun bildu ziren. Abuztuaren 31n ur-biltegian lanean ari ziren bi langilea balaz zauritu zituen Polizia Nazionalak.
Urriaren 8an Txantrean argi-itzalketa orokorra egin zen eta Iberduerok eraikitzen zuen eraikin baten aurkako ekintzak egin zituzten. Hilabete honetan argia ez ordaintzea, bulegoak telefono dei masiboz kolapsatzea, kobratzaileei atea ez irekitzea eta argia nola lapurtu azaltzen zuten milaka eskuorri banatu zituzten.
Azaroaren 11n ETAk Santanderreko Equipos Nucleares entrepresa indarrez hartu zuen eta 50 kilo dinamita jarri zituen, Lemoizko zentralera eraman behar zuten, eraikuntzan eta erreparazio lanetan zegoen materialean: galera, 400 milioikoa izan zen. Azaroaren 18an txirrindulari martxa egon zen Eibarren eta Altsasun manifestaldia egon zen eta udalbatzaren aurrean mozioa aurkeztu zuten. Azaroaren 22n argi-itzalketa handia egon zen Deba ibarrean, eta hiru egun beranduago Egian. Azaroaren 29n Mungiako udalak berriro ere paralizazioa eskatu zuen, dekretuz, baina abenduaren 5ean Gobernu Zibilak atzera bota zuen erabakia. Egun horretan bertan zaurituak egon ziren egin ziren hainbat manifestalditan. Lea-Artibain argi-itzalketa masiboa egin zuten.
Abenduaren 9an Lemoizen aurkako Euskal Herriko Hautetsien 1. Asanblada burutu zen Mungian. 55 udaletako 115 hautetsi agertu ziren. Abenduaren 27an Lemoizko Udal Batzak, obren paralizazioa adostu zuen eta Udaltzaingoei erabakia hau betetzeko agindu zien.
[aldatu] Desobedientzia zibila eta EAJren aldeko jarrera
1980. urtean aurreko urtean abiatutako desobedientzia zibilak jarraitu zuen. Urtarrilaren 7an Gasteizko udalak nuklearren aurkako mozioa atzera bota zuen EAJ eta UCDren bozkekin, eskumen eza argudiatuz. Urtarrilaren 12an David Alvarezen heriotza gogoratzeko hainbat ekimen egin ziren han-hemenka. Hurrengo egunean 1000 pertsonek omenaldia eskaini zioten Barrikan. Urtarrilaren 28an Mungiako udalean EAJk bere bozka aldatu zuen eta nuklearren aldeko jarrera azaldu zuen. Hurrengo egunean Bizkaiko Gobernadore Zibilak 8 udalerriren erabakiak atzera bota zituen, tartean Mungiakoa.
Otsailaren 3an ETAk Lemoizen jartzekoak ziren 800 metagailu lehertu zituen Gasteizen. Otsailaren 13n nuklearren aurkako astea hasi zen Altsasun. Hurrengo astean itzalketa egon zen Hernani eta Tolosaldean. Martxoaren 15an Garoña eta Lemoizen aurkako manifestaldia egon zen Gasteizen. Martxoaren 22an Udaberri Jaia osatu zen Anoetako belodromoan. Bertan 6000 pertsona bildu ziren. Hurrengo egunean Bizkaiko Diputazioan Euskal Herriko Hautetsien II. Asanblada egin zen. Bertaratu ziren 233 hautetsietatik 129 Herri Batasunakoak ziren, 22 Euskadiko Ezkerrakoak eta 19 PCEkoak. Bertan ordainagiria ez-ordaintzea erabaki zuten hautetsien zerrenda publiko egingo zutela adostu zuten.
Apirilaren 19an Iberduerok Zizurkilgo udala argia moztearekin mehatxatu zuen. 25ean Gipuzkoako Foru Aldundian itxialdia egin zen eta Bizkaian egiten saiatu ziren, baina poliziak eta Ahaldun Nagusiak oztopatu zuten. Apirilaren 27an Eibar, Mungia eta Donostian manifestaldiak egin ziren eta bizikleta martxa Bilbon. Martxa Areatzan bukatu zen, poliziaren oldarraldiarekin. Hainbat zauritu egon ziren.
Maiatzaren 4an Iberdueroren ordainagiriak ordaintzeko prest ez zeuden 180 hautetsien zerrenda aurkeztu zen. Egun berean ere Lemoizko zentralerako lana egiten zuten enpresen zerrenda argitaratu zen. Hurrengo egunetan hainbati argia moztu zieten, tartean Joxerra Etxebarria HBko parlamentariarena. Maiatzaren 8an prezintoa kendu zuen publikoki Iberdueroren kontadoretik.
Maiatzaren 14an Everesten gainera iritsi zen lehenengo euskaldunak, Martin Zabaleta, ikurriña jarri zuen goian, Zentral Nuklearren aurkako bandera batekin eta ETAren ikurrarekin batera. Goian zegoela "Gora Euskadi Askatuta. Gora Euskadi Antinuklearra!" oihukatu zuen.
Maiatzaren 25ean txirrindulari martxak egin ziren herri askotan. Gainera jaialdiak egin ziren Mungia, Txantrea eta Bilbon. Maiatzaren 27n hedabide askotako langileen komiteek editorial bateratua egin zuten zentralaren aurka. Maiatzaren 30ean 15.000 lagun bildu ziren Bilbon eginiko manifestaldian, "Helburu bat, Lemoiz paralizazioa. Bide bat, desobedientzia zibila" lelopean. Hurrengo egunean Iberduerok Santi Brouardi argia moztu zion bere kontsultan.
Ekainaren 1ean Gladys del Estalen heriotzaren urteurrena zela eta 4.000 manifestari egon ziren Tuteran. Hainbat kontzertu eta ekimen kultural egon ziren eta gauean Guardia Zibilek bere omenezko harria suntsitu zuten. Hurrengo egunean General Franco izeneko kaleari Gladys del Estal izena jarri zioten Tuteran bertan. Ekainaren 3an hainbat manifestazio egon ziren eta Donostiako Udal Batzarrean UCD eta EAJren aurkako oihuak zirela eta poliziak bertan behera utzi zuen. Poliziak ere Donostia, Iruñea eta Tuterako manifestaldien aurka oldartu zen. Eskoriatzan ETAk Iberdueroren transformadore bat suntsitu zuen. Ekainaren 5ean HBko bi hautetsiri (Tasio Erkizia eta Juan Antonio Nicolas Ruiz) argia moztu zien. Ekainaren 13an Gasteizko Lebebiltzarrak erreferendum bat egitea adostu zuen. Ekainaren 21ean poliziek Itsasondoko alkatea jipoitu zuten pankarta bat kendu ondoren. Bi egun geroago ELAen IV. Biltzarrak Lemoizen paralizazioa eskatu zuen.
Uztailaren 9an Xabier Arzalluz publikoki atera zen zentralaren alde. Hurrengo egunean Komando Autonomo Antikapitalistek Iberdueroren transformadore bat lehertu zuten. Uztailaren 15ean Guardia Zibilak Lemoizko langileek eginiko mobilizazio batean parte hartzen zeudenak kolpatu zituen. Uztailaren 21ean Mungiako alkateak behin-betiko ukatu zuen baimena. Uztailaren bukaeran greba patronala egon zen. Greba hau uranio sartzeko erabili ote zen zurrumurruak zabaldu ziren. Abuztuaren 3an langileak zentralera itzuli ziren. Abuztuaren 13an Iberduerok hainbat bulego itxi zituen ETAren ekintzen beldur. Hurrengo egunean ETAk furgoneta bat erre zuen Durangon. Abuztuaren 15ean zaindari batek Carmen Lezama Arregi langilea balaz zauritu zuen nahi gabe. Irailaren 24an beste bi zinegotzi argirik gabe geratu ziren.
Urriaren 1ean ETAk beste transformadore bat lehertu zuen Donostian. Hurrengo egunean Pablo Gorostiaga Laudioko alkateari argia moztu zioten eta bizilagun batzuek berea eman zioten. Hilabete horretan Asterixen komiki bat argitaratu zuten, zentral nuklearren aurka.

Summary:
Koordenatuak: 43°26′2″N 2°52′20″W / 43.43389, -2.87222 (Lemoizko zentral nuklearra)
Lemoizko zentral nuklearra Lemoizen 1970eko hamarkadan Iberduerok eraiki nahi izan zuen zentral nuklearra da. Proiektu orokorrago baten parte zen eta lehenengoa Deban eraikitzekoa zen. Zentralaren aurka sorturiko mugimenduak Euskal Herriko historiaren zati bat markatu zuen. Herri mugimendu berri baten sorrera irudikatu zen eta ETAk ere hainbat arduradun eta langile hil zituen, zentralaren aurka ere erasoak eginez. Zentralean eraikitzekoak ziren PWR motako 900 MWeko bi erreaktoreak ia bukatu ziren, baina ez ziren inoiz martxan jarri.


[aldatu] Biografia
Justiniano Tauresiana (Taor) izeneko herriska txiki batean jaio zen Ilirian (gaur egungo Justiniana Prima, Leskovac-etik gartu Serbian), balkanetako penintsulan, ziurrenik 483. urteko maiatzaren 11an. Justinianoren ama, Vigilantia izena zuena, garaiko Justino jeneral ospetsuaren arreba zen, Justino bera enperadore izatera iritsi zen. Justinok Justiniano adoptatu zuen eta hezkuntza egokia eskaini zion justizia eta filosofia ikasi zituelarik. Gauzak horrela 518. urtean Justino agintari bihurtu zenerako Justinianok ejertzitoan karrera argia burutua zuen iada. 521. urtean kontsul izendatu zuten eta horren ondoren ekialdeko armadaren jeneral. Azkenik eta gobernuko ekintzetan parte artzen asi zenean 527. urtean Justiniano ko-enperadore izendatu zuten Justinorekin batera agintea izan zezan.
Lau hilabete geroago, Justino hil zenean Justiniano agintari bakar bihurtu zen. Justinianoren aginteak Bizantziar Inperioa eta eliza ortodoxoarengan eragin handia izan zuen eta hauen bitartez baita munduko historian ere. Dakigunez oso gizon langilea izan zen, izatez alai, atsegin eta adeitsua nahiz eta behar zenean zuri, zakar eta diktatorialki aritu. Erromatar Inperioa bateratzen saiatu zen azkena izan zen (Teodosio I.aren garaiko egoera berreskuratzearren) horretarako kanpaina militar itzelak burutu zituelarik. Honekin batera eraikuntza ikusgarriak ere agindu zituen antzinako agintari erromatarren antzera. Justinianok egitura politiko baten bermea armak eta legeak zirelakoan sinesten zuen, hori dela eta legedia arreta handiz aztertu zuen; burutu zuen erromatar legeen kodifikazio eta bildumari esker (Codex Justinianus eta Novellae Constitutiones) bera dugu egungo legegileen aitzindari nagusietako bat.
523. urtean Teodorarekin ezkondu zen. Teodoraren jatorria oso argia ez den arren bere aita Bizantzioko hipodromoko animalien zaindarietako bat zela uste da, aita hil zenean Teodora aktoresa eta emagaldu lanetan aritu omen zen. Zenbait arazo medio Alexandriara joan zen eta han filosofia eta teologian trebatu berriro ere Bizantziora itzultzeko non bere senarra ezagutu zuen. Justinoren agintea arte ezinezkoak ziren klase ezberdinekoen arteko ezkontzak, hala ere Justinok halako ezteiak debekatzen zituen legea deuseztu zuen Justiniano eta Teodoraren arteko ezkontza ahalbidetuz. Teodora bizantziar inperioko pertsonaia boteretsuenetakoa bilakatu zen. Gerora beste zenbati agintari bizantziarrek Justinianoren ereduari jarraiki aristokraziatik at zeuden emakumeekin ezkondu ziren.
Zesareako Prokopio historialaria da Justinianoren aginteari buruzko informazio iturri nagusia; bada Joan Efesokoa izeneko beste historialari bat garai hari buruz idatzi zuena, hala ere ez da azken honen lana ez da zeharka baizik kontserbatu geroagoko kronista zenbaiten lanen erreferentzietan. Bi historialariek Justiniaus eta Teodorari buruzko komentario nahiko bekaitzak egin zituzten; Prokopiok bere historiaz gain beste 'historia sekretua' izeneko obra bat idatzi zuen non Justinianoren gorteko zenbait eskandaluren berri ematen duen.
Justinianoren agintearen amaiera aldera sekulako peste izurriteak izanz ziren bizantziar inperioan zehar (542. urtetik aurrera). Teodora 548. urtean hil zen eta Justiniano handik hogei urtera 565. urteko azaroaren 13 eta 14 artean.
[aldatu] Legegintza
Justinianok gaur egungo lege sistema ugariren oinarrian dagoen zuzenbide erromatarraren antolaketa eta bilduma burutu zuen eta hau izan zen ziurrenik bere agintearen ondare baliotsuena. 529. urteko apirilaren 7an Corpus Iuris Civilisaren lehen bertsioa argitaratu zen hiru ataletan banatua: antzinako foruak, foru berriak, Digesto edo Pandectas, Instituzio eta novelak (konstituzio berriak). Triboniano kuestoreak zuzenduriko batzar batek Corpusa latinez idatzi zuen inperioaren mintzaira tradizionalean, nahiz eta dagoeneko inperioko biztanle askok ez zuten grekoa besterik ulertzen. Ostera Authenticum edo Novellae Constitutiones izeneko atala gehitu zitzaion Corpusari Justinianoren agintean zehar sorturiko lege berrien bilduma bat. Novellaeak ez ziren oraingoan latinez argitaratu, grezieraz baizik.
Corpusaren baitan erromatar legediaren oinarria bildu zen (zuzenbide kanonikoa barne: ecclesia vivit lege romana). Dokumentu hau oso baliagarria da erromatar Behe Inperioaren balioak eta pentsamoldea ulertzeko. Bildumak jatorri ezberdinetako dokumentuak biltzen ditu: legeak, senatuari eginiko kontsultak (senatusconsulta), agintarien dekretuak, kasuistika eta legeei buruzko iritzi eta hauen interpretazioak (responsa prudentum).
[aldatu] Pertsonaia garrantzitsuak
Justinianoren irudia osatzeko bere aginteko pertsonaia garrantzitsuenak kontuan izan behar ditugu.
[aldatu] Belisario
Belisario (505-565) historian Bizantzioko jeneral ospetsuena dugu. Taktikan aditua medio eskasekin etekin ikaragarriak lortu zituen Justinianorentzat. Leiala oso agintariarekin ez zuen tratu bera jaso Justinianorengandik. Agintaria jeneralaren arrakasten inbidiatan harat eta honat ibili zuen armadaren buruzagitza hainbat alditan kendu ziolarik nahiz eta gero berriro itzuli behar izaten zion. Agintariaren laguntza handia ez izan arren Belisario gabe ezinezkoak lirateke inperioak garai hartan lortu zituen konkista gehienak. Narses jeneralak ordezkatu zuen azkenean Justinianoren aginduz. Justinianok Belisario preso egin zuen nahiz eta azkenean aske utzi eta barkamena eskatu zion. Justiniano baino zenbait aste lehenago hil zen. Gaurdaino Justinianok Belisario itsuarazi eta eskale bihurtu zeneko kondaira iritsi zaigun arren jeneralaren biziaren amaierari buruzko istorio hau ez da inondik inora zuzena. Historiako jeneral abilenetakoa dela esan ohi da.
[aldatu] Teodora
Teodoraren jatorria oso argi ez dagoen arren aita Bizantzioko hipodromoko animalien zaindaria zuela uste da. Aita hil ostean aktoresa eta emagaldu lanetan aritua Alexandriara alde egin behar izan zuen. Teologia eta filosofian trebatua Bizantziora itzuli zenean Justiniano I.arekin maitemindu eta ezkondu zen. Justinianoren politikan pertsonaia erabakiorra eta leiala izan zen. Teodora izan omen zen Nikako matxinada garaitzea ahalbidetu zuena Justinianok zer erabaki hartu ez zekiela baitzebilen. Prokopio historialariak Teodora gorroto zuen eta oso kritikoa da berarekin, besteak beste orgia eta lizunkerietan aritzen zela dio (garai hartako ikuspuntutik joera arras tamalgarriak). Emakumeak babesteko zenbait legeen egilea dugu besteak beste abortu, prostituzio eta dibortzioa ahalbidetu edo babesten zituztenak. Prokopiok dioenaren arren eliza ortodoxoaren saindua da. Erlijio kontuetan Justinianoren politika erlijioso ortodoxoa leundu zuen.
[aldatu] Narses
Narses (473-570) pertsiarrek heuren harenak zaintzeko zikiraturiko esklabu armeniarra Justinianok erosi zuen eta honekin askatasuna lortu zuen. Gortean leial eta argia izateagatik Txanbelan Gorena izatera iritsi zen (inperioko kargu zibil gorena). Nikako matxinatuen garaipenean garrantzitsua izan zen. Taktikan aditua Belisario ordezkatu zuen Italian jeneral gisa eta garaiko jeneral ospetsuenetakoa dugu Belisariorekin batera. Narsesek Belisariok lortu ahal izan ez zituen zenbait garaipen lortu zuen Italian honetarako aurrekoak baino medio eta Justinianoren laguntza gehiago izan zuelarik. Bere lorpen gehienak oso zaharra zenean lortu zituen 60 urteetatik aurrera eta oso zahar hil zen ere, 97 urterekin. Jatorri ez militarra ez izan arren garaipen duinak lortu zituen.
[aldatu] Inperioaren kanpainak
[aldatu] Inperioaren berregitea
Justinianoren kanpo politika kontzeptu bakar batean laburbildu liteke Recuperatio Imperii, hau da antzina Erromatar Inperioa izandakoa Bizantzioren agintepean berriro biltzeko nahia. Bizantzio erromatar inperioaren oinordekoa zen mende batzuk lehenago erromatar inperioak ekialdean zituen probintzia gehienak biltzen baitzituen eta agintari bizantziarrak nolabait erromatar agintarietatik eratorriak zirelako, laburbilduz: Bizantzio erromatar ekialdeko inperioaren ondorioa zen eta Justinianok mendebaldea berreskuratzea zuen helburu. Justinianoz gain inperioko biztanle gehienek bere burua erromatartzat zuten eta erromatarrek galduriko eskualdeak berreskuratzeko eskubidea zutela uste zuten. Justinianok beraz ez zuen bere jendearen sentipena helburu politiko bihurtu baizik. Aurreko arrazoiez gain argi zegoen ekialdeko mugetatik haratago zegoen Persia arerio indartsuegia zela eta mendebaldeko batasunik gabeko erresuma barbaroek inperioa hedatzeko aukera egokia eskaintzen zuten. Sentimendu eta interesek mendebaldera gidatzen zituzten Bizantzioko gudariak.
[aldatu] Bandaloen aurkakoak
Bandaloak Afrika iparraldeko Kartago hiriaren inguruko erresuman agintzen zuten barbaroak ziren. Sardiniako uhartea euren kontrolpean zen baita ere. 530. urtean Gelimerek bere lehengusu Hilderiko, bandaloen erregea, zeina Bizantziorekin bakea mantentzearen aldekoa zen, tronutik kendu zuen errege bandaloak duintasun gabe agintzen zueneko aitzakiarekin. Justinianok Hilderikori Konstantinopolisera erretiratzea ahalbidetu ziezaiotela eskatu zuen baina Gelimerek ez zion jaramonik egin. Honen erantzun gisa Justinianok bandaloen kontrako kanpaina prestatzeari ekin zion. Kanpainak efiziente eta merkea behar zuen izan. Joan Kapadoziakoak, inperioko ekonomiaren arduradunak, ez zuen gerrarik nahi baina azkenean kanpainaren gastuak kontrolatzera behartu zuten. Belisariori, ekialdeko jeneral argiari, egotzi zioten ejertzitoa gidatzeko betebeharra.
Bandaloak erasotzeko prest zeudenean bandaloenean zenbait arazo izan zen. Bandaloen kontrolpean zeuden biztanleen gehiengoa ez zen bandaloa, eskualdea konkistatutakoan bertan bizi ziren etnietakoak baizik. Okupatuen eta okupatzaileen arteko nahasketa ez zen sekula gauzatu, bi talde ezberdin eta kontrajarri osatzen zeuden beraz eskualde berean. Bandaloek zenbait hirietako gotorlekuak desegin zituzten barne errebolten beldur. Kartagoko errege bandaloaren izenean Sardiniako uhartean agintzen zuen jeneral godoak Bizantzioren laguntzarekin independentziaren bila zebilen gainera. Gelimerek Bizantzioko tropak iritsi aurretik Sardiniara joan behar izan zuen gauzak okertu aurretik.
Ekialdeko flota 533. urtean itsasoratu zen Siziliatik pasata Afrika iparraldeko kostalderuntz. Hiru hilabeteren buruan iritsi ziren. Belisarioren tropek lur hartu zutenean ez zuten ia erresistentziarik topatu. Ad Dezimumen bandaloen kontrako bataila bat irabazi zuen eta handik bi egunera Kartago okupatu zuen. Gelimerek Hilderiko berriz tronuratuko zuten beldurrez Belisario iritsi aurretik Hilderiko exekutatu eta mendietara alde egin zuen. 534 urteko martxo bukaeran Gelimer errenditu egin zen. Belisariok Gelimer preso egin eta Konstantinopolisera eraman zuen non Belisario agintariek soilik jasotzen dituzten ohoreekin agurtu zuten. Kartagoko probintzia inperioari atxiki zitzaion nahiz eta mugetako tribuek zenbait hamarkada pasa zituzten Kartagori mehatxuka.
[aldatu] Ostrogodoen aurkakoak
Ostrogodoak Italia eta Balkanetako zati bat kontrolatzen zuten barbaroak ziren. Teodoriko zen ostrogodoen errege eta Ravena hauen hiriburua. Teodoriko 526 urtean hil zen Atalariko oinordekoa bere biloba zen baina ume zen artean bere ama Amalasunta (Teodorikoren alaba zena) izan zen errege-orde. Amalasuntaren politika Bizantzioren aldekoa zen eta horrek hika mika ugari sortu zuen erresuman. 534. urtean Atalariko errege izan aurretik hil egin zen. Semea hilik kontrolatu zezakeen errege baten bila hasi zen Amalasunta. 534. urteko bukaera aldera Teodatorekin ezkondu zen senarra ostrogodoen errege bihurtu zelarik. Emaztearen kontroletik ihesi Ravenatik aldendu zen eta azkenean emaztea erail zezatela agindu zuen 535eko apirilean. Bada Teodorak erailketa sustatu zueneko ustea, honela Bizantziok ostrogodoei gerra deklaratzeko aitzakia eskaintzearren, casus belli bat sortzearren.
535 urtean bertan Justinianok bi kanpaina arrakastatsu burutu zituen bere jeneralen bitartez. Belisariok Sizilia hartu zuen eta Iliriko Mundo jeneralak Dalmazia konkistatu zuen. Teodatok Aita Santuaren bitartez enbaxadoreak bidali zituen Konstantinopolisera bakea negoziatzeko. Hala ere aldi berean Justinianok Ravenara ostrogodoek Italia entregatzea eskatzen zuen enbaxada bat bidali zuen. Teodatoren egoera oso larria bazen ere garai hartan Afrika iparraldea inperioaren kontra matxinatu zen eta germaniarrek Dalmazia erasotzen zebiltzan. Teodatok Bizantzioren barne gatazkek ekarri zuten ahultasunaz baliatu nahi izan zen kolpea itzuli eta menperaturiko eskualdeak berreskuratzeko eta beraz Justinianoren eskaintzari muzin egin eta honen ejertzitoei aurre egin zien.
Ostrogodoek Dalmazian buruturiko erasoetan Iliriko Mundo jenerala hil zuten eta Justinianok hierarkia militarra berrantolatu behar izan zuen. Konstantiniano jenerala Dalmaziara bidali zuen Ilirikoren postua hartzera eta Belisario Italiako erasoa burutzera bidali zuen. Konstantinianok ostrogodoen kontraerasoa gelditu eta hauek berreskuraturiko Salona berriro konkistatu zuen eskualdetik ostrogodoak bidali zituelarik. Belisariok Napoli hartu zuen eta ostera abendu hasieran Erroma bera. Erromaren konkistaren aurretik Bitiges Teodatoren goardiako komandanteak estatu kolpea jo zuen eta ostrogodoen buruzagi bihurtu zen. Bitiges jeneral argi eta abila zen eta Erroma setiatu zuen.
Italiako kanpaina asko luzatu zen etengabeko eraso eta kontraerasoekin. Kalte gehien jaso zutenak Italia bertako biztanleak izan ziren. Desgasteko gerrak elikagai ekoizpena ezereztu zuen, Italiako instituzioen krisia ekarri zuen eta hori gutxi balitz peste epidemia bat zabaldu zen. Hogei urte iraun zituen gatazkak Italiako aberastasuna xahutu zuen eta erdi aroan izango zena bihurtu zuen. Erromak Metropolis kategoria galdu zuen, ez zen iada Mediterraneoko hiri garrantzitsuena izango mende luzeetan.
Santzio Pragmatikoaren bitartez Erroma Erromatar Inperioaren barne zegoen berriro ere. Italiako apezpikuek botere ez soilik erlijioso baizik zibila ere lortu zuten, besteak beste epaileak kontrolatzen zituzten, baita hirien kudeaketa, zereal banaketa, herri lanak... gainera inperioko funtzionarioek ez zuten eraginik gotzainengan.
[aldatu] Bisigodoen aurkakoak
Bisigodoak iberiar penintsula ia osoa, gaur egungo Euskal Herria eta Galizia inguruko erresuma Sueboa ezik, kontrolatzen zuten herri germaniarra ziren. 552. urtean Justinianok italiako kanpaina amaitu zuenean Atanagildo buruzagi godoak bere erregearen kontra matxinatu zen. Atanagildok Justinianori laguntza eskatu zion Kadiz eta Valentzia arteko kostaldearen truke. Justinianoren laguntzarekin Atanagildok Agila, tronurako lehian zebilen erregegai nagusia, garaitu zuen. Justinianok horrela penintsula iberiarraren hegoaldea hartu zuen laguntzaren ordaintzat. Ez zuen Justinianok hala ere lurralde hauetatik penintsulan zehar hedatzerik eta bisigodoek laster ekingo zioten erasoari hurrengo hamarkadetan zehar bizantziar domeinua txikituz joan zelarik. Leobigildo erregea izanen zen bizantziar eskualdea berreskuratzearren ekimen gehien burutu zuena. Azkenean 624. urtean Bizantziok betirako galdu zituen Iberian zituen jabetzak, ordurako hala ere Justiniano aspaldi hila zen.
[aldatu] Sasanidar Inperioa
Sasanida dinastia Pertsiar Inperioko agintarien sendia zen. Pertsia antzinatik kultura helenikoari kontrajarritako Ekialdeko Inperioa zen eta historian behin eta berriz aspaldiko hiri grekoen garaitik helenikoen kontrako gudetan aritu zen. Pertsiarrak garai hartan India mendebaldetik itsaso beltzerainoko lurraldearen jabe ziren eta Kosroes I.a zen euren agintari. 532. urtean bi etsaiek betirako bakea ezizena zuen bake akordioa sinatu zuten bi inperioen arteko etengabeko gudak berriro errepika ez zitezen. Intentzioa ona bazen ere ez zuen lasaitasunak luze iraungo. Ekialdetik mendebaldeko gudetara gudariak bidaltzeak eta ekialdean geratu zirenei soldatak ordaintzeko zailtasunak ekialdeko muga asko ahuldu zuen eta Kosroes I.ak ez zuen aspaldiko etsaia erasotzeko aukera galdu. Justinianok ekialdean gotorleku berriak eraiki zituen ahulezia nolabait pairatzearren.
540 arte Kosroesek eraso bortitzen bidez mediterraneoko kostalderaino ailegatu zen. Antiokiako goarnizioan 6000 gudari zegoen arren hiriak ezin izan zien tropa pertsiarrei aurre egin eta azkenean inperioko hiri garrantzitsuenetako bat, elizako patriarka baten egoitza, konkistatua izan zen. Antiokia galtzea sekulako kolpea izan zen inperioaren moralarentzat.
Gaur egungo Georgiaren mendebaldean legokeen Lazikako erresumako Gubazes erregeak, ohizko Bizantzioren aliatua zena, Bizantzio traizionatu zuen eta pertsiarrak deitu zituen eskualdetik bizantziarrak bidaltzeko asmoz. Kosroesek Petra, eskualdean Bizantziok zuen hiri nagusia, okupatu zuen ejertzitu bat bidali zuen. Justinianok Belisariori arazoa argi zezala agindu zion eta pertsiarren ofentsiba gelditzera bidali zuen. 545. urtean Pertsian zehar edatu zen peste izurriteak gudaren orekatzea ekarri zuen, azkenean Pertsia eta Bizantziok bost urterako bake ituna sinatu zuten. 548. urtean pertsiarrak deitu zituen errege berberak, Gubazesek, misiolari zoroastrikoen eta pertsirren jokaerak nazkaturik oraingoan pertsiarren kontra matxinatu zen Justinianoren laguntza eskatu zuelarik. Beste fronteetan bakea bazen ere Kaukasoko eskualdean bi inperioak gerran zirauten. Kanpainak luze joko zuen. Azkenean 561. urtean bi inperioek beste askotan lez gerra amaigabeak nekaturik bake itun zabalago bat sinatu zuten non bizantziok dirutza ikaragarri bat eman zion pertsiari eta Kaukasotik haruntzago kristautasuna sustatzeari uko egin zion.
[aldatu] Eslabiar eta Bulgariarren aurkakoak
Eslabiarrak presio asko jasan zuen germaniar tribuen eta eurasiako estepetatik zetozen herri nomaden arteko lurraldean bizi zen herria ziren. Eslabiarrak egoalderuntz migratuz joan ziren balkanetako penintsula erasotzen hasi ziren arte. Eslabiarrekin batera bulgariarrak iritsi ziren, hauen jatorria errusiako estepetan legoke. Aspaldi herri germaniarrek eraso zituzten bezala oraingoan bi herri hauek ziren balkanetan heuren lekua hartu nahian zebiltzanak. Iliriko Mundo eta Germano generalek eslabiar eta bulgariarren lehen erasoei aurre egin bazieten ere 540. urte inguruan bulgariarrek eskualde grekoetaraino iritsi zen inkurtsio bat burutu zuten Korintoko istmora iritsi zirelarik. Botin bila antolatutako espedizio askoren lehena izan zen, ez zuten orohar kalte handirik sortzen baina kezkagarriak ziren hala ere. Eslabiarrak bestalde beste eraso batean Dirrakioraino iritsi ziren. Kotrigureak, aurrekoen orbitako beste herri baten, erasoak hala ere bortitzagoak izan ziren, ohizkoa baino hotzagoa izan zen negu batean izozturiko Danubioa gurutzatu zuten eta Mesia eta Eszitiako eskualdeetan sarraskiak eragin ostean Traziaraino iritsi ziren ia inork kontra egin ez zielarik. Kotrigureak Trazian zirela bi taldetan banandu ziren eskualdea obeago sakeatzeko asmoz. Zabergan, kotrigur bulgariarren buruzagia, Konstantinopoliseraino bertaraino 7.000 zaldunekin iritsi zen. Justinianok indarrez erretiraturiko Belisariori azken aldiz laguntza eskatu zion. Belisariok hainbat eta hainbat alditan bezala etsaiak garaitu zituen eta kuligureek heuren domeinura itzuli behar izan zuten.
[aldatu] Kristautasunaz beste erlijioen jazarpena
Justiniano kristautasuna egiazko erlijio bakarra zela uste zuen eta gainontzeko sinesmenak gogorki jazarri zituen. Kristautasunaren barne doktrina eta ebangelioen intrepretazio bakarra zela uste zuen, ortodoxiak zioena, eta monofisisimoa bezalako heresiak deuseztu nahian aritu zen. Justinianok Konstantzio II.aren politika erlijiosoaren ildotik ortodoxia jarraitzen ez zutenen jazarpenarekin jarraitu zuen. Esandakoaren adibide ditugu Codex Iustinianusak biltzen zituen antzinako kultura helenistikoaren ohitura eta erritoak debekatzen zitituzten bi legeak (Cod., I., xi. 9 eta 10). Garai hartako testigantzen arabera (Juan Malalas, Teofanes eta Efesoko Juanenak besteak beste) gentilen, hau da kristau ez zirenen, kontrako bortitzkeria salatzen dute baita klase altuetako kideen artean.
Jazarpenaren adibide gogoangarrietako bat 529. urtean inperioak Atenasgo Akademiaren kontrola hartu zuenean horrela pentsamendu helenistikoaren sustengu nagusia suntsitu zelarik. Platon filosofo klasikoak k.a. 361. urtean sorturiko akademiak eragin handia izan zuen greziako kulturan, bizantzioren agintean zehar instituzio dekadente batean bihurtu bazen ere filosofia klasikoaren sinboloa baitzen. Gentilak gogorki jazarri zituzten: Efesoko Juanek Asia Txikian 70.000 gentil kristautu zituela dio besteak beste. Herri pagano ugari aldatu zen kristautasunera hala nahi izan zutelako zenbaitek eta jazarpenaren beldurrez besteak: heruloak , Don ibai hertzean bizi ziren hunoak , abasgioak eta tzaniak gehientsuenak Kaukaso eskualdeko herriak.
Libiako Augilan jarraitzen zuten Amonen kultoa debekatua izan zen baita Fileko uhartean, Niloaren lehen urjauzitik gertu, burutzen ziren Isisen ingurukoak . Inperioak misioak sustatu zituen, besteak beste Julian presbiteroa eta Longino gotzainak Nabateoenera joan ziren misionari lanetan kristoren esanaren berri ematera. Justinianok Yemengo lurraldean kristautasuna sustatzearren apaiz egiptoar bat buru zuen misioa bidali zuen etab.
Juduek ere jazarpena jasan zuten, beren eskubideak mugatu zituzten , askatasun erligiosoa mugatu zieten , hebreoa sinagogetako erritoetan erabiltzea eragotzi zieten. Agintariaren aginduei muzin egin ezkero juduei zigor fisikoa, herbesteratzea edota jabetzen konfiskatzea zetorkien. Belisario bandaloen kontra aritu zenean Boriumgo, Sirte Handitik gertu, juduak Belisarioren kontra aritu ziren, jokaera horren zigorra indarrez kristau bihurtu eta heuren sinagoga eliza bihurtzea izan zen .
Samaritanoak izan ziren Justinianoren kontra erresistentzia erlijioso handiena sustatu zutenak ez baitzuten kristautasunaren inposaketa ametitzen behin eta berriz matxinatu zirelarik. Nahiz eta Justinok hauen kontrako legeak idatzi bere aginte bukaeraaldera samaritanoek Samarian bizi ziren kristauei erasotzen hasi ziren. Justinianok manikeoak ere jazarri zituen herbesteratze eta heriotz zigorraren mehatsupean . Konstantinoplan bertan behintzat behin zenbait manikeo exekutatu zituzten Justiniano beraren aurrean: batzuk erreta eta beste zenbait itorik .
[aldatu] Politika erlijiosoa
Erlijioaz kanpoko gaietan bezala Justinianok erlijioaren inguruko gaiei buruzko legeak idatzi zituen bere ideia erlijiosoak jarrai zitezela bermatzeko. Agintearen hasieran Hirutasun eta Enkarnazioaren inguruko bere ikuspuntua lege bihurtu zuen herejeei zigorra ezartzeko mehatxuarekin. . Bere asmoa lege bidez ortodoxiaren kontrakoei kargu publikoen lorpena eragoztea zen . Nizea-Konstantinopolisgo kredoa elizaren ezaugarri bihurtu zuen eta ordurartean izandako lau kontzilio ekumenikoek esana lege bihurtu zuen . 536. urtean ospatu zen Konstantinopoliseko Bigarren Kontziliora joandako apezpikuek elizak inperioaren nahien kontrako erabakirik hartzerik ez zuela onartu zuten , kontzesio honen truke agintariak elizaren pribilegioak defendatu zituen beti eta monjeen boterea areagotu zuen.
Justinianoren jarrera despotikoa izan zen eta Codex eta Novellaeak elizaren kudeaketan erregulatzen duten lege ugari jasotzen dituzte nolabait elizaren legeak idatzi zituela esan daitekeelarik. "Legetu" zituen gauzen artean ondorengoak leudeke: gotzain, apaiz eta abateen aukeraketa, monjeen betebeharrak, kleroaren erresidentziaren baldintzak, zeremonien nondik norakoak, gotzainen ahalmen eta jurisdikzioa etab. . Justinianok Konstantinopoliseko Hagia Sofia eliza berreraiki zuen Nikako matxinatuek suntsitua izan baitzen. Hagia Sofia berria Konstantinopoliseko eliza ortodoxoaren sinbolo eta monumentu nagusi bihurtu zen, kapera eta aldare ugari, urreztaturiko kupula itzela eta sekulako mosaikoak baititu oso monumentu gutxiren parekoak egia esan.
[aldatu] Ekialde eta mendebaldearen arteko harremanak
V. mende erdialdetik aurrera inperioaren eta Aita Santuaren harteko erlijio eta politikaren inguruko hika mikak zeharo hareagotu ziren. Kalzedoniako Kontzilioan fakzio erlijiosorik ez mintzearren ez zen inongo doktrinaren aldeko erabakirik hartu. Neutraltasun honek jarrera erradikalak zituztenak asaldatu zituen bereziki oso kontrajarriak ziren mendebaldeko ortodoxiaren aldekoak eta inperio hego-ekialdeko monofisistak. Aitasantua ordezkari zuten mendebaldekoek ez ziren hala ere gehiegi haserretu ekialdean gertatu zirenekin alderatzen baditugu. Siria eta Egiptoko probintzietan disidentzia monofisista indartsua bizi zen intelektualki oso maila gorenekoa gainera eta ez zuten erromako eliza katolikoarekin zerikusirik izan nahi. Azkenean erdibideko politikak, asmoa zintzoa bazen ere, ez zuen inperioaren batasun erlijiosorik lortu, Trinitatearen izakera bateratua defendatzen zutenek erromako Aita Santua zuten bozeramaile kristoren baitan izakera bakarra zela ziotenek berriz ekialdeko patriarketan. Handik aurrerako inperioaren historian zenbait agintarik ekialdera jo zuten, besteek Erromara eta guztiek Justinianoren antzera ezin izango zituzten sekula guztiak baretu. Monofisismoaren hika-mika desagertu zenean patriarka boteretsuena zein ote zeneko eztabaida politikoa hasi zen eta gaurdaino ekialdeko Eliza Ortodoxo eta Eliza Katoliko Erromatarra bata bestearengadik aldenduz joan dira.
Justiniano 518. urtean bere osaba Justino I.a tronuratu izan bezain laister 483. urtetik aurrera Erroma eta Bizantzioren arteko eztabaidagai nagusi izan zen monofisismoa deuseztu nahi izan zuen eta Erromako Aitasantua kristauen arteko autoritate erlijioso gorena zela aitortu zuen . Aitorpen honek ekialdeko kleroa asaldatu zuen. Aita Santuaren gorentasuna aitortu bazuen ere despotikoki jardun zuen bere garaiko Aita Santuekin aritzerakoan, Silberio eta Birgiliorekin hain zuzen ere. Justinianoren politika erlijiosoaren helburua Erroma eta Bizantzioren arteko batasuna lortzea izan zen nahiz eta zenbaitetan ekialdekoak baretzeko zenbait kontraesan burutu zuen. Helburua sekula lortu ez bazuen ere mendebaldeko elizaren errespetua lortu zuen. Justinianoren politika erlijiosoaren adibide kontrobertsia teopaskitaren inguruko erabakia izan zen: 533. urtean ortodoxiaren aldeko azaldu zen Antiokiako Sebero patriarkaren ordezkariekin buruturiko konferentzia batean.
Kontrobertsia teopaskita argitu zuenean guztien atseginerako erabakia hartu zuen eta behingoz monofisistak baretu zituen, oso gogorra izan baitzen hauekin aginte hasieran monje eta gotzain monofisistak jazarri zituelarik eta orduz geroztik asaldaturik zebiltzan. Juan II.a Aita Santuak inperioaren ortodoxia aitortu zuen inperioaren politika bermatuz. Honez geroztik Justinianoren helburua monofisisten begihona irabaztea izan zen, betiere ekialdekoak kezkatu gabe. Hala ere Justinianok aginte amaieraaldera hartu zituen monofisisten aldeko erabakiak nahiko apalak izan ziren aldaketa handirik burutu ez zuelarik. Teodora enperatrizak monofisisten aldera sustantzen bazuen ere Justiniano I.a monofisista eta inperioaren arteko ezinikusiaren eragile nagusietakoa dugu, ostera ezinikusi honek Siria eta Egiptoko probintzien eta hiriburuaren arteko erlazioa hoztu zuen eta honek mesede handia egin zien urrengo mendeetan probintzia hauek inbaditu zituzten guztiei.

Summary:
Justiniano I.a, latinez Flavius Petrus Sabbatius Iustinianus (483ko maiatzaren 11 - 565eko azaroa), Bizantziar Inperioko edota Erromako Ekialdeko Inperioko agintaria izan zen, 527ko abuztuaren 1etik karguan hil zen arte. Bere jeneral zen Belisariusen eskutik berebiziko konkistak lortu zituen nahiz eta bereziki garaiko legediari egin zizkion ekarpenengatik den oroitua. Legeak bildu eta birmoldatu zituen. Hil zenean bere iloba Justinok jaso zuen agintea Justino II.a agintari izenarekin.
Zenbaiten arabera Erromatar Inperioaren azken agintaria litzateke eta Eliza Ortodoxoak saindutzat du, haren eguna azaroaren 14an ospatzen dena.


[aldatu] Diseinua eta eraikuntza
Periklesen ekimenez eraiki zuten Fidias eskultorearen zuzendaritzapean. Azken honen ardura izan zen gainera eraikinaren dekorazioa. Arkitektoak Iktinos eta Kalikrates izan ziren.
Eraikuntza lanak k.a. 447. urtean hasi ziren eta lanik gehienak k.a. 438. urterako amaituak zeuden, baina apainketak k.a. 433. urtean bukatu ziren.
Nahiz eta handik gertu dagoen Hefestoren tenplua egoera hobean mantentzen den, Partenoia, John Julius Norwich idazle eta telebista aurkezle britainiarraren hitzetan, "sekula eraiki den tenplu doriarrik perfektuena da. Antzinaroan ere, miretsiak ziren arkitekturaren ikuspuntutik ekarritako hobekuntzak, bereziki, estilobatoaren kurbaturaren, naos-eko pareten estutzearen eta zutabeen entasiaren arteko oreka". Estilobatoa zutabeak mantentzen dituen plataforma da. Apur bat okertzen da gorantz, arrazoi optikoengatik. Entasiak zutabeek duten zabaltze txikiari egiten dio erreferentzia, izan ere, oinarrian estuagoak dira, gora begiratzean sortutako efektu optikoari aurre egiteko. Kurbatura guzti hauen helburua Partenoiak benetan duena baino itxura simetrikoagoa agertzea da.
Azkeneko eskaileran neurtuta, oinarria 30,9 m zabal eta 69,5 m luze da. Cella-k 29,8 metroko luzera eta 19,2 metroko zabalera ditu eta bi doriar zutabe ilara ditu, teilatua eusten dutenak. Kanpoaldeko zutabeek 1,9 metroko diametroa eta 10,4 metroko altuera dute. Ertzetako zutabeen diametroa apur bat handiagoa da. Estilobatoak 60 mm-ko kurbatura du ekialdean eta mendebaldean eta 110 mm-koa iparralde eta hegoaldean.
[aldatu] Dekorazioa
Partenoia, bai barrutik, eta bai kanpotik, marmolezko irudiz apaindurik dago. Hauetariko bakan batzuk gordetzen dira oraindik, baina gehienen deskribapen zehatzak daude. Ekialdeko frontoian (tenpluaren aurrealdean eta atzealdean, zutabeen gainean dagoen hiruki itxurako zatia), Atenearen jaiotza deskribatzen da. Mendebaldeko frontoian Ateneak eta Poseidonek Atika eskualdeagatik izan zuten borroka dago irudikatua.
Tenpluaren lau aldeetako erlaizpean (zutabeen eta frontoien artean) metopak ikus daitezke. Hauetan hegoaldean lapiten eta zentauroen arteko borroka ikus daiteke, ekialdean jainkoen eta erraldoien artekoa eta mendebaldean greziarren eta amazonen artekoa. Iparraldean, badirudi Troiako gerrari buruzko irudiak egon zitezkeela.
Barrualdean, frisoak Panatenea jaietako prozesioa irudikatzen zuen hiru aldetan eta Panteoiko jainkoak laugarrenean. Badakigu tenplua, edo behintzat honen atal batzuk, kolore biziz egon zela margotua, adituak erabilitako koloreei buruz ados jartzen ez badira ere. Dakiguna da sabaia urdin iluna zela.
Tenpluaren barnean Fidiasek egindako Atenearen estatua erraldoi bat zegoen: Boliz eta urrez egindako artelan honek 12 metroko altuera zuen eta 1200 kg urre erabili ziren egiteko.
[aldatu] Historia
Partenoia antzinako Greziako erlijio tenplurik garrantzitsuena izan zen k.o. IV. mendera arte, ordurako Atenas Erromatar Inperioko hiri txiki bat besterik ez bazen ere. K.o. V. mendean Atenearen estatua Konstantinoplara eraman zuten eta han desagertu egin zen.
Handik gutxira Partenoia eliza kristau bilakatu zen, bizantziarren lehendabizi eta katolikoa gero. Horretarako, zenbait zutabe eta pareta kendu ziren eta abside bat eraiki zen. Nahitaez, hainbat eskultura galdu zen.
1456. urtean Atenas otomandarrek konkistatu zuten eta Partenoia meskita bilakatu zuten. Otomandarrek, orokorrean, antzinako monumentuak errespetatu zituzten, ez zituzten suntsitu. Egindako aldaketa bakarra minarete bat gehitzea izan zen.
1687an jasan zuen suntsiketarik handiena, veneziarren erasoarekin. Otomandarrek bolbora gordailu gisa erabili zuten tenplua. Veneziarren eraso batek Partenoia leherrarazi zuen, kalte handiak eraginez eta zati bat eraitsiz. Honen ondoren eraikina ez zen berriro erabili.
1801ean Konstantinoplako enbaxadore britainiarrak Sultanaren baimena lortu zuen Akropoliko piezak zenbatu eta banatzeko, eta beharrezkoa izanez gero, eraikin berriak eraitsi eta bertatik eskulturak kentzeko. Topatzen zituen eskultura guztiak hartzeko baimen moduan interpretatu zuen eta eraikinetik nahiz lurretik, pieza asko eraman zituen British Museumera.
[aldatu] Gaur egun
Elgin enbaxadoreak eramandako eskultura horiek oraindik ikusgai daude aipatutako museoan. Parisko Louvre museoan eta Kopenhagen ere aurki daitezke Parteoiko piezak.
Geratzen direnetako gehienak Akropoliko museoan daude, Partenoitik metro gutxi batzuetara, eta bakan batzuk Partenoian bertan.
Greziako gobernuak urteak daramatza British Museumari aipatutako piezak bueltatzeko eskatzen. Museoak uko egin dio behin eta berriz eskakizun honi, eta momentuz, Erresuma Batuko gobernuak ez du indar gehiegirik egin legea bete dadin.
Minaretea 1832an kendu zen, independentzia lortu zenean. Gainera, akropolian zeuden Erdi Aroko eraikinak eraitsi ziren.
1975. urtean akropoliaren berreraikuntza hasi zen, Europar Batasunaren laguntza ekonomiko eta teknikoari esker. Adituek kontu handiz informazioa bildu eta eredu informatiko berriei esker harri bakoitzaren jatorrizko kokapena zehaztu dute. Askotan, aurrez eginiko berreraikuntzak okerrak zirenez, hauek konpondu behar izan dira.
Eraikinak 1687ko eztandaren aurretik zuen itxura berreskuratuko ez duen arren, honen eragina gutxituko da. Pieza berriak egiten ari dira jatorrizko harrobi beretik ateratako marmola erabiliz.
Gaur egungo arriskurik handiena kutsadura da. Atenas ikaragarri hazi da azken hamarkadetan eta trafikoak eta euri azidoak serioski mehatxatzen dituzte geratzen diren eskulturak eta tenplua bera.
[aldatu] Bitxikeriak
Estatu Batuetako Nashvillen bada 1:1 eskalako Partenoiaren erreplika bat, 1897an eraiki zutena lehen aldiz aldiko erakusketa baterako. Ondoren, 1920-1931 urte bitartean modu egonkorrago batean (hormigoizko egituraz) berreraiki zuten. Ustez jatorrizkoak ziren margoekin apainduta dago.
[aldatu] Ikus, gainera
[aldatu] Kanpo loturak
 Koordenatuak: 37°58′17.39″N 23°43′35.69″E / 37.9714972, 23.7265806 (Partenoia)

Summary:
Partenoia (grezieraz Παρθενών, Parthenón) Atenaseko akropolian kokatutako greziar tenplua da, Atena jainkosari eskainia eta doriar ordenakoa. Antzinako Greziako monumenturik garrantzitsuena da eta munduko eraikinik ederrenetako bat. Pertsiarrek K. a. 480-479 urtean suntsitutako eraikin baten gainean egina dago, Aurre-Partenoia izenez ezagutua eta Mediar Gerrak baino lehen eraikia.
Tenplua izateaz gain, gerora Atenaseko inperio bilakatuko zen Deloseko Ligaren altxorra gordetzen zen bertan.


[aldatu] Jatorria
Musika kultura ezberdinen bategitetik sortu zen rock and rolla. Trukean, rockak kultura horien gainean bere eragina ere izan du, gaur egun rock musika garatzen duen hartu-emaneko prozesua sortuz. Ameriketako Estatu Batuetan jaioa, berehala hedatu zen mundura. Arrakastak rock and rollaren definizioa ere zabaldu eta lausotu zuen.
Ameriketako Estatu Batuetan 1950eko hamarkadaren erdian jaio zen rock 'n' rolla. Chuck Berry, Little Richard, Bo Diddley edo Fats Domino artista beltzek beltzentzat jotzen zuten. Arraza auzia oso markaturik zegoen garaiko dantzalekuetan eta agintari batzuen buruetan.
Rock and rollaren onarpen Britania Handian genero berriaren gaineko zaletasuna piztu zen, eta artista propioak sortzen hasi ziren. Geroago The Beatlesera laburtzekoa zen izena, 1960an The Fabulous Silver Beatles zen, Buddy Hollyri egindako omenaldia.
[aldatu] Surf musika
Rockabilly soinua AEBetako mendebaldera hedatu zen, ia-ia instrumentu hutsezko surf musika sortuz, surf kultura rock and roll kulturaren aurkaritzat jotzen bazen ere. Dick Dale edo The Surfaris gisako musika taldeek erritmoa bizkortu, perkusioa berritu, eta gitarra elektrikoen soinuak prozesatu zituzten. Beste talde batzuek, hala nola The Beach Boys, Mr. Shears and the Wavettes edo Jand and Dean, berriro erritmoak moteldu zituzten. Ahots harmoniak gehituta, California Sound deritzona sortu zuten.
[aldatu] Rocka Britania Handian
Jazz mugimenduak blues musikariak erakarri zituen Britania Handira. Lonni Donenganen 1955eko “Rock Island Line” kantak eragin handia izan zuen, eta talde andana sortu ziren irla osoan, tartean John Lennonen The Quarry Men, 1957ko The Beatlesen aurrekaria. Arraza oztoporik gabe, Britania Handian rock and roll mugimendu ederra garatu zen.
Cliff Richardek lortu zuen rock ‘n’ roll britaniarraren lehen arrakasta “Move it” kantarekin. Rock ‘n’ rolla pop arinean eta baladetan galtzen ari zela, rock talde britaniarrek amerikar zuriek baino sutsuago jotzen zuten. 1962rako, Britania Handiko rock eszena abiaturik zegoen. AEBetako soul, rhythm and blues edo surf musikaren eragina zabala zen oso. Baina euren rock sormenak tartekatzen hasi ziren, gero eta musika konplexuagorekin.
The Beatlesek irudi, musikagintza eta nortasunaren nahasmen erakargarria bildu zuen. 1962rako Rolling Stones, The Animals eta The Yardbirdsekin batera, blues musikaren eragina erakusten zutenetako bat zen. 1964rako, The Kinks, eta geroago The Who, Mod estiloaren irudia ziren. Hamarkadaren bukaerako, rock talde britaniarrak drogen azpikulturako psikodelia musikaren generoetan aurrerapausoak ematen hasi ziren.
Britania Handiko arrakastaren ondoren, AEBetan zehar tamaina handiko bira prestatu zuten The Beatlesek, Beatlemania izeneko zoratzeko moduko zaletasuna ezezaguna sortuz. Horren ildoan, beste talde britaniarrek ere AEBetara jauzi zuten, batik bat Rolling Stones, The Animals eta The Yardbirds.
[aldatu] 1960etako garage rocka
Inbasio britaniar horrek tokian tokiko eszenatokietan eta grabaketa merkeetan jotzen zuten imitatzaile andana sortu zituzten. Geroago, mugimendu hau garage rocka deitzekoa zen. Generoko talde hoberenetakoak The Sonics, ? & the Mysterians, edo The Standells ziren.
[aldatu] Azpikultura baten garapena (1963-1974)
1950eko hamarkadaren bukaeran bai AEBetan bai Britania Handian gerra kontrako mugimenduak (batez ere bonba nuklearraren aurkako) sortu ziren. Bien kasutan, jazz eszenarekin eta folk mugimenduarekin harremanetan zeuden.
[aldatu] Bob Dylan eta folk rocka
Folk eszenak lotura estuak zituen Britania Handia eta AEBen artean. Bietan bazeuden jogailu akustikoak, kanta tradizionalak eta mezu soziala zuten blues musika gustoko zituzten folk zaleak. Woody Guthrie aitzindaria izanda, Bob Dylan mugimenduaren bihotza bilakatu zen. Blowin’in the Wind edo Master of War abestiak “protesta kantak” zalego zabalagoari iritsi ziren.
The Byrdsek ere, Mr. Tambourine Man gisako abestiarekin, folk rocka (baita psikodelia rocka ere) garatzeko lagundu zuten. Neil Youngen sormen lirikoek eta gitarra elektrikoen mugimenduek folk rockaren aldaera sortu zuten. Simon & Garfunkel, The Mamas & the Papas, Joni Mitchel edo The Band dira beste folk rock artista nabarmenak.
[aldatu] Psikodelia rocka
Psikodelia folk eszenan hasi zen. Holy Modal Roundersek izena sortu zuten 1964an. Estiloa Vietnamgo gerraren oposizioarekin lotu zen.
Britania Handian, Pink Floydek underground kulturan 1965etik garatu zen psikodelia. Soft Machine taldea 1966an osatu zen. Donovanen Sunshine Superman aurreneko psikodeliaren arrakasta izan zen. The Beatlesen 1966ko Revolver albumen Tomorrow Never Knows eta Yellow Submarine psikodelia abestiak badaude. The Beach Boysek Pet Sounds kaleratu zuten AEBetan.
1967ko urtarrilean The Doorsen lehen diskoa plazaratu zen. Urte horretan beste talde aitzindari batzuek berea atera zuten: The Beatlesen Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band ekainean, eta urtearen bukaerako Pink Floyden The Piper at the Gates of Dawn zein Creamen Disraeli Gears.
[aldatu] Progressive rocka
Rocka gitarra-baxua-bateria hirukotetik haratago joan zen. Lehen, talde batzuek saxofoiak eta teklatuak erabili bazituzten ere, orain The Beach Boysek eta The Beatlesek (eta haien lidergopean beste askok) instrumentu berriekin jotzen zuten, batzuetan haize arloarekin, korda arloarekin zein orkestra osoarekin. Abestiak hiru minutu baino luzeago irauten hasi ziren. Garai batean jazzari edo orkestratutako pop musikari mugaturik zegoen egitura konplexuak gero eta gehiagotan entzuten ziren.
Musika klasikoa, elektronikoa, experimentala nahiz jazza nahastuta, progressive rocka (edo Alemaniako eran krautrocka) deitutakoa sortu zen. Progressive rocka garbia eta polita edota atonala eta kakofonikoa izan zitekeen, konplexua edo minimalista, eta askotan kanta berean. Batzutan rocktzat hartzea ere zaila zen. Generoko talde nagusiak Electric Light Orchestra, Pavlov’s Dog, King Crimson, Caravan, Jethro Tull, Genesis, Gentle Giant, The Nice, Yes, Gong, Emerson, Lake & Palmer, Soft Machine, Steve Hillage, Barclay James Harvest, Magma, Camel, Can, Pink Floyd, Rush, Faust edo Dream Theater.
[aldatu] Heavy metalaren jaiotza
Britania Handiko bigarren olatu batek ospea erdietsi zuen garai honetan. AEBetako blues musika zuten oinarri, baina emanaldiek era ikusgarria eta handikoia hartu zuten. Cream, Led Zeppelin, Deep Purple edo Black Sabbath dira blues rock gogor horren aurreko ereduak. Guztiek eragin handia izan zuten heavy metal deitzekoa zenaren gainean.
[aldatu] 1970eko hamarkadako generoak
[aldatu] Arena rocka
The Beatles, The Rolling Stones edo The Who gisako taldeak zuzeneko emanaldietarako estadioak (arena izena dute AEBetan) erabiltzen hasi ziren publikoa hain jendetsua zen eta. Heavy metal eta progressive rockaren ospea handitu ahala diskoen salmentak igo ziren. Entretenimendu konpainiek Queen, Pink Floyd, Genesis, eta geroago Boston, Styx, Foreigner eta Journey bezalako musika taldeak arena rockaren labelpean jarri zituzten. Arena rock mugimendua hurrengo hamarkadetako power poparen aurrekaria bihurtzekoa zen.
[aldatu] Soft rocka
Rock musikak soft rock (edo rock biguna) garaia ere bazuen. The Partridge Family, The Cowsills, The Osmonds edo The Archies ziren horrelako taldeetako batzuk. Beste talde batzuek, -Manilow, Olivia Newton-John, Eric Carmen, Bread, The Carpenters, Electric Light Orchestra eta England Dan & John Ford Coley besteak beste- orkestrazio handiagoa gehitu zuten. Soft rockean sartzekoak diren beste artista etzutetsuak Neil Diamond eta Barbra Streisand dira.
[aldatu] Hard rockaren sorrera
Bitartean, Queen, Led Zeppelin, Black Sabbath, AC/DC, Aerosmith, REO Speedwagon, ZZ Top, Van Halen, Golden Earring, The Rolling Stones edo Peter Frampton gisako artistak AM irratietan batik bat entzuten ziren.
[aldatu] Disco, punk eta New Wave (1973-1981)
[aldatu] Disco
Funk musika 1970eko hamarkadaren hasieran rock and rollaren eszenaren zati bat izan arren, aiseago dantzatzekoa zen erritmoa eta kanta errazagoak garatu zituen. Donna Summer, K.C. and the Sunshine Band, MFSB, The Three Degrees, The O’Jays, Barry White, Gloria Gaynor, CHIC edo The Trammps bezalako taldeek disco estiloa osatu zuten. Bat-batean, disco erritmo dantzagarria zeukaten abesti andanak arrakasta lortu zuten, eta dantzalekuak –horren aurretik Europako fenomenoa- AEBetan zehar hedatu ziren. Famatuena New Yorkeko Studio 54 izan zen, herrialdean eredua ezarri baitzuen.
Disco estilori gehien lotzen zaion taldea The Bee Gees da. Saturday Night Fever filmarentzat egindako musikak garaiko zenita markatu zuen. The Rolling Stones, Rod Stewart, Queen edo The Grateful Dead gisako korrente nagusiko taldeek discoaren erritmoa bereganatu zuten, modarekin bat egiteko nahian.
Generoaren ospeaz baliatuta, talde gehiegi uztartu zuten euren burua disco musikarekin. Bataz beste, musika horren kalitatea amildu zen. Hamarkadaren bukaerako, discoaren kontrako mugimendua sortu zen. Haren ospea galduta ere, soinu dantzagarriak iraun zuen. Disco musika, bere eran, gaur egun ezagutzen dugun hip hop musika (edo rap musika) eragin zuen.
[aldatu] Punk musika
Discoaren soinu ekoiztuegiaren zein progressive rockaren saldukeriaen (arena rocka hain zuzen ere) aurka sortu zen punka. Garage rockaren etikari zor handia dio punka;: musika ezagupen altuak ez ziren beharrezkoak, eta hiru akordeak ezagututa, aise jotzen zen punk. Haietako talde frankok gizartearen gehiengoa astindu nahi zuen. Haien ustez, arbuiatzen zuten disco kultura irribarretsua eta biguna 1960ko hamarkadako “peace and love” (bake eta amodioa) iraultzaren ondorioa zen.
Richar Hell, Television, Patti Smith, The Ramones, Talking Heads eta beste punk talde batzuk eszenatokira igo ziren eta musika eraberritu zuten. Baina punka estetika mugimendua baino gehiago izan zen. The Ramones talde eredugarriaren oldarkeria apolitikoa bazen ere, mugimendu intelektuala zen.
Ingalaterran The Sex Pistolsek ezarri zuten AEBetakoa baino bortitzagoa zen eredua. Izenak ere ezohikoak ziren: Johnny Rotten (Johnny Ustela) eta Sid Vicious (Sid Biziotsua). Britania Handiko establisment delakoaren kontra aritu ziren buru belarri, “Anarchy in the U.K.” eta “God Save the Queen” (“Anarkia Britania Handian” eta “Jainkoak erregina salba dezan” –Ingalaterrako hereserkiaren izena) kantek erakusten duten bezala. The Sex Pistolsek The Clash gisako talde politikoei bidea solatu zieten. The Clashen ikusmoldea hain nihilista ez zen, baina bai idealistagoa eta zabalki politikoagoa.
[aldatu] New Wave eta post-punka
Arte ukitua zuten talde irakurriagoak, Talking Heads eta Devo gisakoak, punk eszenan sartzearekin batera, arte eta unibertsitate munduko jendea erakarri zuen punkak. New Wave izena eman zieten hain punkak ez ziren talde haiei.
Punka mugimendu soziala bazen ere, salmentaren aldetik edo korronte nagusiko irratsaioetan arreta eskasa bereganatu zuen. Discoa eta album formako rocka estilo nagusiak izaten ziren. Diskoetxeko exekutiboak, punkak liluratuta ere, New Wave errazagoaren ahalmenaz ohartu ziren. Estilo honekin lotura txikiena zeukan edozein taldea kontratatu nahian, The Cars edo The Go-Go’s gisako pop taldeak New Wave arropaz jantzi zituzten. Beste talde batzuek, The Policek edo The Pretendersek bezala, New Waven hasita, karrera luzea eta arrakastatsua erdietsi zuten.
1982 eta 1985 bitartean, New Wavek bide erromantikora jo zuen, Kraftwerkek eta Gary Numanek eraginda. Depeche mode, Duran Duran, Erasure, A Flock of Seagulls, Psychedelic Furs, Talk Talk eta Eurythmics izan ziren horietako talde batzuk. Sintetizatzailea izan zen garaiko jogailu nagusia, eta talde batzuentzat, bakarra.
Ingalaterran, punkak post-punka eragin zuen. New Wave izena ere ematen bazaion arren, post-punka ausartagoa eta artistikoagoa zen. 1978an, The Sex Pistolsen John Lydon (Johnny Rotten) abeslari ohiaren Public Image Ltd. taldeak eman zion hasiera mugimenduari. Joy Division, Siouxsie & the Banshees, The Fall, Gang of Four edo Echo & the Bunnymen gisako taldeek berehala egin zuten bat. Hala ere, post-punkean sortu zen talderik arrakastatsuena Irlandako U2 izan zen. Hamarkadaren bukaerako munduko talde handienetakoa zen.
[aldatu] Rockaren aniztasuna 1980ko hamarkadan
1980ko hamarkadan, rockaren era berriak sortu ziren: Britania Handian heavy metalaren New Wave korrontea, esaterako. Eddie Van Halenek rock gitarrari soinu berriak atera zizkion. Van Halenen David Lee Rothek zein Queenen Freddie Mercuryk abeslariaren papera arte mailara igo zuten. Aldi berean, New Wave-pop taldeek ospetsu jarraitu zuten. AEBetako rock bihotzak zale andana bereganatu zuen, Bruce Springsteen eta Bob Segeren kasuek erakusten duten bezala. Mundu osoko folk musika rock and rollarekin nahastu zen, Paul Simon eta Peter Gabrielek zabaldutako bideari jarraiki.
[aldatu] Hard rocka eta glam metala
1970eko hamarkadaren bukaera arte, heavy metala ilunpean zegoen. Hard rock talde gutxik, Queen, AC/DC, Led Zeppelin edo Aerosmithen kasuetan bezala, zalego ederra lortu zuten. Alabaina, musika kritikariek generoa arbuiatzen zuten, eta ohiko entzuleek beste estiloak hobesten zituzten, hard rocka arrarotzat jotzen zutelako.
Hala ere, 1978an, Van Halenen izen bereko estreineko diskoak egoera irauli zuen. Energia handiko rockaren garaia sortu zen. 1980ko hamarkadako rock generorik arrakastatsuena glam metala izan zen. Aerosmith, The Sweet, Deep Purple edo Black Sabbath gisako taldeetan oinarrituta, Mötley Crüe, W.A.S.P. edo Ratt moduko taldeek, haien bizitzeko era, hilea, makilajea eta janzkera zirela-eta, ospea lortu zuten. Kantak olkarkorrak ziren, sexuan, zurrutean, drogetan-eta oinarriutako letrekin.
Hamarkadaren erdirako, glam metal orok bi kanta nagusi zituen. Bata hard rockaren moduko hereserkia, eta, bestea, balada bat, erritmo motelagokoa, baina taldearen gainerako kanten bezain boteretsua eta ozena.
1987an, glam metalaren bilakaerak estiloa eraberritu zuen betiko, L.A. Guns, Faster Pussycat, eta, batez ere, Guns ‘n’ Rosesek eraginda. Appetite for Destruction euren estreineko albumez geroztik talde arrakastatsua bihurtu zen. Glam metalaren desagerralira arte (1990eko hamarkadaren hasieran) Guns ‘n’ Rosesek hard rockaren eredua ezarri zuten, eta punk zein bluesen eragina gehitu zion.
[aldatu] Alternative musika eta indie mugimendua
Alternative musika (musika alternatiboa) 1980ko hamarkadaren hasieran sortu zen musika korronte nagusitik kanpo geratzen ziren taldeak sailkatzeko. Alternative labela zeukaten taldeak ez ziren irrati nagusietan entzuteko errazak. Hala ere, punkari zorrak batzen zuen estiloa. Hamarkada horretako talde garrantzitsuak R.E.M, Sonic Youth, The Smiths, Pixies, Hüsker Dü, The Cure –besteak beste- izaten ziren.
Diskoetxe independientetan mugatuta, underground musika korronte ederra sortu zen irrati eta aldizkari independienteei nahiz ahoz ahoko berriei esker. Salmenten aldetik inork emaitza izugarririk lortu ez arren, hurrengo belaunaldiarenganako eragina erabakigarria izan zen. Hurrengo hamarkadan AEBetan grungeak eta Ingalaterran Britpopak erdietsitako arrakastak alternative musika korronte nagusira eraman zuten.
[aldatu] Alternatiboa nagusi bihurtuta (1990eko hamarkada)
[aldatu] Grungea
1980ko hamarkadaren bukaerako, hard rocka eta glam metala nagusitzen ziren rock irratietan. MTVren etorrerak estiloa edukia baino garrantzitsuago zenaren pertzepzioa ekarri zuen. Horren desatseginez, musikari gazteek glam metal zein arena rockaren kontra jo zuten, amorruak eramandako musika sortuz. Seattle hiria izan zen grunge izeneko estilo honen habia.
Punka eta garage rocka eragin handia izan zuten Mudhoney eta Nirvana gisako grunge taldeengan. Alice in Chains eta Soundgardenengan, aldiz, aurreko heavy metalak eragin zuen. Grungea Seattle inguruetako fenomenoa zen harik eta Nirvanaren Nevermind diskoak sortu zuen lurrikara arte (1991). Melodikoxeagoa eta ekoizpenaren aldetik osatuagoa, Nirvana egunetik egunera eta munduan zehar arrakasta bihurtu zen. Haren aldean, gainerako estiloek zaharkituta ziruditen. Guns ‘n’ Rosesen Use Your Illusion I eta II album bikoitzaren ostean (1991), hard rock experimentala korronte nagusitik erori zen erabat.
Rock zuzenagoaren gogoa betetzerakoan, Nirvana, Pearl Jam, Stone Temple Pilots edo Soundgarden gisako taldeei ateak ireki zizkien. Pearl Jamek maila handiko arrakasta lortu zuen hasiera-hasieratik. Nolanahi ere, bigarren diskoaren ondoren, muzin egin zioten MTV eta Ticketmaster konpainiarekin promozionatzeari eta saltzeari.
Grungearen eragina zabala izan zen geografiari eta musikari zegokienez. Rock nagusiarekiko sentipen bera zeukaten orok euren estiloa entzuteko prest zegoen diskoetxeak eta zalegoak aurkitu zituzten bat batean.
Hiru urtetan grungea eta haren taldeak XX. mendeko ospetsuenetakoak bilakatu ziren. 1991n, Nirvanaren Nevermind eta Pearl Jamen Ten diskoak grungea piztu zuten. 1992, Alice in Chainsek Dirt kaleratu zuen, eta generoa are ospetsuago bihurtu zen. Hala ere, 1994ko apirilean, grungearen eszena astindurik suertatu zen Nirvanaren Kurt Cobainen heriotza (batzuen ustez, suizidioa) zela eta. Soundgardenek eta Alice in Chainsek hurrengo urteetan plazaratutako albumak arrakastatsuak izan arren, 1996rako grungearen garaia bukatzen ari zen.
[aldatu] Britpopa
Ameriketako Estatu Batuetako grungea, post-grungea eta hip-hopa gorabehera, Britania Handian 1960ko hamarkadaren musika berpiztu zen 1990ekoan, Suede, Oasis, The Verve, Radiohead, Pulp eta Blur gisako taldeen eskutik. 1980ko hamarkadako underground britaniarraren hamaika estilotik zein The Beatlesengadik zein glam metalatik eraginak elkartu eta batu zituzten Britpop izeneko mugimendu horretan.
Garai batean, Oasis eta Bluren arteko lehiak The Beatles eta Rolling Stonesen artekoa zirudien. Blur bezalako taldeek Small Faces edo The Kinksen bideari jarraitu nahi zioten bitartean, Oasisek Rolling Stonesen portaera The Beatlesen melodiarekin nahasten zuen. The Verve eta Radioheaden beste eragin bat Elvis Costello, Pink Floyd edo R.E.M. izan zen. Hala nabaritzen da Radioheaden albumik ezagunena, OK Computer izenekoan.
Oasisi “munduko talde nagusia” titulua eman zioten, 14 milioi kopia saldu baitziren munduan zehar. Alabaina, euren ospea urrituz joan zen barne hausturak eta era guztietako polemikak areagotu ahala. The Verve desegin zen barneko tirabirak zela kausa. Radiohead, berriz, ikerketa elektronikoan murgildu dira azken disketan, eta arrakastari eutsi ahal izan diote.
[aldatu] Indie rocka
1990eko hamarkadaren erdirako, “alternative” musika jatorrizko esanahiatik urrun samar zegoen, rock irratiek eta zaleek gero eta gehiago sal-erosten zutelako. AEBetan, hamarkadaren amaierako hip hop musikak alternative rockaren lekua hartu zuen. Geratzen zen tokian, pop-punka eta garbitutako grungea ziren rock forma nagusiak.
Halabeharrez edo hala erabakita korronte nagusitik at zegoena indie rockaren barnan sartu zen. Artista horiek euren musikan eta karreran kontrol osoa nahi zuten. Horretarako, batzuetan diskoetxeak propio osatzen zituzten. Promoziorako, ahoz aho hedatutako biretan edota irrati independienteetan konfiatzen ziren. Etikak esiloak baino batuta, indie rockak azpigenero franko ditu: grungeak eragindakoak Superchunk bezala, Pavement gisako talde experimentalak, edo Ani DiFranco moduko punk-folk abeslariak.
Herrialde askotan badago indie eszena zabala, talde komertzialek baino ospe txikiagokoak noski. Herrialdearen barnan badute arrakasta nahikoa, baino erabat ezezagunak mugetik kanpo.
[aldatu] Stoner rocka
Psikodelia rockak eta aurreko heavy metalaren egiturak eraginda, stoner rocka 1980ko hamarkadaren bukaeran sortu zen, Kyuss, Fu Manchu, Nebula edo Queens of the Stone Age gisako taldeen eskutik. Anplifikatzaileak distortsionatuta, stoner rocka LSDren bidaiaren edo marihuana erretzearen eskarmentua imitatzen saiatzen da. Stoner rock talde frankok 20 minutu baino luzeagoko kantak dituzte, zeinetan emozioa, abiadura eta estiloa uste baino aldakorragoa den. Stoner rocka korronte independientean sailkatzen bada ere, salbuespenak badira, nagusiak Kyuss eta Queens of the Stone Age.
[aldatu] Post-grungea eta pop-punka (1995-2000)
Kurt Cobainen heriotzarekin batera, rock and rollak aurpegi, soinu eta estilo berria bilatu zuen. Grungearen gainbeherak alternative rock taldeen bigarren olatua etortzea ahalbidetu zuen: Green Day, The Offspring, Foo Fighters, Radiohead, Creed, 311 edo Rage Against the Machine.
1995ean, Kanadako Alanis Morissette pop artistak Jagged Little Pill kaleratu zuen, eskarmentu gordineko letrak zituen diskoa. Honela, grungean hain ohikoa zen introspekzioa korronte nagusira iritsi zen. Emakumezko artistak ere nabariagoak izan ziren horren harira.
Hamarkadaren amaieran, Ameriketako Estatu Batuetako diskoetxe eta irrati konpainiak konglomeratuetan batu egin ziren. Horren ondorioz, musika homogeneoagoa da. Green Day eta Blink 182 gisako taldeek pop-punkaren eredua ezarri zuten. Aldi berean, nu metala sortzen ari zen, Kornek lehen diskoa 1994an kaleratu arren. Grungea, heavy metala eta hip-hopa nahasturik, Linkin Park, Deftones, Static-X, Disturbed eta Limp Bizkit moduko taldeek ospea lortu dute azken urteetan.
[aldatu] Egungo rocka
2000ko hamarkadaren hasieran, Napster gisako artxiboak partekatzeko lanabesez baliatuta, lapurreta masiboaren aldarrikapenak musika industria astindu zuen.
Estiloei dagokienez, garage rockaren gaineko ospea berpiztu da. The White Stripes, The Strokes, Jet, The Vines edo The Hives gisako taldeek disko eta kanta arrakastatsueak plazaratu dituzte. Oinarrietara bueltatzen den rocka deitu zaio estilo honi, hare soinu gordina dela kausa.
Emo bezala ezagutzen den pop-punka ere badago, izen horrekin denak bat etorri ez arren. Jimmy Eat World, Howthorne Heights, Dashboard Confessional edo Taking Back Sunday dira sortu diren talde nagusietako batzuk. Punk bigunetik eta 1980ko hamarkadako alternative rocketik hartzen ditu influentziak.
Retro korronteak dance-rockaren berpizkundea eragin du. Franz Ferdinand, Hot Hot Heat, The Killers edo The Bravery gisako taldeek post-punka eta erritmo elektronikoak nahasten dituzte.
Milurte berriko lehen hamarkadan hip-hop musikak gora egin du, batez ere Estatu Batuetan, 50 cent, Snoop Dogg, Kanye West, Nelly, Eminem do Jay Z gisako artisten eskutik. Ikerketa batzuen arabera, AEBetako gazteen artean (18 eta 34 urte bitartekoan alegia) hip-hopa da musika generorik ospetsuena. Rhythm and blues generoa ere berpiztu da azken urte hauetan hip-hoparekin nahastu delako. Kasu askotan gainera, zaila da rhythm and blues edo hip-hopa bereiztea. Mariah Carey , Usher edo Alicia Keys izango lirateke rhythm and blueseko artista ospetsuenetakoak. Hala ere, Mariah Carey kenduta, ez hip-hopak ez rhythm and bluesak ez dute rockak adina disko saldu. Historiako disko salduenetako zerrendan agertzen diren gehienak, rock diskoak dira oraindik.
Europan eta Australian rock salmentak AEBetan baino handiagoak dira gaur egun ere. Rapa eta hip-hopa ospetsuak badira ere, ez dute AEBetako nagusitasuna erdietsi. AEBetako talde askok, The White Stripesek, The Killersek edo The Strokesek esaterako, Britania Handian AEBetan baino arrakasta handiagoa lortu dute. Britania Handiko rock taldeak (The Libertines, Franz Ferdinand, Coldplay, Oasis, Kaiser Chiefs, Gorillaz eta Arctic Monkeys gisakoak) oraindik orain dira salduenak Britania Handian.
== Gizartearen gaineko eragina ==merda buro Rock and rollaren eragina luzea da mundu osoko gizartean. Nabaritzen da modan, zinema estiloan, sexuaren inguruko jarreretan eta alkohola edo drogen puton . Eragina hain da zabala non rocka, musika generoa ez ezik, bizimodua ere baita askoren ustez. Gainera, rock musikari franko munduan zehar gurtzen dira, haien ospea hain handia da puta

Summary:
Rock and Rolla XX. mendeko bigarren erdian sortutako musika mota da. Ahots-melodia, gitarra elektrikoak, baxuak eta normalean erritmo markatuko bateria dira genero hau eratzeko jogailu arruntak. Teklatuak eta sintetizatzaileak ohikokak dira rock musikaren hainbat azpigenerotan, baita haize-instrumentuak rockaren lehen urteetan. Rock musika estiloa oso zabala da, eta muga lausoak ditu. Soul edo funk generoak ere batzuetan lotzen zaizkio rockari. Rock and Roll hitza genero honen hasierako musikari bakarrik deitzen zaio, Rock hitzarekin genero musikalaren historia guztiari deitzen zaiolarik.
Izena dagokionari, Alan Freed, Clevelandeko irrati bateko disc jockey-a, izan zen Rock and Roll hitza lehen erabili zuena.